Op naar het finaliseren van een nieuw boek!

Oké, toegegeven, de foto is niet helemaal geslaagd. Ik zwaai iets te enthousiast naar jou en daar houdt de camera niet van :-) Dit wordt mijn voorlopig laatste post en ik wil jou bedanken om mijn schrijfavonturen te volgen. Altijd fijn om reacties te krijgen op mijn berichten, dat maakt het schrijversleven minder eenzaam. Waarom dit tijdelijke afscheid? Wel, de eerste versie van mijn manuscript is klaar. Nu volgt de fase van herlezen, schrappen en het detectiveverhaal tot het best mogelijke boek boetseren. Bolleke (Eerste Lezer en tevens Echtgenoot) heeft de eerste 50 blz achter de kiezen en is enthousiast én kritisch: (‘Herhaal in het begin van het hoofdstuk even waar het personage zich bevindt,, en ‘dat is niet het geluid van een raam dat opengaat’) Dus ik heb nog werk voor de boeg maar ik heb me sinds mijn eerste manuscript niet meer zo gedreven gevoeld om een verhaal tot in de puntjes uit te werken. De periode die voor me staat wordt vermoeiend. Ik zal pas rusten wanner het ei is gelegd en ik geen vreemd gevoel in mijn maag krijg bij het lezen van sommige hoofdstukken en passages. Maar het wordt ook spannend. Schrijven is eeen confrontatie aangaan met jezelf. Wat heb je gemist in het proces, waar zit je blinde vlek en hoe kan je groeien? Alles wordt in vraag gesteld. Ook de werktitel Overschaduwd’, die zelf overschaduwd wordt door de titel ‘Achter haar schaduw’.

Wat denk jij van beide titels? Welke is beter? Heel veel liefs en hopelijk tot heel snel!

About last night…

Standaard Boekhandel Deinze had alles voorzien: hapjes, drankjes, een enthousiast publiek en toffe mede-auteurs. Ik vond het best spannend om de avond door te brengen in het gezelschap van kleppers als Toni Coppers, Jonas Boets (Aspe) en Kristiaan Vandenbussche. Vrij snel bleek dat ook zij ‘maar’ gewone mensen zijn en dat er geen plaats was voor ego’s. Leuk, toch? We werden allen geïnterviewd door Nancy, shopmanager en organisator van de thrilleravond. Bovenstaande foto werd genomen op het moment dat ze zei dat ik toch wel al een aantal boeken had geschreven. In plaats van een neutraal, zakelijk en professioneel antwoord te geven verkozen de zenuwen een ander pad te bewandelen. Dus wat doe ik? Ik herinner Nany aan mijn allereerste signeersessie. Die ging door in haar winkel, in het bijzijn van Aaron Wade, Ria Maes en Hilde Vandermeeren. Ik: ‘Weet je nog, Nancy, dat jij toen alle omliggende boekhandels bent afgeschuimd om mijn boeken mee te sleuren naar jouw winkel, omdat daar zoveel vraag naar was en je bang was niet voldoende voorraad te hebben?’ Nancy knikte. ‘De hele winkel lag vol met ARTIKEL13, het allereerste verhaal dat ik ooit schreef. Alsof het die dag aanschuiven zou zijn, net zoals dat bij Toni Coppers tegenwoordig het geval is.’ Ik wierp een schalkse blik op mijn buurman en richtte het woord weer tot Nancy: ‘We hebben die dag niet veel volk gezien, hè?’ Ze gniffelde. Plots vroeg Toni de microfoon en vertelde over zijn beginjaren, toen hij signeerde op de boekenbeurs tussen Pieter Aspe en Luc Deflo. De rijen fans schoven aan in meterslange wachtrijen. Voor de auters naast hem. Uit medelijden kwam er uiteindelijk één man op hem af, die vroeg: ‘Dus gij schrijft ook boeken, manneke?’ Ik vond het een geweldig verhaal. Want zijn we niet allemaal zo begonnen? En zo heeft Toni toch een beetje mijn eer gered ;-) Of hoe een topauteur zoveel klasse heeft dat hij nooit vergeet waar hij vandaan komt.

Heb jij vakantie volgende week? Ga je naar Boektopia?

Deinze here we come!

Volgende week – exact deze tijd – is het zover: dan springen echtgenoot en ik in onze wagen, op weg naar Standaard Boekhandel te Deinze. Ik hoop op een fijne avond, waar leuke gesprekken met andere schrijvers en interacties met het publiek de avond hopelijk zullen opluisteren. Het wordt mijn voorlopig laatste ‘optreden’. Vanaf 2 november herlees/herschrijf/herwerk ik Kansloos tot ik het beste uit mijn verhaal heb geperst. Want ja, ik moet die antagonist nog een duidelijker motief geven, en verklaren waarom Robin, hoofdpersonage en detective, iemand als Kevin als haar assistent neemt. En dan is er nog Wim, professioneel balletdanser en partner van Robin, die halverwege het verhaal veel te weinig aandacht krijgt. Er is dus nog werk aan de winkel. Maar zo’n leuk werk! En blijkbaar ben ik niet de enige die op hete kolen zit, want ik kreeg gisteren een herinneringsberichtje van een fotografe die me een jaar geleden had gecontacteerd om te vragen of zij gratis de foto voor de cover van mijn volgende boek mocht voorzien. Ik vond het heel attent en ben benieuwd naar haar voorstellen. Maar ik wil dit pas bespreken als het verhaal helemaal klaar is, als het schrijfgedeelte achter de rug is. Dus ik vertelde haar dat ik later opnieuw contact zou opnemen. Tot op heden maakte Echtgenoot mijn boekcovers en vaak had ik bij het zien van de stockfoto die hij vond meteen een heel duidelijk gevoel: nee, absoluut niet. Of: Yes! Dit wordt het! Een coup de foudre, voor de dames onder ons: het gevoel dat je hebt wanneer je dé trouwjurk hebt gevonden (intussen 24 jaar geleden voor mij). Dus… Ik hoop dat ik die dame niet zal moeten teleurstellen. Het is zo’n aardig voorstel dat zou toch zonde zijn. Het feit dat ik nog absoluut geen idee heb voor de cover vergemakkelijkt de zaken er natuurlijk ook niet op. Wordt dus nog vervolgd…

Heb jij soms moeite om nee te zeggen. Hoe pak je het aan wanneer je weet dat het gevoelig ligt bij de andere?

‘Oudjes’ gespot te Deinze

Onlangs kreeg ik een mooie mail van Standaard Boekhandel Deinze (dé boekhandel met de catering op 24 oktober, remember…?) Ze zijn er in de winkel helemaal klaar voor en stuurden foto’s van hun etalage (zie Kansloos blinken ;-) ) en hun thrillertafel. Bolleke/manlief en ik hebben een gemeenschappelijke mailbox en dus was hij diegene die me de foto’s toonde op het moment dat ik de laatste zin van manuscript nummer 7 eruit perste. Zo fijn om te zien dat Astarte, geboren in 2021 en De Patiënt, een jaartje jonger, opnieuw in de rekken liggen. Hoewel het allebei thrillers zijn, zijn het verschillende genres met elk hun eigen fans. Die foto’s deden me beseffen dat nummer zeven bijna op komst is. Nu zijn het enkel nog letters op papier, maar binnen een paar maanden wordt het hopelijk een prachtig afgewerkt product waarvoor lezers bereid zijn geld te betalen. Blijft onwezenlijk en een mooi vooruitzicht wanneer ik de volgende weken volledig door het manuscript heen ga en me afvraag waarom ik zo gek ben om ervoor te kiezen slaaf te worden van een verhaal. Een verhaal dat zeurt om perfectionnering, verfijning, duidelijkheid. Maar zoals ik gisteren begreep uit een prachtige tutorial op Instagram: waardevolle dingen liggen niet voor het grijpen. Iets wat waardevol is vergt bloed, zweet en tranen. En het is oké om je tijdens het volgen van je passie niet altijd megablij en tevreden te voelen. Wat van belang is, is het eindresultaat waar je zo hard voor hebt gewerkt. Ik vertrouw erop dat ik het volgende verhaal tot een goed einde breng. Ik ga in elk geval mijn best doen.

Dit gezegd zijnde, werd ik een paar uur geleden met mijn beide voetjes uit de schrijverswereld gehaald en in het ‘echte leven’ gegooid. Zoonlief heeft de iphone die hij leende van zijn vriendin (nadat de zijne 2 maanden geleden in de zwemshorts bleef zitten en het begaf na een plons in het zwembad) op de trein laten liggen. Volgens de tracker ligt hij in de buurt van het treinstation van Aalst. Nu mogen jullie raden wie vanavond een uur file mag doen richting Aalst en mag beginnen speuren ;-)

Wat ben jij ooit kwijtgeraakt en heb je al dan niet teruggevonden? Ik: mijn waterschildpad die zich in de winter had ingegraven in de tuin en in de lente op het nippertje aan papa’s grasmaaier ontsnapte. True story.

Catering en Thrillers: Een avond om niet te missen

Begin maart kreeg ik via instagram een verzoek van Standaard Boekhandel Deinze. Naar aanleiding van ‘Het feest van het boek’ organiseren ze voor de derde keer een thrilleravond. Dit evenement staat intussen onder thrillerauteurs bekend als niet te missen. De schrijvers gaan met elkaar in een geanimeerd gesprek en er draven grote namen op. Een van hen was auteur Sterre Caron, met wie ik een paar maanden geleden ging lunchen. Ik herinner me niet erg veel van wat ze vertelde over die avond, maar wat ik wel nog weet is dat ze meldde dat het event inclusief catering is en dan heb je mij TO.TAAL mee ;-) . Deinze is anderhalf uur rijden vanuit Vilvoorde, dus dat wordt pittig, maar cateringvooruitzichten verzacht de bittere pil der fileleed. Maanden verstrijken en intussen hoor ik niets meer van Standaard Boekhandel. Even vreesde ik dat ik op de reservelijst was beland. Tot ze vorige week een bericht postten waarin ze het event aankondigden en ik KANSLOOS zag liggen tussen de stapel boeken op de foto. Op 24 oktober zal ik (voor de eerste keer) kennismaken met oa. Toni Coppers (geen introductie nodig), Jonas Boets (auteur van Aspe-reeks) en Sofie Delporte. Mooie namen binnen de thrillerwereld en ik ben dankbaar dat ik het rijtje mag aanvullen. Schrijven is een eenzame bezigheid, ik leg momenteel de laatste hand aan mijn volgend manuscript en soms dreig ik te vergeten wat ik al heb bereikt. Neen, ik heb geen bestseller geschreven, mijn boeken werden niet vertaald, verfilmd of haalden nooit top10-lijstjes. Maar hier en daar word ik wel opgepikt en uitgenodigd, waardoor ik besef dat die onmogelijk droom is uitgekomen: thrillerschrijfster worden.

Zodus: Zie ik jou op deze Spannende (Spark ;-) ) Soirée? Gratis inschrijven kan via SB Deinze (09 386 09 02) En zoneen: waarvoor mogen ze jou altijd uit je luie zetel halen? Restaurantjes zijn mijn guilty pleasures… Geef me warmte, geef me eten en ik ben tevreden.