Horror in eigen huis

FB

Herfstvakantie! Jippieeee! Laat maar komen die horrorfilms, griezelige Halloweenwandelingen en gezellige fonduetjes met het gezin. Ik kijk er zo naar uit. (Iemand trouwens nog tips voor geweldige horrorfilms?) Maar eerst nog even een druk programma afwerken. Dit weekend zijn het Openboekdagen bij Standaard Boekhandel en er werd me gevraagd om dit weekend mijn boeken te signeren in De Standaard van Dilbeek, Vilvoorde, Kampenhout, Haacht en Tervuren. Morgen ben ik dus een hele dag onderweg. En misschien is het toeval, maar ik vermoed zeer sterk van niet, dat mijn oudste zoon net morgen zijn vrienden heeft uitgenodigd om een verjaardagsfeestje te bouwen. Zes zestienjarige jongens die in de stoffen zetel zullen hangen met pizza, vettige vingers en frisdrank (mijn God laat het alsjeblieft frisdrank zijn! Of moet ik de whisky en vodka toch ergens in de kelder verstoppen?). Op het programma staat ook nog ‘marshmallows eten’ of anders gezegd: vuurtje stook spelen in de tuin terwijl ma zich zorgen maakt dat de hele boel in de fik gaat… Enfin, Ik denk dat morgen misschien niet alle aandacht naar het signeren zal gaan, maar dat ik af en toe toch ook met mijn gedachten thuis zal zijn…

Wie trouwens naar de Antwerpse Boekenbeurs komt, kom zeker langs op 3, 6 of 11 November!

 

GESTOLEN SIGNEERTICKETS

dav

Deze keer zullen ze mij niet meer liggen hebben, dacht ik onlangs. Ik wist nog niet precies hoe ik het zou aanpakken… Een camera op mijn brievenbus plaatsen? Achter mijn gordijn op de loer liggen om de postbode te betrappen? Aan uitgeverij Kramat vragen om een alarmsysteempje in de omslagen te steken? Nee, dit jaar zou het me vast en zeker niet meer overkomen dat mijn toegangstickets voor de Antwerpse Boekenbeurs zouden worden gestolen. Dat gebeurde vorige keer wel. De uitgever had de tickets opgestuurd met de post, maar die zijn nooit aangekomen. Blijkbaar gebeurt het wel vaker dat enveloppes met het logo van de uitgeverij nooit hun bestemming bereiken. Zeker wanneer de Antwerpse Boekenbeurs eraan komt. Uitgeverij Kramat pakte het dit jaar slim aan door me een digitale versie door te sturen van mijn signeertickets. Ik kijk er al naar uit, alhoewel het een hele puzzel wordt om op 3 en 11 november om 14 uur in Antwerpen te geraken. Ik ben dan met vakantie aan zee en de Antwerpse ring is horror, om maar eens een Halloweenterm te gebruiken. Ook op 6 november wordt het puzzelen om het traject Diegem-Antwerpen tijdig af te leggen. Want op 14 uur wacht mijn signeerstoeltje. Ach, het zal allemaal wel goed lopen. Net zoals vorige keer, toen ik signeerde naast NICCI FRENCH. Ik heb deze foto altijd erg grappig gevonden. Hierop lijkt de beroemde schrijfster klagend met haar duim mijn richting uit te wijzen. Zij dronk een watertje en ik had een glas wijn gekregen. We maken er nog vaak grappen over dat ze zich waarschijnlijk hierover beklaagde. Of hoe ik soms teveel fantasie heb. En foto’s niet altijd de waarheid vertellen 🙂

Een scoop op Radio Moetoen…

Het boek Een kans_PROMO banner 1 facebook

Net terug van een radio-opname bij Radio Moetoen. Al bij al denk ik dat ik het er goed van afbracht en niet te veel over mijn woorden struikelde. Het geven van interviews is zo ver ‘out of my comfort zone’ dat ik altijd blij ben wanneer het achter de rug is. De radiozender contacteerde mij omdat ze nieuws wilden over de reactie van de lezers op ‘Eén kans op zes’ en wilden weten hoe de signeersessies waren verlopen. Het interview wordt maandagochtend om 7u 45 ’s ochtends uitgezonden. En… de snoodaards zijn erin geslaagd om me wat te laten vertellen over mijn nieuwe manuscript.

Hielden ze een pistool tegen mijn hoofd? Hebben ze me gechanteerd? Gedreigd me op te sluiten? Nee. Maar toen er werd gepolst naar mijn plannen voor een volgend boek begon ik te praten, en te praten… en – oh wat loopt dit goed en dat zonder naar mijn woorden te zoeken – te praten. Voor ik het goed en wel besefte had ik naast de (werk)titel ook verteld waarover het verhaal ging. En dat terwijl mijn proeflezers nog tot begin november de tijd hebben om het manuscript stevig onder de loep te nemen. Dus misschien vinden ze het maar niks, en verschijnt er helemaal geen nieuw boek volgend jaar. En misschien heb ik het er toch niet zo slecht afgebracht. Tijd brengt raad… In elk geval zette ik gisteren de eerste zinnen van een nieuw verhaal op papier. Of om het met de woorden van Ramses Shaffy te zeggen:

We zullen doorgaan
Met het zweet op ons gezicht
Om alleen door te gaan
In een loopgraaf zonder licht
We zullen doorgaan
We zullen doorgaan

 

DE KOGEL IS DOOR DE KERK

twitter

Het is zover! Zondagavond zette ik een punt achter mijn nieuwe manuscript. Gisteren belde ik mijn proeflezers met de vraag of ze de nieuwste Spark onder de loep wilden nemen. En deze namiddag liet ik vijf exemplaren drukken in het kopieercentrum. Morgen zijn ze klaar en dan is het spannend afwachten… Op zo’n momenten zou ik wel even in mijn teletijdmachine willen stappen en meteen doorvliegen naar begin November om feedback te krijgen van mijn proeflezers. Ik hoop dat ze min of meer dezelfde mening zullen zijn toegedaan. Dat de ene niet zegt: ‘Die titel lijkt nergens op en die proloog is veel te kort.’ En dan de andere proeflezer: ‘Super titel en geweldige proloog.’ Kennen jullie dat? Maar meer dan wat dan ook hoop ik dat ze echt hun mening zullen zeggen. Dat ik het verhaal sterker en beter kan maken. Mijn twee eerste lezers hebben het al onder de loep genomen, dus blunders zoals timings die niet kloppen of personages die ‘per ongeluk’ van naam veranderd zijn, zijn eruit gefilterd (ik hoop tenminste dat ik ze allemaal heb gespot).

Soms denk ik, hoe gek moet je zijn om een boek te willen schrijven? De vele uren alleen achter je portable, het redigeren achteraf, het spannend afwachten naar de reacties. Maar hé, wat doe je eraan? Het is zo fijn om die blanco pagina’s te vullen met avonturen van anderen… Dan denk ik aan Hannah, die net haar zevenjarige zoon verloor, Kimberley, haar ambitieuze psychiater. En dan zijn er nog die kinderen. Die arme kinderen… Zullen ze worden gered?

Voorlopig ken alleen ik het antwoord.

EEN KANS OP ZES OP HET KLEINE SCHERM

dav

Nu ligt EEN KANS OP ZES nog in de boekhandel, maar in oktober komt er een TV-debuut! Diegenen die zitten te wachten op een verfilming moet ik echter teleurstellen, want die komt er niet. En toch zal het boek op VIER te zien zijn tijdens de maand oktober. Vandaag vertelde een collega me immers dat ze productiemedewerkers van VIER over de vloer had gehad om haar boekenkast te filmen – ik vermoed in het kader van een interieurprogramma. En – lucky me – EEN KANS OP ZES was één van de vele boeken in die boekenkast. De cover (nogmaals dank MaryDes) sprak de productieleden blijkbaar zo aan dat ze besloten om het boek in vooraanzicht op het rek te plaatsen en dit te filmen. Het fragment is NIET gesneuveld in de montage dus ik denk dat ik in oktober toch maar eens naar VIER surf!

Maar tot het zover is neem ik afscheid van jullie. De volgende blog komt er pas wanneer mijn volgende manuscript af is. Mijn handen jeuken om mijn nieuwe verhaal af te werken. Ik kan niet wachten om het aan mijn eerste lezers voor te leggen. Om te weten te komen of het de review van de proeflezers zal doorstaan. En of mijn uitgever er brood in zal zien. Maar tot die tijd is het enkel ik en het verhaal. Er komen vermoeiende tijden aan, maar ergens in mijn achterhoofd gonst een berichtje dat ik onlangs kreeg:

Believe in yourself, you are braver than you think, more talented than you know, and capable of more than you imagine…

 

 

‘EEN KANS OP ZES’ AAN DE KANT GESCHOVEN

twitter

Terwijl ik met veel plezier aan ‘Gruwelijke gave’ (mijn nieuwe thriller) werk, verneem ik dat ‘Eén kans op zes’ aan de kant werd geschoven door een vriendin. Dat vertelde ze me vanochtend in een mailberichtje. Ze moest het boek in twee fasen lezen want ze was hevig in shock geraakt. Vreemd, dacht ik dan. Die vriendin is dol op spannende verhalen en het mag best wel wat stevige kost zijn.  In ieder geval waardeerde ik haar eerlijke mening en ging verder met het lezen van haar mailberichtje. Tot duidelijk werd waarom ze het boek aan de kant had gelegd. Ze had totaal onverwacht vernomen dat ze zwanger was. Omdat het niet gepland was had ze nog stevig zitten feesten (work hard, play hard), medicatie genomen en vrij intensief liggen sporten. Ze was dus als de dood dat dit een negatieve invloed zou hebben gehad op de baby en kon aan niets anders meer denken. Gelukkig bleek achteraf alles in orde met de baby en was er weer wat ruimte vrij in dat aanstaande moederhoofdje om wat leesvoer tot zich te nemen. Blijkbaar ook het enige voedsel dat ze momenteel kan binnenhouden, de arme stakker.

Aan mijn lieve vriendin, ik wens je een prachtige zwangerschap toe en een wolk van een baby. Want geef toe, het blijven nog altijd kleine mirakeltjes die wij op de wereld zetten…

The Leen Demaré Story: SLOT

joe lezerreactie

Na het radio-interview over EEN KANS OP ZES een paar weken geleden, verzocht Leen Demaré blijkbaar aan de winnares van het boek om te laten weten wat ze ervan vond. Dat gedeelte had ik gemist. (Na het live interview ben ik in Frankrijk even in een ijsbad gaan liggen om te bekomen 🙂 ) Maar diegenen die het wel hadden gehoord vroegen me steeds weer of ik al wist wat die Joe-luisteraar van mijn boek vond. Daar hoor ik nooit meer iets van, dacht ik dan. Tot ik onlangs mijn Instagram-account checkte en merkte dat ik getagd was. De winnares heeft er blijkbaar van genoten, en dat doet plezier! Schrijven is voor mij vooral een prettige en uitdagende bezigheid. Het is iets wat me gelukkig maakt en waardoor ik naar een parallel universum kan ontsnappen. Maar het wordt nog zoveel leuker als je erin slaagt om de lezers jouw wereld in te sleuren… Telepathie bestaat 😉

The Leen Demaré Story part II

Leen

Vandaag nog een sms’je gekregen van Leen. Altijd even schrikken als je die naam ziet verschijnen op het schermpje van je telefoon. Ze wilde me op haar beurt bedanken, want vorige week ben ik een plantje gaan afgeven bij de VTM-studio’s om haar te bedanken voor het radio-interview over ‘Eén kans op zes’. En dat plantje… dat verdomde plantje.. Dat heeft heel wat voeten in de aarde nodig gehad om ongeschonden tot bij Leen te geraken. Echt gebeurd, beste mensen.

Ik dacht, ik wip even binnen bij de bloemenzaak, laat een plantje inpakken en geef het af. Hoe moeilijk kan het zijn? De keuze was niet zo snel gemaakt (niets ouderwets, maar wel stijlvol genoeg voor Leen…) en de keuze van het bijhorende kaartje evenmin. ‘Het is voor bij de VTM’, fluisterde ik de bloemist toe, in de hoop dat hij het plantje extra mooi zou inpakken. Ik rekende af en stapte met het ding in de wagen. Ik dacht slim te zullen wezen en het plantje al meteen zijlings op de passagiersstoel te leggen om te voorkomen dat het zou omvallen. Maar… oh maar… Ik had niet gemerkt dat er een soort van witte parels los op de potgrond van het plantje lagen dus al die parels vielen eruit – samen met wat aarde – en verdwenen helemaal onderaan het potje in de plastic folie. Het zag er eigenlijk niet meer uit; een deel potgrond kleefde ergens in de plastic verpakking. Ik reed dus naar VTM. Intussen viel de pot nogmaals om (ik rijd nogal wild). Ik parkeerde en opende voorzichtig een deel van de plastic folie waarna – je raadt het al – de parels op de vloer van de wagen en de zetels terechtkwamen. Ik maakte het gewoon maar erger. Intussen werd het gloeiend heet in de wagen en zag ik een aantal voorbijgangers vreemd kijken naar mijn gestuntel met dat plantje en die plastic verpakking en die verdomde parels die ik er weer opnieuw in wilde krijgen (en dan had die bloemist nog zó zijn best gedaan!). Uiteindelijk den ik dat ik het vrij goed in orde heb gekregen. Uit de sms bleek dat Leen het in elk geval had gewaardeerd. Maar mijn autozetels zitten nog steeds onder de parels en ik moet volgende week naar de autokeuring.

Stofzuigen? Of ze toch gewoon laten liggen als verrassing voor de inspecteurs?

En dan mag je plots live bij Leen Demaré!

Leen

Ik kreeg de schrik van mijn leven toen ik plots op dag vijf van mijn vakantie aan de Côte d’Azur naar mijn Nokia keek. Het was inmiddels vijf uur in de namiddag en ik had een nieuw bericht. Dat begon met ‘ Hallo Petra, kan je me even bellen?’ Dacht het niet hoor, ik ben met verlof was mijn eerste reactie. Tot ik zag wie er achter dat onbekende telefoonnummer zat. Het was Leen Demaré, mijn favoriete radiodj! Even dacht ik nog dat het misschien een grap was van één of andere vriend maar die gedachte kieperde ik al snel – samen met het ultieme zengevoel dat je op vakantie oploopt – overboord. LEEN – fucking – DEMARE! Wederhelft wist niet goed wat er gebeurde toen ik daar maar wat naar mijn GSM stond te staren en wat stond te stamelen. Ik wist dat ik haar meteen moest terugbellen, voor ik de moed verloor. Het berichtje was intussen al een paar uur oud, dus ik hoopte dat ze haar telefoon zou opnemen. Ik ademde diep in en uit, en daar ging ik voor een 1000km-afstandsgesprek met Leen. En ja hoor, ze beantwoordde haar telefoon. Volledig verbaasd, want ze bleek net live aan het uitzenden te zijn – oeps had ik beter gecheckt voor ik belde natuurlijk domdomdom – maar ze beloofde me terug te bellen.

En zo gebeurde het dat ik twee dagen later op zee lag te dobberen op een motorboot en dat mijn GSM-tune van zich liet horen. Het was Leen, om te vragen of  ik het zag zitten dat ze me die avond zou bellen voor een live interview. Seriously? Natuurlijk!

En nu vragen jullie je vast af of ik intussen zo succesvol ben dat ik door radiomakers en journalisten tot in Frankrijk word achtervolgd? Toch niet. Vandaar dat mijn verhaal ook wel wat duiding verdient. Ik luister zelf wel al eens naar Joe, en Leen is mijn favoriete dj, dus ik ben voor mijn verlof een exemplaar van het boek gaan afgeven bij de VTM-studio’s die ook toevallig in mijn eigen stad liggen. Ik heb er een kaartje aan toegevoegd waarop ik vroeg of ze geen exemplaar wilde wegschenken in haar programma. Het is immers niet makkelijk om boven de nationale en internationale grote namen uit te stijgen. En dat is blijkbaar in goede aarde gevallen. En het gesprekje die avond? Alle zenuwen ten spijt liep dat heel erg vlot. Op dit kleine detail na dat de verbinding plots heel erg slecht werd en we een deel van het interview hebben moeten overdoen. Ik had me veiligheidshalve binnen aan tafel gezet omdat de krekels nogal luidruchtig waren buiten, maar de ontvangst was toch niet toppie. Nadat ik naar het terras was gevlucht was de verbinding gelukkig weer wat het moest zijn!

Deze blog draag ik trouwens op aan mijn lieve nicht Valerie De Broeyer, die in de file op de Antwerpse ring stond en alles in het werk heeft gesteld om het telefoongesprek toch te kunnen opnemen met haar telefoon. Love you, prinsesje!

Je eigen radio-optreden missen…

IMG_0651.JPG

Ik heb er lang naar uitgekeken en eindelijk is het zo ver! Nog twee daagjes en dan… HOLIDAYTIME!! YOEHOE! Tijd om te genieten van de familie, om uit te slapen, om te schrijven. Er is alleen één klein minpuntje… Vorige week maandag was ik bij Radio Moetoen te gast om een deel van ‘Eén kans op zes’ voor te lezen. Het fragment wordt vanaf 1 juli dagelijks uitgezonden in het ochtendprogramma (kwart voor negen als ik mij niet vergis). En wil dat net de periode zijn dat ik in het buitenland zit. Ik vraag me trouwens af hoe mijn verhaal op de radio zal klinken… De laatste keer dat ik echt heb voorgelezen voor een publiek dateert van toen mijn kinderen nog klein waren en dat is intussen ook al meer dan vijf jaar geleden. Ik hoop dat mijn stem wat overkomt op de radio. Dat ik niet te snel of te traag heb voorgelezen. De perfectionist in mij zegt dat ik niet goed voorbereid was, dat ik dit eigenlijk op voorhand grondig had moeten inoefenen, opnemen en nadien opnieuw beluisteren en corrigeren waar nodig. Maar de vakantieganger in mij heeft al een antwoord klaar. En mijn God wat voelt het goed om af en toe gewoon even te zeggen : ‘Fuck it!’

Een heel erg fijne zomer en een welverdiende vakantie gewenst aan jullie allemaal!