Geïnterviewd door een buitenlandse journalist

Gisteren had ik een afspraak met een journalist die naar Vilvoorde kwam voor een interview over DE PATIENT. De Nederlander had maar liefst drie uur rijden achter de kiezen om in Vilvoorde te geraken, en dat maakte mij heel dankbaar en bescheiden. En toch ook wat zenuwachtig. Ik had me door collega-auteurs laten vertellen dat hij erg kritisch is, dus toen ik brasserie De Drie Fonteinen (ja, we blijven in thema van mijn boeken!) binnen liep en zag dat hij tientallen post-its op verschillende bladzijden van he tboek had geplakt ging mijn hart iets sneller slaan. Je moet immers weten dat ik DE PATIENT bijna een jaar niet meer heb gelezen, ik heb een geheugen als een zeef en werk inmiddels aan een nieuwe thriller (met nieuwe personages en een nieuwe plot – uiteraard). Hoe doen auteurs zoals Stephen King het trouwens om zich de namen van al hun personages te herinneren, vraag ik me dan af. Maar goed, ik wijk af. Ik begroet de journalist, die me een geschenk overhandigt. Aan de vorm kan ik zien dat het een fles drank is. Zijn eerste vraag: ‘Je weet toch wat erin zit, hè?’ Ik: ‘Ja hoor, alcohol.’ Hij houdt het geschenk nog steeds stevig omklemd, kijkt me aan en zegt: ‘O, maar er is een link met je boek. Wat voor soort alcohol denk je dat ik bij me heb?’ Ik pijnig mijn hersenen. Hoe heet dat merk Champagne weer dat in DE PATIENT zo’n belangrijke rol speelt? Zelfzeker zeg ik: ‘Moët&Chandon’. Hij: ‘Nee hoor, dat is het niet. Daar heb ik trouwens het budget niet voor, maar maakt niet uit.’ Vervolgens schiet het me te binnen: DOM PERIGNON! Ik had verdorie Dom Perignon moeten antwoorden! Hoe kon ik dit vergeten? En dit was nog maar het begin van het gesprek. Ik vrees dat ik in een mum van tijd word getorpedeerd en op de bodem van de Mislukte Schrijverszee beland. In werkelijkheid gebeurt het tegenovergestelde. Hij vertelt me dat hij erg veel boeken leest en DE PATIENT erg goed vindt, hetgeen mijn dag goed maakte. Hij meldt me dat hij het fijn vindt dat ik zo veel dialoog gebruik, dat er humor in het verhaal zit en dat het plot erg goed is bedacht. En dat hoor ik niet elke dag.Wanneer je jaren schrijft wordt het routine, gaat je gezin dit als normaal beschouwen, evenals je vrienden. Schrijven wordt een deel van je leven, net zoals koken, eten, slapen. Ik had dit interview nodig om mezelf even met de neus op de feiten te drukken: een Nederlandse journalist komt naar België en schrijft een artikel over DE PATIENT omdat hij het goed vindt. Daar mag ik best even fier op zijn (ook al heb ik moeite om dit neer te schijven, ik ben niet zo vatbaar voor lof of complimentjes). Het was een mooie dag met fijne herinneringen. Nu is het uitkijken naar het artikel dat zal verschijnen in het boekenmagazine Bazarow. O, en voor wie zich afvraagt hoe het vorige zondag is afgelopen… Jawel, de sportschutterslicentie is BINNEN!

Gespot te Standaard Boekhandel Grimbergen

Hoewel ik me doodmoe voel – tenslotte is het vrijdag, ben ik deze namiddag boekenleggers naar Standaard Boekhandel Kortenberg gaan brengen en leg ik overmorgen mijn examen af voor het behalen van een sportschutterslicencie – wil ik deze foto nog even delen. Ik nam hem vorige week te Standaard Boekhandel Grimbergen. Want hoewel de website van Standaard Boekhandel niet vermeldt dat DE PATIENT aanwezig is in de winkels van Grimbergen, Vilvoorde etc. is dit wel degelijk het geval. Ik sprong dus vorige week in mijn wagen om SB Grimbergen flyers en boekenleggers te bezorgen. Daar aangekomen vermeed ik naar het uitstalraam te kijken (altijd frustrerend als je er zelf graag zou liggen). Vanuit mijn ooghoeken zag ik kookboeken in de etalage (kan je daar ooit naast kijken?) en herkende ik de naam van Christian De Coninck. Christian – een leuke man die ik nog ken van de tijd dat we bij dezelfde uitgeverij zaten en samen met met Jo Claeys de Leuvense bars afschuimden – ligt in de etalage! Goed voor hem, het is hem gegund. Voorzichtig liep ik de winkel in, hopend dat ze mijn boek vooral niet in het rek (de doodskist voor boeken) hadden geplaatst. Ik begroette de sympathieke shopmanager, we sloegen een praatje terwijl ik me ongeduldig afvroeg waar het boek stond. Even later nam ze de flyers in ontvangst en verdween ermee richting uitstalraam. Ik: ‘Waar ga je heen?’ Zij: ‘Ik leg de flyers even onder je boek.’ Niet-begrijpend keek ik haar aan. ‘Eén van je boeken ligt in de etalage.’ Ik holde haar zo hard achterna dat ik – dit geloof je niet – letterlijk struikelde en mijn knie stootte. Daar lag ik dus, letterlijk en figuurlijk IN de etalage. Ikzelf sprong snel weer recht. Maar mijn boek ligt nog steeds onder Christian. Ik hoef je niet te vertellen dat het heel fijn is om te zien dat je inspanningen worden beloond en je boek wat visibiliteit krijgt. En over inspanning gesproken, allemaal duimen voort dat schietexamen van zondag, hè!

Sandra las: De Patiënt-Petra Spark*****

Ik word hier een beetje verlegen van… En toch ook weer heel erg blij! Zo fijn om te merken dat dat lange, eenzame zwoegen iets heeft opgeleverd. Superblij, en nu maar hopen dat het boek zoveel mogelijk lezers zal bereiken. Maar zoals een wijs iemand ooit zei: ‘Focus on the donut, not the hole.’

Samenlezenisleuker

Met dank aan Uitgeverij voor het recensie-exemplaar.

Auteur: Petra Spark

Genre: Thriller / NUR 305

Aantal pagina’s: 320

Verschijningsdatum: oktober 2022

Over de auteur:

Petra Spark – Vilvoorde, België – heeft van jongs af een voorliefde voor bloedstollende verhalen. In 2017 debuteerde ze met de thriller Artikel 13, bij Houtekiet, een imprint van Veen, Bosch & Keuning. Vervolgens verschenen Eén kans op zes, Gruwelijke Gave en Astarte.

http://www.letterrijn.nl

Achterflap:

‘IK KEN JOUW GEHEIM, IK WEET WAT JE MET DAT MEISJE DEED.’

Wanneer Peggy Vermoes deze woorden uitspreekt, slaat het hart van Vincent Roels een slag over. Weet zijn patiënt wat hij al die jaren angstvallig probeerde te verbergen? In een poging om zijn geheim te bewaren raakt hij verstrikt in een demonisch kluwen van chantage en wraakzucht dat pas wordt ontrafeld wanneer er een nieuw slachtoffer valt.

Mening:

De Patiënt van Petra Spark is voor mij een eerste kennismaking…

View original post 413 woorden meer

Standaard Boekhandel laat van zich horen

Vandaag kreeg ik mooi nieuws, ik zit op zeer dankbare wolkjes! Aan het druppelsgewijze tempo van Vlaamse motregen sijpelen mijn boeken de boekhandels binnen. Niet alleen Standaard Boekhandel te Vilvoorde en Grimbergen leggen het boek in het uitstalraam, ook Standaard Boekhandel te Meise, Temse, Willebroek etc kopen het boek aan. Ik hoop dat het goed wordt onthaald en dat ik de lezer mag meenemen op een leuke reis doorheen een spannend verhaal. Vandaag kreeg ik ook bevestiging van de gloednieuwe Halse boekenwinkel BOEK. De eigenares heeft De Patiënt aangekocht en we bekijken samen of we een leuke actie kunnen organiseren voor de lezers (het is zo’n leuke winkel waar je koffie en wijn kan krijgen terwijl je door het boekenaanbod snuistert). Over winactie gesproken… ik wil jullie uiteraard de kans niet ontzeggen op het winnen van een gratis exemplaar, want ook Vrouwenthrillers.nl geeft een exemplaar weg. Wil je kans maken, surf dan naar deze website: https://www.vrouwenthrillers.nl/index.php?page=actiedetail&id=3436&fbclid=IwAR2gp_7hNsn89ppvvOUGZUW88bVGJg0rF0PGhY5K4acsWxO7-c7r2mBqZMI Voor ik naar het volgende wolkje spring (op weg naar de schuttersvereniging waar we oefenen voor het examen gelinkt aan het behalen van onze sportschutterslicencie) wil ik nog één linkje delen. Deze link leidt naar de boektrailer die echtgenoot heeft gemaakt. Ik vind dat hij weer een knappe prestatie heeft neergezet: https://www.youtube.com/watch?v=O8G5uViIXi4 Heel veel liefs, Petra

In uitstekend gezelschap!

Ik heb genoten van het verlengde weekend! Het was hoog tijd dat de batterijen opnieuw werden opgeladen. Vorige zondag nam mijn echtgenoot me mee naar Brugge, een geweldige stad. Heerlijk rondhangen, Chai Latte’s drinken en wat cultuur opsnuiven, meer moet dat niet zijn En over cultuur gesproken, in hartje Brugge hielden we halt voor de etalage van boekhandel De Meester. Ik had niet zo’n behoefte aan deze tussenstop, gefrustreerd gluurde ik naar de nieuwe kookboeken van Bekende Vlamingen. Er is nu blijkbaar ook een scheurkalender van Jeroen Meus beschikbaar (hoeveel gekker kan je het nog bedenken?)! Ik wilde dus vooral verder om Brugge te verkennen, tot mijn echtgenoot zei: ‘De thrillers staan binnen uitgestald.’ Het was zondag en de winkel was gesloten, dus gluurde ik snel naar binnen en zag namen als Stephen King, Karin Slaughter en… Ik kon mijn ogen niet geloven. Daar stonden ze, de eerste twee boeken die ik schreef – ‘Artikel13’ en ‘Eén kans op zes’ – naast perfecte buren als James Patterson en Karin Slaughter. Het was een hartverwarmend momentje. En toen we een uurtje later toevallig verzeild raakten in een koffiezaak genaamd The Novel wist ik het zeker: mijn verhaal is nog lang niet ten eind…

Ik beken…

Het was een geweldig boekfeestje! Om twee uur ’s ochtends lagen we eindelijk in bed, nog druk napratend over alles wat er die avond gebeurde. Het leek wel alsof de adrenaline dagen later nog steeds door mijn aderen stroomde. De industriële look van De Kruitfabriek was geweldig, mijn echtgenoot had extra sfeerverlichting voorzien waardoor het geheel nog mooier werd en om zeven uur kwamen de eerste gasten aan. Het was de eerste keer dat ik zoveel handjes mocht schudden van onbekende mensen. Bij mijn eerste boekvoorstelling kwamen er enkel vrienden, kennissen en familieleden. Maar ik moet toegeven dat ik deze keer steeds zenuwachtiger werd bij het schudden van de ‘onbekende handjes’. Ik ben nogal een flapuit en ik diende mezelf er voortdurend aan te herinneren niet al te gek te doen want die lezers kwamen om ‘de auteur’ te zien, niet voor een of andere gekke dame die fratsen uithaalde. De presentatie verliep vlotjes, op de powerpointpresentatie na. Echtgenoot had me op voorhand verzekerd dat hij de presentatie zou klaarzetten op het ogenblik dat ik eraan zou beginnen. Maar die bleek niet zo aandachtig (hij zou ook timekeeper zijn, maar een bezoeker moest hem erop wijzen dat het nu echt tijd was om te beginnen 🙂 ) Hij had de laatste slide klaargezet in plaats van de eerste waardoor de presentatie even vastliep. Maar goed, niemand leek er zwaar aan te tillen en ik had echtgenoot in mijn speech alle eer gegeven en hem ‘de man achter de schermen’ genoemd. Nu kon ik tenminste aan iedereen vertellen dat hij het opzettelijk deed om ook eens het podium op te mogen. Een geslaagde avond dus, waarbij er meer volk opdaagde dan bij de boekvoorstelling van Luc Deflo (zo wist de organisatie te melden). Ik dus blij. De eerste reviews komen ook langzaam binnen en zijn mooi. Ik dus dubbel blij.

Vraagje: Ik zou graag iets teruggeven aan de kopers van mijn boek. Welk gadget zouden jullie graag krijgen bij aanschaf van een boek. Ik dacht aan leeslampkes, een draagtas misschien? Alle tips zijn welkom!

Verdwenen auteursexemplaar

Vorige zaterdag gebeurde iets vreemds. Ik woonde in Antwerpen de boekvoorstelling bij van een bevriende auteur waarop ook mijn uitgevers aanwezig waren. Ze overhandigden me na de presentatie het eerste auteursexemplaar van De Patiënt. Ik was blij en opgelucht dat het zo’n mooi boek was geworden, maar aangezien ik mijn uitgevers niet vaak zie, spendeerde ik er niet erg veel aandacht aan. Later op de dag had ik immers nog tijd genoeg om het boek onder de loep te nemen. Ik heb genoten van de gesprekken die ik die namiddag voerde en toen het feestje was afgelopen stelde mijn echtgenoot voor om nog even een terrasje te doen en zo’n voorstel komt nooit te vroeg. De boog staat de laatste tijd zo gespannen dat-ie het straks misschien wel begeeft, het was dus hoog tijd. Even later installeren we ons op een overvol terras en haal ik mijn boek boven. Ik inspecteer het, bespreek het met mijn echtgenoot – die de cover maakte – terwijl ik van mijn tweede Chai Latte geniet. Plots spreekt de dame aan het tafeltje naast ons me aan: ‘Bent u misschien de auteur van het boek?’ Ik dacht: damn, Spark. Was het echt nodig om zo luid te praten? Kon het niet wat discreter? Ik zei, met onzichtbare blos (thank God for make-up) op de wangen: ‘Euhm… ja.’ Zij: Ooo, wat fijn! En wat ziet dat boek er prachtig uit!’ Ik: ‘Het is mijn eerste auteursexemplaar.’ Zij: ‘Oooo, een thriller.’ Haar echtgenoot zat ook aan het tafeltje en zei: ‘Mijn echtgenote leest erg veel. Waar kunnen we het boek verkrijgen?’ Intussen hadden ze hun mobieltje bovengehaald om een foto te nemen. Ze wilden het boek bestellen in Standaard Boekhandel want het verschijnt pas morgen. We raakten aan de praat met de twee schatten van mensen en een uur later besluiten we toch maar huiswaarts te keren. Plots vraagt de dame: ‘Wil je me soms jouw auteursexemplaar verkopen? Dan kan je het signeren!’ En zo gebeurde het dat ik die dag zonder boek uit Antwerpen vertrok. Intussen heeft ze me gevonden op Instagram en me toevertrouwd dat ze de dag nadien in het boek was begonnen en niet kon stoppen met lezen. Ik hoop uiteraard dat er nog veel zulke reacties mogen volgen! Ik ben trouwens ook erg fier op de boektrailer die mijn echtgenoot maakte, je bekijkt hem hier: https://www.youtube.com/watch?v=iWTeSktwF-w

En euhm… wish me luck voor zaterdag!

De race naar de krantenwinkel

Gisteren kreeg ik telefoon van een journaliste van Het Laatste Nieuws met de vraag of ik even tijd had voor een interview. Tja.. dat laat een mens zich geen twee keer zeggen wanneer er een boeklancering in de steigers staat. De eerste vraag van de journaliste luidde: ‘Is het in orde gekomen met de partytafels?’ Ik keek vreemd op, hoe kon zij in hemelsnaam weten wat er met die tafels aan de hand was? Bleek ze een volger van deze blog. Geweldig ! Maar nog even over die partytafels – en tussen ons gezegd en gezwegen – Bol heeft uiteindelijk 8 tafels geleverd in plaats van 4 omdat de eerste bestelling verloren leek. Toen we meldden dat we een dubbele levering ontvingen – wij zijn écht heiliger dan de paus – vroegen ze doodleuk of we de extra zending op eigen kosten konden retourneren. En zo heilig zijn we dan ook weer niet. Maar ik wijk af! Dus… we waren gekomen bij de journaliste. Ze meldde dat haar redacteur had verzocht me even te bellen want die wilde van mijn boekvoorstelling een hoofdartikel van maken in de krant van vandaag. Leuk hè? Niet alle artikels verschijnen immers in de krant, soms wordt er enkel digitaal gepubliceerd maar daar zou ik pas de volgende dag achter komen. En ja hoor, vanochtend meldde de journaliste me dat het artikel in de gedrukte pers was gepubliceerd. Maar… Ik werk tot 13u. Net als mijn echtgenoot. Zoonlief lag nog in bed en verscheen pas om 12u ’s middags op het toneel. Ik wilde hem meteen op pad sturen om die krant te bemachtigen, maar daar dacht hij anders over: ‘Mama… eerst ontbijten…’ Intussen was het al half één voor ik hem het huis uit kreeg. Een half uur later kwam hij thuis met lege handen: ‘De krantenwinkel verkoopt tegenwoordig enkel nog games, mama.’ Ikke: ‘Huphup.. de fiets op, zoek een andere krantenwinkel.’ Een half uur later kreeg ik een te lefoontje: ‘Mama, Het Nieuwsblad is uitverkocht.’ Ikke: ‘Nee! Het Laatste Nieuws! Ga even naar Standaard Boekhandel, daar verkopen ze ook kranten’. De spanning rees… Zou hij met lege handen thuiskomen? Een half uur later had ik de zeldzaam geworden krant eindelijk in handen. Ben ik narcistisch? Helemaal niet! Maar gewoon even de collectie aanvullen voor het nageslacht 😉

PS: Margo, als je dit leest, bedankt voor het interview!

Wie geabonneerd is op hln.be kan de digitale versie hier lezen:https://www.hln.be/vilvoorde/de-patient-de-vijfde-thriller-van-vilvoordse-petra-spark-komt-volgende-week-uit-je-herkent-vilvoordse-horecazaken-en-de-schietclub~a2c87f81/

When it sounds too good to be true…

…dan is dat ook vaak zo. Dat ervaarde ik vorige zaterdag wanneer ik met husband naar onze prachtige hoofdstad trok om een outfit aan te schaffen voor mijn boekvoorstelling. Het begint nu echt te korten. Binnen iets meer dan twee weken is het weer zover. Ik koop haast nooit nieuwe kleren, sterker nog, de meeste kleding die ik draag maak ik zelf. Maar voor een boekvoorstelling mogen we al eens gek doen, nee? Wat ik leuk vind aan de Brusselse Nieuwstraat, is dat het een erg lange winkelstraat is met bijna uitsluitend kledingwinkels. Dus als je daar je smaak niet vindt lukt het vast nergens. In één van de eerste winkels die we binnen liepen werd ik verliefd op een topje en een zwarte broek. De behulpzame Franstalige verkoopster vroeg naar de gelegenheid waarop ik de outfit zou dragen. Ik antwoordde in het Frans: ‘Ik geef een boekvoorstelling naar aanleiding van mijn nieuwe thriller.’ Zij: ‘Wat leuk, ik wil komen! Zit je op social media?’ Even later waren we bevriend op Instagram, kende ze tijdstip en plaats waar de boekvoorstelling zou doorgaan en stonden zij en haar zoon op de gastenlijst. Dat liep lekker! Maar terwijl ik me omkleedde in het pashokje hoorde ik mijn echtgenoot de vraag stellen die ook plots door mijn hoofd schoot: ‘Vous savez quand-même que les livres sont en néerlandais?’ Ai… Neen dus. Noch wijzelf, noch de Franstalige verkoopster hadden stilgestaan bij het feit dat onze moedertaal niet dezelfde was en dat ze geen woord Nederlands sprak. En hoewel ze teleurgesteld was dat ze niet naar het boekfeestje kon stapte ik naar buiten met een glimlach: ik heb namelijk de Sparkoutfit gevonden waarnaar ik op zoek was. Nu enkel nog de broekspijpen een halve meter inkorten 🙂

Wanneer je denkt alles onder controle te hebben…

Laat je niet om de tuin leiden door de zenfactor die bedrieglijk oprecht van deze foto spat. Hij is een week geleden genomen toen ik dacht dat ik alles onder controle had. Jippie, ik had eindelijk een prachtzaal te pakken voor mijn boekfeestje, de boekvoorstelling had intussen vorm gekregen en zat veilig opgeslagen op mijn pc. En last but not least, mijn partytafels waren besteld en onderweg. Geen vuiltje aan de lucht. De tafels zouden in principe afgelopen dinsdag worden geleverd. Dinsdag kwam, maar de tafels niet. Woensdag kwam, maar de levering bleef uit. Manlief maande me aan tot kalmte. Hij keek na waar de bestelling zich bevond en die bleek plots ontraceerbaar. Maar geen nood, hij stuurde een mailtje naar de leverancier. Even later bracht hij mij het heuglijk nieuws dat hij antwoord had gekregen. Ik: ‘Mooi, komt de levering morgen?’ Hij: ‘Binnen 2 à 3 werkdagen krijgen we antwoord waar onze tafels precies werden geleverd. Begrijp me niet verkeerd, ik hou van mijn echtgenoot. Hij heeft het tegengestelde karakter van mezelf: hij is geduldig, houdt van wachten en gelooft dat alles altijd goed komt. Ik leef meer volgens het gezegde: ‘vertrouwen is goed, controle is beter’. Tot volgende week wachten op een antwoord om er vervolgens achter te komen dat de bestelling verloren is gegaan was geen optie. Ik nam dus de telefoon en belde de leverancier die me zei: ‘Wat vreemd. De tafels zijn bij ons vertrokken maar blijkbaar nergens geleverd. Ik bestel gelijk nieuwe voor u.’ Nice. Probleem opgelost. Ik had nog maar net het gesprek beëindigd toen the love of my life – ik zie hem doodgraag maar soms… – mijn mentale welzijn op de proef stelde door even langs zijn neus te melden dat hij mijn pc had gecrasht. Ik: ‘Pardon?’ Hij: ‘Ik heb wat geprobeerd met Photoshop maar blijkbaar kon de pc het niet aan. O, en je hebt toch een back-up van je powerpointpresentaite voor de boekvoorstelling?’ Nee dus. Ik herhaal het. Ik zie hem doodgraag. Maar op zulke momenten ben ik blij dat ik tot twintig kan tellen en beroep kan doen op de ademhalingsoefeningen die me twintig jaar geleden hielpen bij de geboorte van mijn zoons 😉 .