1op6 cover met mes blog

Van radioster naar moviestar

Ik denk dat het buiten koud is. Oh ja, de zon die is er wel, maar een laagje witte vorst bedekt mijn gazon en Wederhelft vertelt me net dat er aan de binnenkant van de autoruiten een laagje ijs vastgevroren zit. Hij vertelt me ook dat we binnen een kwartiertje vertrekken om buitenopnames te maken voor de booktrailer van EEN KANS OP ZES. En of ik even mijn korte loopbroekje kan aantrekken want hij wil zonnige, zomers beelden van een joggende vrouw in het park.

FUCK! FUCK! FUCK!

Hij komt net de woonkamer binnen, ontevreden omdat ik dat korte broekje nog niet draag want hij wil absoluut nu gaan filmen. Dan hebben we de laatste beelden voor de trailer en kan hij de film afwerken.

Hij: ‘Zit je nog te typen? Iedereen wacht hoor!’

FUCK. FUCK. FUCK.

Beste vrienden, geniet van jullie zondagochtend. Van die hete kop koffie, of die tas warme chocomelk. En denk eens aan diegene die in zomerse outfit gaat bevriezen in het park.

Morgen laat ik weten hoe alles is gegaan. Als ik het overleef…

Advertenties

familieradio

En nu schakelen we live over naar…

De gevreesde zin. Het gevreesde moment. Voor de eerste keer live op de radio. En ik heb het overleefd! Heb het er zelfs nog vrij goed vanaf gebracht denk ik, al zeg ik het zelf.

Vanochtend om half tien zag het er anders niet zo goed uit. Wederhelft en ik waren goed op tijd vertrokken om zeker niet ‘chique laat’ aan te komen op het live interview. Haartjes gewassen, propere slip aangetrokken. We waren voorbereid, je kent dat wel. Alles verliep zoals gepland. In mijn hoofd had ik al een aantal keer de antwoorden overlopen van voor de hand liggende vragen die de radiopresentator vast zou stellen. So far, so good.

Tot mijn echtgenoot plots wel heel erg traag begon te rijden. En ja hoor, we hadden prijs. We reden achter een peloton wielertoeristen, volgwagen incluis. Onmogelijk om in te halen. De tijd tikte verder… en verder… en verder…

Net op tijd kwamen we aan bij Familieradio Enjoy FM waar ik meteen naar de studio werd geleid. Het was er donker, zo zonder ramen. Maar blijkbaar hoort dat zo en zijn ramen de grote vijand van de betere opnamestudio. Ik kreeg een drankje en werd op mijn gemak gesteld door de radiopresentator. Met heel veel enthousiasme mocht ik een uur lang vertellen over ‘Een kans op zes’, mijn nieuwe thriller die in april verschijnt.

Ik voelde me even een Bekende Vlaming. Maar dat duurde niet lang. Plots hoorde ik in mijn hoofdtelefoon – tijdens het live gesprek dus – de ringtune van de GSM van Wederhelft. Hij was die even vergeten af te zetten. Waarschijnlijk zijn de partners van Echte Bekende Vlamingen hierin beter getraind. En misschien moeten wij gewoon nog wat meer oefenen…

Knipsel

TONIGHT IS THE NIGHT…

…dat een te beschroomde auteur een belangrijk telefoontje krijgt. Te beschroomd, ja, dat waren de woorden van dezelfde Lukas De Vos die tijdens de Nacht van de misdaad de plot van Artikel 13 prees. Te beschroomd… Misschien heeft hij wel gelijk… Hoe kan het anders dat ik met knikkende knieën zit te schrijven omdat ik weet dat er vanavond een radioreporter zal bellen voor een interview? Gelukkig wordt alles opgenomen en gaat het ding niet meteen ‘live’, denk ik dan. Kwestie van in het allerergste geval alles over te kunnen doen.

Een goede vriendin gaf me ooit het advies om voor een belangrijke speech of presentatie gewoon een glaasje bubbels te drinken. Kwestie van te relaxen. Nu, ik vrees dat ik dan misschien net iets te relaxed uit de hoek ga komen. We mogen niet overkomen als een giechelend schoolmeisje, of wel?

En wat voor vragen gaat die man dan stellen? Misschien vind ik daar wel geen gevat antwoord op? Noodplan om tijd te rekken: onverwachte hoestbui? Slechte verbinding veinzen? VEINZEN? F**K! Met die oude Nokia  – jaja ik heb hem nog steeds – hoef ik waarschijnlijk niet eens iets te veinzen! Ik mag al van geluk spreken als ik die journalist duidelijk kan horen. En ja, ik weet het, ik had al lang een Smartphone moeten kopen. Snelcursus mindfullness of yoga dna maar? Wie weet ga ik daar wel voor.

Ja tonight is the night, en daarmee is alles gezegd en evenzeer niets. Want er zit iets aan te komen, beste mensen. Iets waarover ik nu nog een weekje mijn mond moet houden. Iets wat volgende week zal worden onthuld. E staat mij een nieuw avontuur te wachten. Ik kan niet wachten om eraan te beginnen! Staan jullie me bij tijdens deze reis?

Ik hoop van wel. Gelukkig 2019!

Spark Nacht van de misdaad

LES GOUTS ET LES COULEURS NE SE DISCUTENT PAS…

Dat bleek eens te meer toen een Nederlandse uitgeverij positief reageerde op mijn manuscript. Ze waren laaiend enthousiast en vonden het verhaal vlot geschreven, meeslepend, spannend en verrassend. Ze zagen een samenwerking wel zitten. Alleen… Tja… Daar had je hem weer, die ‘Alleen…’ Ik had zowaar een déjà-vu en voelde al een geniepig voorstel aankomen om toch maar detectives voor hen te gaan schrijven. Waar hadden we dat eerder gehoord? Groot was mijn verbazing toen ik hoorde dat ze andere plannen hadden… Of ik het einde misschien even wou aanpassen? Of ik de clou van het verhaal misschien over iets anders kon laten gaan? Ze waren bang van de reactie van het lezerspubliek. Sterker: ze vonden dat het thema van het boek ervoor kon zorgen dat de gemoederen oververhit zouden raken en dat dit het boek zou kunnen overschaduwen…

Gelukkig is hun vrees niet bewaarheid geworden en raakte niemand oververhit. Of toch niet bij mijn weten… Het boek met het oorspronkelijke thema bracht me zelfs ergens waar enkel goede performers en artiesten horen te staan. Plots stond ik op een podium waar ik tijdens de Nacht van de misdaad op de rooster werd gelegd door Lukas De Vos, thrillerrecensent bij Knack. Hij prees dan wel weer de goede plot.

Zo zie je maar… Het is voor een auteur onmogelijk om door iedereen geliefd te zijn en misschien hoeft dat ook niet… Misschien doen we al de moeite voor die harde kern fans die aan onze lippen hangt. Misschien doen we wat we doen – ongehoord rammen op ons toetsenbord, recensenten trotseren en op hoge podia klimmen – met slechts een doel voor ogen: tot het uiterste gaan voor die Trouwe Lezer.

rondom

ZOLANG ER LEVEN IS…

De rest van het verhaal kennen jullie. En hoop? Daarvan had ik er meer dan genoeg toen ook een tweede uitgever positief reageerde op het manuscript van ‘Artikel 13’ en mij wilde ontmoeten. Er was slechts een klein probleempje… De timing! Het tijdstip dat de uitgever voorstelde viel samen met mijn jaarlijkse vakantie aan de Belgische kust. Geen probleem, dan melden we dat gewoon even, dacht ik. Een nieuwe afspraak is zo gemaakt. Maar het bleek al bij al toch een moeilijke bevalling… Voor ik met verlof vertrok kreeg ik geen antwoord van hem. Tijdens mijn verlof checkte ik dagelijks mijn mails: nog geen antwoord. Na mijn verlof? Nog steeds geen antwoord. Het zou dus bedelen worden en als er iets is waar ik een grondige hekel aan heb is het – inderdaad – bedelen. Het gevoel iemand lastig te vallen… Brrr. En het zou dus bellen worden want op mijn mail kreeg ik geen antwoord. Hatelijk… Dat bellen. Wat als ik niet uit mijn woorden zou geraken? Even een post-it erbij nemen en een beleefde vraag neerpennen om te checken of hij intussen van mening was veranderd. Die hoefde ik dan maar gewoon af te lezen. Groot was mijn opluchting toen ik hem meteen aan de lijn kreeg en hij mij nog steeds wilde ontmoeten. We prikten een datum, ik zou hem met de wagen oppikken aan het treinstation en we zouden alles bespreken in een Vilvoordse taverne. Die bewuste dag stond ik dus te wachten aan het station, met hoge hakken en een ensemble dat er in mijn ogen eigenlijk iets te goedkoop uitzag. En toen was het weer wachten… en wachten… En wachten… Na een kwartier schraapte ik mijn moed bij elkaar en belde hem op. Toen hij antwoordde besefte ik dat er te weinig achtergrondgeluiden waren om te bevestigen dat hij op een trein of in het station zat. Mijn vrees werd bewaarheid: hij zat op kantoor. Hij had zich vergist van datum. Maar geen nood… Weerom prikten we een nieuwe datum. En derde keer… De rest kennen jullie.

Hoewel… Toen ik hem eindelijk ontmoette kwam de kat op de koord… Hij vond de dialogen in Artikel 13 super en was enthousiast over onze ontmoeting. Er was alleen een klein detail: kon ik geen detectiveverhalen voor hem gaan schrijven? Zoiets over een Vilvoordse inspecteur die een serie misdaden oplost? Zoiets dat altijd wel werkt? Dan kon ik Artikel 13 gewoon beschouwen als een goede oefening?

Ik heb het even overwogen, dat voorstel. Ik heb het uiteindelijk niet aanvaard. Ik ben trouw gebleven aan mijn eerstgeborene. Had die gebreken? Misschien…Hoogstwaarschijnlijk… Zeer zeker! Rome is niet op een dag gebouwd.

suikerspin

WAT ALS… ONZE LAATSTE HOOP ONS WORDT ONTNOMEN?

In het land der blinden is eenoog koning. Maar wat als eenoog verdwijnt en nooit meer terugkomt? Is dat niet de grootste wreedheid die je je kan inbeelden? In De Blinden van Maurice Maeterlinck wachten twaalf blinden (wat had je anders gedacht, gezien de titel?) in een bos op de terugkeer van de priester, hun enige ogen. Langzaam beseffen ze dat hij dood is en dat ze – om het te vertalen naar ons tijdperk – het werk dateert toch al van 1890 – in some deep shit zitten. Lees verder

sdr

BESCHROOMD GEVAL. STRESSKIP. ONZEKER WICHT. ZWEETBOM

Nooit. Nooit zou de eerste uitgever die ik ontmoette merken hoe zenuwachtig ik was. Het was eind augustus 2016, zo’n middag waarop de zon hoog en heet aan de hemel staat en elke gedachte aan wolken wordt verbannen naar een ver verleden. Een dag waarop mijn zweetklieren – aangemoedigd door de onzekere zenuwen die door mijn lijf gierden – besloten om extra goed te presteren. Lees verder

IMG_0504-aangep

ER ZIJN DAGEN DAT ER EEN GIFTIG BRIESJE WRAAK OPSTEEKT WAARDOOR MOORD DOORSIJPELT IN EEN SCHRIJVERSHOOFD EN INSPIRATIE ROOD KLEURT, ALS HET BLOED VAN EEN PAS GESLACHT VARKEN

Wraak! Het is een emotie die mij onbekend is in het dagelijkse leven, maar het is mijn favoriete dramatische situatie in toneelstukken, boeken en films. En het is pas echt feest wanneer er wraak wordt genomen tussen verwanten. Lees verder

Pluim Spark

DE VAKANTIE GING VOORBIJ, DE DODEN WERDEN BEGRAVEN

Hebben ze boeken in de hemel? Ik denk het niet. Ik denk dat het Aards Paradijs een exotisch oord is waar wuivende palmbomen verkoeling brengen, dagen worden gevuld met urenlange vrijpartijen en er onbeperkt wordt gesnoept zonder dik te worden. Ik denk niet dat ze daar boeken hebben. Maar wanneer  we elkaar weerzien, memé, breng ik je een exemplaar mee en drinken we er samen ‘een elixirke’ op. Lees verder