De dieren zullen je eeuwig dankbaar zijn: bestel vandaag!

Het is zover! Vandaag sta ik de hele namiddag in de keuken om twee kilo Tiramisu te bereiden voor de boekvoorstelling die morgen doorgaat. Het idee om de lezers een hapje en een drankje te bezorgen is uiteindelijk uitgegroeid tot een monsteroperatie waarin champagne, cava, wijn, Tiramisu en croque-monsieurs een rol zullen spelen. Een iets te groot uitgevallen plan, maar we hebben dan ook iets te vieren!

Vandaag geraak ik dus niet meer in Dierenopvangcentrum Zemst om een handje te helpen, maar ik vergeet de dieren niet! Omdat het opvangcentrum een rol speelt in ASTARTE, doneer ik mijn royalty’s aan het asiel voor elke bestelling die vandaag bij uitgeverij Letterrijn wordt geplaatst. Wie morgen niet naar de boekvoorstelling komt, graag leest én het asiel wil steunen kan het gesigneerde boek hier bestellen: https://letterrijn.nl/product/astarte-2021-petra-spark/

En euhm… Morgen niet vergeten duimen, hé…

Het advies van Jo Claes, winnaar van de Gouden Strop

Op 6 november ontmoet ik Jo Claes opnieuw, we signeren samen in Standaard Boekhandel te Kampenhout. Het is geleden van 2018 – wat gaat de tijd toch snel! – dat ik hem voor het laatst zag. Onze uitgever had in Gent, tijdens de maand juni, een evenement georganiseerd genaamd De nacht van de misdaad. Het was niet echt mijn beste avond, want de snoodaards van de uitgeverij hadden een sadistisch plan bedacht. Elke misdaaduiteur werd – uiteraard voor een volle zaal – op het podiulm geroepen en het vuur aan de schenen gelegd door Knack-recensent Lukas De Vos. Jullie weten allemaal hoezeer ik hou van dat beruchte podium, dus daar ga ik geen woorden meer vuil aan maken. Het was dan ook een opluchting toen het evenement was afgelopen. En het was het begin van een geweldige nacht. Op uitnodiging van Jo Claes vergezelde ik hem en Christian De Coninck naar een cafeetje in de binnenstad. We waren met z’n zessen, onze partners vergezelden ons en hoewel ik eerst niet begreep waarom Jo en Christian een hotelkamer hadden geboekt in Gent, werd me dit snel duidelijk. Het werd namelijk erg gezellig en erg laat die avond. En met erg laat bedoel ik dat de café-eigenaar ons vriendelijk verzocht zijn zaak te verlaten omdat hij eindelijk de deuren wilde sluiten. Maar niet getreurd, het café ernaast was nog open. Het was een heerlijke avond. Niets mooier dan tips te krijgen van een schrijver als Jo Claes. Sommige volgde ik op, maar niet allemaal. Zo stelde hij me voor om een misdaadreeks te schrijven met een vrouwelijke rechercheur in de hoofdrol: ‘Jij bent zelf een vrouw, dus dat wordt prachtig!’ zei hij. Misschien komt het er ooit nog van. Momenteel ben ik te avontuurlijk aangelegd om een reeks te schrijven. Een nieuw boek, een volledig nieuw verhaal, een nieuw avontuur… Maar wat niet is, kan nog komen. En misschien moet ik alvast een hotelletje reserveren in de buurt van Kampenhout op 6 November…

ASTARTE: De laatste echografie

Mocht Astarte niet mijn geesteskind zijn maar mijn derde telg van vlees en bloed, zou ik dit een echografie noemen.
Dit is het moment waarop dat kleine wonder dat je hebt gecreëerd nog niet op de wereld is gezet en je jezelf vertelt dat het nu wel lang genoeg heeft geduurd. Laat die barensweeën nu eindelijk beginnen!
Hoe dichter de datum van verschijning van Astarte, hoe ongeduldiger ik word (en ingewijden weten dat geduld sowieso al niet mijn sterkste kant is).
Binnen precies 2 weken hou ik mijn nieuwste aanwinst in de armen, intussen stel ik me zeer tevreden met de echografie die Vrouwenthrillers.nl me bezorgde. Bij de aankondiging van het boek werd op hun website een link geplaatst naar de proloog en het eerste hoofdstuk van het verhaal. Op ASTARTE is het dan misschien nog even wachten, ik ben blij dat een klein deeltje ervan toch al werd geboren, je kan het hier lezen: http://www.vrouwenthrillers.nl/afbeeldingen/Astarte_inkijkexemplaar.pdf

Nu ik mijn schrijfsel herlees bedenk ik dat het maar goed is dat ASTARTE niet van vlees en bloed is. Stel je voor dat je tweemaal van dezelfde baby moet bevallen: op dag 1 verschijnt de ene helft en 14 dagen later de rest… Misschien brengt dit mij wel op ideeën en schrijf ik ooit een dystopisch horrorverhaal 🙂

1 oktober: binnen 22 dagen is het zover!

In mei liet uitgeverij Letterrijn me weten dat mijn manuscript zou worden uitgegeven. Ook al was ik laaiend enthousiast, toch was er dat kleine stemmetje dat me influisterde: Je weet toch dat er dan een boekvoorstelling komt, he? Dat je vooraan moet staan en voor een publiek moet spreken? Dat stemmetje werd snel de mond gesnoerd. Want hé, oktober was nog far, far away. Eerst was er nog… de zomervakantie, de maand september en misschien besloot onze vriend met de naam van het bekende biermerk ook nog roet in het eten te gooien. Dus no stress… misschien zou deze boekvoorstelling in het water vallen, net als de vorige.

En nu zijn we zo ver en ‘zit ik met een erwt in mijn gat’, zoals mijn grootmoeder zaliger dat altijd zo mooi placht te zeggen. Ik heb immers een minitrauma opgelopen toen ik op de lagere school naar voor in de klas werd geroepen om voor te dragen, een presentatie te geven of – nog erger – te zingen. Het schaamrood steeg me altijd naar de wangen en in het begin kon ik mezelf nog wijsmaken dat niemand dit merkte. Maar je voelt me al komen. Op het ogenblik dat een snoodaard ‘rode tomaat!’ naar me riep was het naar de vaantjes. Dat schaamrood daar ben ik intussen overheen, maar spreken voor publiek is nog steeds heel erg buiten mijn comfortzone. En het vreemde aan heel het verhaal is dat ik op voorhand wel zenuwen heb, maar op het moment zelf mijn koelbloedigheid weet te bewaren. Mijn handen beven niet en het lijkt allemaal vlotjes te gaan. Misschien omdat schrijven mijn passie is en ik hier veel voor over heb? Ik durfde immers niet eens voorlezen in de kerk toen mijn schoonzus trouwde, maar op 23 oktober zal ik er staan. Ik zal een presentatie geven om ‘U’ tegen te zeggen en het publiek een fijne avond bezorgen. Want ik ben ontzettend dankbaar dat het volgende boek er mag komen en dat helpt me er vast doorheen.

Dit gezegd zijnde, altijd welkom om me een hart onder de riem te steken tijdens de voorstelling. Ze gaat door op 23 oktober om 19u te Vilvoorde. Ik trakteer op croque monsieur en Tiramisu.

PS: aanmoedigende quotes tegen de stress blijven eveneens welkom in de comments 🙂

ASTARTE in de Najaarsbrochure, én een mooie review

Een paar dagen geleden zag ik op Twitter een aankondiging van mijn uitgever. De Najaarsbrochure van Letterrijn is klaar en er worden twee bladzijden gewijd aan ASTARTE. Bovendien wordt er een mooie review vermeld over EEN KANS OP ZES, mijn tweede boek. Ik kan me niet herinneren deze review ooit te hebben gelezen (maar misschien word ik gewoon oud). Dat was dus een fijne verrassing. En die blijft mijn uitgever maar uit zijn hoed toveren! Een paar weken geleden stootte ik op een Amerikaans onderzoek dat aangaf dat luisterboeken wereldwijd de sterkst groeiende markt zijn binnen het boekenvak. Hun verkoopcijfers stijgen sneller dan die van e-boeken en paperbacks. Ook wanneer ik naar mijn vriendenkring kijk hoor ik steeds hetzelfde verhaal: ‘Ik lees minder want ik ga op het strand liggen, doe mijn oortjes in en luister lekker naar een verhaal’ of ‘Ik luister naar verhalen terwijl ik sport.’ Ik dacht: ik moet mijn uitgever motiveren om hier ook mee te beginnen. Ik open mijn mails en begin te typen. Het neemt wat tijd in beslag want je wil niet te betweterig, pusherig of weird overkomen dus ik draai elk woord 10x om, voeg een link naar dat befaamde Amerikaase onderzoek toe en vraag hem of een luisterboek toch niet te overwegen valt. Niet veel later kreeg ik antwoord: ‘Ja hoor, een luisterboek komt er in elk geval.’ Daar hou ik nu van. Hij is geen man van veel woorden (tegenstrijdig, gezien hij in het boekenvak zit 😉 ), maar van daden. Zalig dus! Ik ben er zeker van dat hij nog een aantal verrassingen voor mij in petto heeft en ik kijk er nu al naar uit. Ik weet dat hij voor het tienjarig bestaan van de uitgeverij een mooi cadeau heeft voor de trouwe lezers. Ik geef een tip: het heeft iets te maken met lekker eten en met een restaurantje. Dus misschien mag ik jou binnenkort wel trakteren…

Hier is hij dan…

De man achter het boek, en eigenlijk ook de man achter mij. Dat er veel tijd kruipt in het schrijven van een boek hoef ik niet te vertellen. Dat ik op die momenten in een andere wereld vertoef waarin ik samen met mijn personages de meest wilde – en vaak ook enge – avonturen beleef betekent voor mij alleen maar dolle pret. Maar op het ogenbllik dat ik me sta te amuseren met moordzuchtige daders en nietsvermoedende slachtoffers ben ik niet aanwezig in deze wereld. Il wilde dat ik superwoman was, en dat dit wel kon, maar helaas … Daarom wil ik Wederhelft even in de bloemetjes zetten en hem bedanken voor alles wat hij doet. Hij laat me werken wanneer een manuscript af moet en doet er zelfs een schepje bovenop. Voor ASTARTE was hij niet enkel mijn eerste lezer, hij creëerde ook de cover (op de foto na, dat is een stockfoto) en maakte een eerste boekteaser. Ik vind de teaser alvast erg geslaagd, maar wat vinden jullie ervan?

Een vreemd cadeau voor mijn huwelijksverjaardag

Gisteren was het weer zo ver. Negen september, de dag van onze – inmiddels al 21ste (God wat worden we óud!!!) – huwelijksverjaardag. Alsof de duivel ermee gemoeid was moest mijn echtgenoot net die dag naar Nederland voor het werk (lees: veel feesten en drank, in het bedrijfsleven beter gekend als teambuilding events).

We werken beiden nog steeds thuis (dankzij dat goddelijke beestje dat al een tijdje onze levens én de wereld in zijn greep houdt) en net gisteren zou Wederhelft er niet zijn. Hij vertrok ’s ochtends al, na me te hebben gefeliciteerd met ‘onze’ dag. Meestal zorgt hij op onze verjaardag voor een kleine attentie: een bloemetje, lingerie die iets te intiem is om hier te beschrijven, een bloemetje of … een bloementje! We wonen tegenover een florist waardoor deze optie wel heel aanlokkelijk wordt.

Dus gisteren om half twee ’s middags ging de bel. Ik dacht: daar zal je de overbuur hebben met een boeket bloemen. Groot was mijn verbazing toen ik de voordeur opende en in de lens van een fototoestel keek. Ik was helemaal vergeten dat een fotograaf van Het Laatste Nieuws zou langskomen. Hij kwam foto’s maken naar aanleiding van het verschijnen van Astarte volgende maand. Gelukkig liep ik toevallig niet rond in mijn gewoonlijke comfortabele homeworkingsoutfit (lees trainingspak) en was ik niet zo lang geleden nog eens onder de douche gesprongen.

Hoe de foto’s er zullen uitzien wordt nog afwachten en zal ook voor mij een verrassing zijn. De foto en het bijhorende interview verschijnen pas volgende maand in Het Laatste Nieuws.

En die bloemen? Die heb ik diezelfde avond toch nog gekregen!

Papierschaarste: haalt ASTARTE de boekvoorstelling?

Ik hoop alvast van wel! Het was even schrikken toen een vriendin me een bericht stuurde waarin ze meldde dat er papierschaarste heerst. Ik dacht: die wil me gewoon op stang jagen. Die haalt een grapje met me uit. Maar ik begreep al snel dat het geen grap was toen ik naar de website van vrt surfte, die ze aan haar bericht had toegevoegd (jaaaaa, jongens. Ik heb mijn Nokia begraven en ben nu de trotse bezitter van een ‘van-mijn-echtgenoot-overgeërfde’ Smartphone!).

De kop van het artikel liet niets over aan de verbeelding: ‘wereldwijde papierschaarste, zullen alle boeken op tijd in de winkel liggen?‘ Blijkbaar is er een tekort aan papier, te wijten aan de massale vraag naar papier en karton, nu we allemaal online aankopen.

De laatste tijd heb ik soms het gevoel dat ik niet alleen thrillers schrijf, maar dat mijn leven ook best spannend genoeg is. Misschien moet ik maar een massale oproep lanceren om te stoppen met online aankopen 🙂 ? Of misschien wacht ik gewoon rustig af (niet mijn sterkste punt). Mijn uitgever meldde me dat de bestanden van ASTARTE bij de drukker liggen. Hopelijk heeft die drukker in het verleden papier gehamsterd alsof wereldoorlog 3 op ons afkwam … En zo niet … Ach, zullen we ons troosten met de gedachte dat je voor een lusiterboek en een e-book geen papier nodig hebt?

De druk is van de ketel

Het is gebeurd! Het zit erop! Gisteravond om half acht slaakte ik een zucht van opluchting. Een computernerd als ik was erin geslaagd om een Facebook Live op te zetten en bovendien de juiste vakjes aan te vinken waardoor ik feedback van de kijkers kon krijgen (want dat was uiteindelijk toch de opzet, nee?) Het lijkt wel alsof er steeds meer toeters en bellen aan dit soort sites worden toegevoegd waardoor ik het gevoel kreeg dat je een halve ingenieur moet zijn voor je een Facebook Live kan opzetten (maar dat ligt vast aan mij).

Het was wel even stressen. De eerste minuut kwamen er helemaal geen reacties waardoor ik geen idee had of ik überhaupt goed bezig was, maar dan kwam het eerste geruststellende berichtje: ‘We horen je goed.’ Oef … Ik had dus toch een publiek! Blijkbaar zat er heel wat vertraging op de verbinding, want nadat de sessie was afgelopen zag ik dat er veel meer reacties waren gekomen dan ik live op het chatscherm had gezien.

Het was hartverwarmend om te zien dat mensen even tijd namen om hun mening over de proefdruk te geven. De presentatie van gisteren was voor mij een goede oefening om me voor te bereiden op de boekvoorstelling in oktober.

Maar dat was de euforie van gisteren. Vandaag sta ik weer met beide voeten op de grond nadat ik mijn tienerzonen naar hun kamer heb gestuurd. Waarom blijven ze niet die kleine, schattige mannetjes? En waarom zijn tieners niet voor rede vatbaar 😦 ?

Hulp gevraagd!

Fijne vrijdag! Zoals jullie al weten ontving ik intussen het allereerste exemplaar van ASTARTE. Gezien dit slechts een proefddruk is, kunnen er nog wijzigingen worden doorgevoerd.

Ik ben heel erg benieuwd wat jullie ervan vinden en hoop dat jullie ook op Facebook zitten … Zo ja, geven jullie je mening over de lay-out van het boek tijdens mijn Facebook LIVE op dinsdagavond 17 augustus om 19 uur?

Ik hoop dat jullie er zullen zijn!

Hier is de link naar mijn Facebookprofiel: https://www.facebook.com/PetraSpark

Weer een stapje dichter bij de finale versie van het boek. Het avontuur gaat verder …