En dan mag je plots live bij Leen Demaré!

Leen

Ik kreeg de schrik van mijn leven toen ik plots op dag vijf van mijn vakantie aan de Côte d’Azur naar mijn Nokia keek. Het was inmiddels vijf uur in de namiddag en ik had een nieuw bericht. Dat begon met ‘ Hallo Petra, kan je me even bellen?’ Dacht het niet hoor, ik ben met verlof was mijn eerste reactie. Tot ik zag wie er achter dat onbekende telefoonnummer zat. Het was Leen Demaré, mijn favoriete radiodj! Even dacht ik nog dat het misschien een grap was van één of andere vriend maar die gedachte kieperde ik al snel – samen met het ultieme zengevoel dat je op vakantie oploopt – overboord. LEEN – fucking – DEMARE! Wederhelft wist niet goed wat er gebeurde toen ik daar maar wat naar mijn GSM stond te staren en wat stond te stamelen. Ik wist dat ik haar meteen moest terugbellen, voor ik de moed verloor. Het berichtje was intussen al een paar uur oud, dus ik hoopte dat ze haar telefoon zou opnemen. Ik ademde diep in en uit, en daar ging ik voor een 1000km-afstandsgesprek met Leen. En ja hoor, ze beantwoordde haar telefoon. Volledig verbaasd, want ze bleek net live aan het uitzenden te zijn – oeps had ik beter gecheckt voor ik belde natuurlijk domdomdom – maar ze beloofde me terug te bellen.

En zo gebeurde het dat ik twee dagen later op zee lag te dobberen op een motorboot en dat mijn GSM-tune van zich liet horen. Het was Leen, om te vragen of  ik het zag zitten dat ze me die avond zou bellen voor een live interview. Seriously? Natuurlijk!

En nu vragen jullie je vast af of ik intussen zo succesvol ben dat ik door radiomakers en journalisten tot in Frankrijk word achtervolgd? Toch niet. Vandaar dat mijn verhaal ook wel wat duiding verdient. Ik luister zelf wel al eens naar Joe, en Leen is mijn favoriete dj, dus ik ben voor mijn verlof een exemplaar van het boek gaan afgeven bij de VTM-studio’s die ook toevallig in mijn eigen stad liggen. Ik heb er een kaartje aan toegevoegd waarop ik vroeg of ze geen exemplaar wilde wegschenken in haar programma. Het is immers niet makkelijk om boven de nationale en internationale grote namen uit te stijgen. En dat is blijkbaar in goede aarde gevallen. En het gesprekje die avond? Alle zenuwen ten spijt liep dat heel erg vlot. Op dit kleine detail na dat de verbinding plots heel erg slecht werd en we een deel van het interview hebben moeten overdoen. Ik had me veiligheidshalve binnen aan tafel gezet omdat de krekels nogal luidruchtig waren buiten, maar de ontvangst was toch niet toppie. Nadat ik naar het terras was gevlucht was de verbinding gelukkig weer wat het moest zijn!

Deze blog draag ik trouwens op aan mijn lieve nicht Valerie De Broeyer, die in de file op de Antwerpse ring stond en alles in het werk heeft gesteld om het telefoongesprek toch te kunnen opnemen met haar telefoon. Love you, prinsesje!

Advertenties

Je eigen radio-optreden missen…

IMG_0651.JPG

Ik heb er lang naar uitgekeken en eindelijk is het zo ver! Nog twee daagjes en dan… HOLIDAYTIME!! YOEHOE! Tijd om te genieten van de familie, om uit te slapen, om te schrijven. Er is alleen één klein minpuntje… Vorige week maandag was ik bij Radio Moetoen te gast om een deel van ‘Eén kans op zes’ voor te lezen. Het fragment wordt vanaf 1 juli dagelijks uitgezonden in het ochtendprogramma (kwart voor negen als ik mij niet vergis). En wil dat net de periode zijn dat ik in het buitenland zit. Ik vraag me trouwens af hoe mijn verhaal op de radio zal klinken… De laatste keer dat ik echt heb voorgelezen voor een publiek dateert van toen mijn kinderen nog klein waren en dat is intussen ook al meer dan vijf jaar geleden. Ik hoop dat mijn stem wat overkomt op de radio. Dat ik niet te snel of te traag heb voorgelezen. De perfectionist in mij zegt dat ik niet goed voorbereid was, dat ik dit eigenlijk op voorhand grondig had moeten inoefenen, opnemen en nadien opnieuw beluisteren en corrigeren waar nodig. Maar de vakantieganger in mij heeft al een antwoord klaar. En mijn God wat voelt het goed om af en toe gewoon even te zeggen : ‘Fuck it!’

Een heel erg fijne zomer en een welverdiende vakantie gewenst aan jullie allemaal!

 

Zijn jullie er zeker van?

blogjuni

Die vraag brandde op mijn lippen toen ik vorig weekend mijn laatste signeersessies afwerkte voor de vakantie (Yes!Yes! Het is bijna zover, het is lekker warm weer en ik ben al helemaal in vakantiemodus!) Maar goed, terug naar vorig weekend. Ik ben mijn boek ‘Eén kans op zes’ gaan signeren in de Standaard Boekhandel te Kampenhout en Haacht. Nadat in beide winkels alle exemplaren waren verkocht – én ik een lezeres moest teleurstellen omdat mijn eerste boek niet meer in de winkel lag  – sprak de winkelverantwoordelijke eerst mijn echtgenoot aan: ‘Je hebt toch een extra doos boeken bij? Een reserve, ergens in de koffer van je wagen? Die verkopen we dan en als onze nieuwe bestelling boeken wordt geleverd sturen we jullie exemplaren terug.’ Wederhelft antwoordde van niet. (In het verleden hebben we dit al wel eens gedaan maar het blijkt achteraf toch heel wat voeten in de aarde te hebben om nadien je boeken terug te krijgen.)

Ik denk eerlijk gezegd niet dat de winkelverantwoordelijke verwachtte dat er veel exemplaren van ‘Eén kans op zes’ zouden worden verkocht. (Ik heet nu eenmaal niet ‘Aspe, Coppers of Deflo). Toch werd het tegendeel werkelijkheid. Geheel onverwacht nodigde hij me dan ook uit om te komen signeren op de Openboekdagen van Standaard Boekhandel (die doorgaan op 26 en 27 oktober). Hij was al de tweede winkelverantwoordelijke die me de vraag stelde. Heel fijn natuurlijk om te horen dat je welkom bent in Standaard Boekhandel. Dus ik denk dat ik heel erg ga proberen te genieten van de vakantie, want vanaf begin augustus raakt de agenda weer langzamerhand vol. Nog een paar dagen. Volgende week is het eindelijk zover…

 

Een slag in het water

Cees

Vorige zaterdag heb ik mijn voorlaatste signeersessies afgewerkt. Nog één signeerzaterdag te gaan en dan komt de vakantie eraan! En ik ben er niet kwaad om. Ik wil warmte, zon, véél te veel alcohol, seks (hopelijk leest Wederhelft mee!) en ijsjes. Nog even kwijlend afwachten dus.

Op de één of andere manier heeft het lot door dat het intussen wel mooi is geweest met het signeren van boeken. Want nadat ik Standaard Boekhandel Tervuren en Vilvoorde had afgewerkt, trokken we naar de Hypermarkt Carrefour te Grimbergen. Het liep al tegen 17 uur aan en ik had honger. Het zonnetje scheen (niet voor lang maar ze schéén, luitjes) en ik had me bovendien nog voorgenomen om die avond uitgebreid te gaan koken. Maar hé, afspraken zijn afspraken en we houden ons aan ons woord. Altijd. Vol goede moed – want die laatste loodjes wegen altijd het zwaarst – stapten Wederhelft en ik de hypermarkt binnen. Er stond niet meteen een signeertafeltje klaar in de afdeling literatuur. Maar wie weet, misschien kwam deze winkel wel heel erg origineel uit de hoek en hadden ze me een plaatsje gegeven bij de kassa? Toch even informeren bij de man aan de balie. Het duurde niet lang voor ik doorhad hoe laat het was. ‘Signeersessie? Hier? Vandaag? En met wie heeft u dat dan afgesproken?’ – Ik: ‘Met de winkeldirecteur. – Hij: ‘Maar die is met verlof! En uw boeken zijn nog onderweg! Ik heb geen voorraad.’ Even had ik het gevoel dat ik met koning Filip aan het praten was dankzij het schattige Franse accent van de winkelbediende, die in alle haast toch nog op zoek ging naar een signeertafeltje. Mijn maag knorde. Het zonnetje buiten lonkte. En de meeste klanten leken eerder geïnteresseerd in het kopen van warme pyjama’s dan in een zomerthriller (die niet eens aanwezig was in de winkel) . Dus ik bedankte de man voor de moeite en begon die dag lekker vroeg aan het avondeten. Helaas was ook dat een slag in het water. Het was een visschotel, hetgeen mij voor de zoveelste keer de opmerking: ‘Maak toch eens normaal eten!’ opleverde van mijn twee pubers. Er zijn zo van die dagen…

Als de druppel vervuilende inkt valt…

vraagteken.png

Valt de druppel vervuilende inkt uit de pen die boven het kristalheldere glas bubbels hangt? Of valt de druppel niet? Drinken we straks goedgeluimd van de smetteloze, feestelijke champagne? Of halen we onze neus ervoor op en zullen we het vreemde drankje – dat langzaam maar zeker giftig blauw kleurt – de rug toekeren?

Zij is de enige die het weet. Want zij heeft mijn boek gelezen. ‘Zij’ is Michelle Korthout, een Vlaamse boekenblogster die intussen zo populair is geworden dat ze een tijdje geleden zelfs werd geïnterviewd op het VTM-nieuws. En wil het toeval nu dat ik haar vorig weekend een mailtje stuurde met de vraag of we samen wat konden doen, zoals een interview op haar boekenblog. Daar hoor ik nooit meer iets van, dacht ik. Die heeft het vast razend druk. Ik voegde de proloog van mijn verhaal toe aan mijn mail en ook onze boektrailer (the one with the spierscheur, remember?) en drukte op ‘verzenden’. Groot was mijn verbazing toen ik een paar minuten later al antwoord kreeg: ‘Hoi Petra, wat een proloog. Het prikkelt echt om verder te lezen. Ik heb al zin om eraan te beginnen.’ Ik blij dus. Mijn dag kon niet meer stuk. Maar het mooiste moest nog komen. Ze schrijft recensies voor de website van Libelle en… je voelt me al komen… Ze vroeg me of ze mijn boek mocht recenseren deze maand! Ik overwoog even om voor de grap te antwoorden: ‘Tja Michelle… moet ik even over nadenken hoor!’ maar deed dit natuurlijk niet. Ik was erg blij dat ze het begin al goed vond en ik ben echt benieuwd wat ze van het verhaal zal vinden. Want zij heeft nu de pen in de hand. Zij beslist of de druppel inkt het feestgedruis zal temperen. Of de champagne smetteloos blijft of wordt vervuild…

 

 

 

 

“Success is not final; failure is not fatal: It is the courage to continue that counts.” — Winston S. Churchill

Spark B&W 27mei19 grain

Ik heb veel zwakke punten, maar als er iets is wat in mijn voordeel pleit, is het wel dat ik een doorzetter ben. Als het moet ga ik door een muur. Ik zal er wel eerst een aantal keer tegenaan lopen, er misschien een hersenschudding en talloze blauwe plekken aan overhouden, maar hé… een muur houdt toch niet eeuwig stand, of wel? Helaas vergt ‘doorgaan’ heel wat energie. De 3 komende zaterdagen zitten volgeboekt met signeersessies in grootwarenhuizen en boekhandels. Altijd fijn als er mensen langskomen die vragen hebben over Cathérine, Alexandra en Jacob – de personages uit ‘Eén kans op zes’. En toch is het een heel dubbel gevoel, want momenteel doe ik niets liever dan in mijn hoofd in de buurt te vertoeven van Hannah, het hoofdpersonage uit mijn huidige manuscript ‘Gruwelijke Gave’. Heel vreemd ook om te zien hoe Hannah verschilt van Cathérine, mijn favoriete personage uit ‘Eén kans op zes’. Cathérine is een onderzoeksjournaliste met ballen. Hannah is gehavend en heeft iets afschuwelijks meegemaakt, iets wat ons allemaal kan overkomen. Iets waardoor ze eigenlijk niet meer wilde leven. Maar het lot besliste er anders over en vond het te vroeg voor haar om te laten sterven. Nu wil het grimmige toeval dat Hannah de enige persoon is die een vastgelopen moordonderzoek vooruit zou kunnen helpen…

Dertig procent van het verhaal is af. Ik ben zo benieuwd wat Hannah nog allemaal gaat meemaken. Hoe ze zal reageren op wat er te gebeuren staat en of ze haar leven op het juiste spoor krijgt. Ik vrees er eerlijk gezegd voor…

Boeken verkopen aan de fitness coach

twitter

Het zijn spannende tijden op het werk. Veel collega’s waren zo aardig om ‘Eén kans op zes’ aan te kopen en zijn nu in de fase aanbeland waarin ze het boek aan het lezen zijn of het al gelezen hebben. Altijd een vreemde situatie wanneer ze mij erover aanspreken. Ik zit uiteraard te wachten op het moment waarop ze me vertellen dat ze het goed vinden. Wanneer ze enkel zeggen: ‘Hallo, ik heb je boek gelezen, hoor!’ dan denk ik Fuck, die vindt er maar niets aan. Maar als ze zeggen: ‘Ik vond het goed’, verdenk ik hen er natuurlijk van dat ze dit zeggen om me een goed gevoel te geven. Zo gebeurde het vandaag dat een collega me vertelde dat ze het boek had uitgelezen. Bijna in één ruk, en dat wou volgens haar wat zeggen. Terwijl ik aan het speuren was of het woordje ‘goed’ er al dan niet zat aan te komen en zo ja hoe oprecht dat zou worden uitgesproken, kwam een onbekende man op ons toelopen. Het bleek onze nieuwe fitness coach te zijn. De collega stelde me voor en meldde erbij dat ik schrijfster was en dat ze het boek had gelezen en dat ze het  – jaweljawel, het zit eraan te komen – goed vond! Ik voelde me wat ongemakkelijk, want de fitness coach was oprecht geïnteresseerd en razend enthousiast (dat zijn die types immers toch altijd, nee? Eén brok energie!). Hij vertelde dat zijn echtgenote een fervente lezer is. Ik zag mijn kans schoon en grabbelde één van mijn promotieflyers vast die ik in de keuken had gelegd. Snel duwde ik hem die in de hand terwijl ik zei: ‘Koop toch alvast dat boek in de winkel! Vrouwen vinden het zo ontzettend leuk als hun echtgenoot met een onverwacht kadootje thuiskomt!’ Vond ik wel goed gevonden, al zeg ik het zelf. Maar of hij het boek zal kopen of niet, ik heb er geen idee van. Want hij antwoordde: ‘Oh, maar ik koop wekelijks bloemen voor mijn vrouw als verrassing.’ Dan denk ik bij mezelf: een jonge, knappe, energieke fitness coach die ook nog wekelijks met onverwachte kadootjes het vrouwtje verwent…? Klinkt dat niet een beetje ‘too good to be true?’ of zie ik gewoon spoken?

IK HEB ER EEN PUNT ACHTER GEZET…

fb-carrefour-evenement-1.png

Nu is het aan jullie! Ik hoor jullie al denken… Een boek schrijven, geen denken aan. Daar beginnen wij niet aan, hoor! En misschien hebben jullie wel gelijk. Om het op z’n Vlaams te zeggen: ‘Ge moet goe zot zijn om er te willen aan beginnen!’ Maar goed, ik ben dus een paar jaar geleden begonnen met schrijven en nu heeft het virus me stevig te pakken. Ik heb dan wel een punt gezet achter ‘Eén kans op zes’, intussen wordt er gewerkt aan een nieuw verhaal: ‘Gruwelijke gave’ (Wat vinden jullie trouwens van die titel?). Ik zou mij graag helemaal focussen op het nieuwe boek, maar uiteindelijk word ik toch nog af en toe achtervolgd door de vorige boeken. Een nieuw boek schrijven is niet gewoon een blad omslaan, een nieuwe pagina beginnen. Ook al dacht ik lang van wel. Want op aanraden van Aron Wade heb ik nooit mijn naam gegoogled. Laat ze maar zegen, laat ze maar recenseren, dacht ik dan. Je kan uiteindelijk nooit voor iedereen goed doen. De ene vindt je verhaal geweldig en de andere vindt het maar niets. Dat is de pijnlijke realiteit. Dus ik denk altijd: vooruitkijken en doorgaan. Tot ik gisteren een berichtje las dat 90% van de mensen die online aankopen toch even kijken naar de reviews. Oei! Toch even mijn naam googelen dan? Don’t think so! Wat ik wel deed was naar bol.com surfen en ‘Eén kans op zes’ intypen. Een drietal reviews. Tja… beter dan niets denk ik dan! Maar er mogen er natuurlijk nog wat bij komen. Dus als jullie hebben genoten van het verhaal, vergeet dan alsjeblieft niet om een review op Bol.com te schrijven. Het zal je in dank worden afgenomen. En vond je het verhaal maar niks, dan zou ik zegen: ssshhhttt… En dan geldt voor boeken dezelfde regel als voor mannen na een stukgelopen relatie: Andere en betere…

 

STEUN DIERENASIEL ZEMST!

blog 8 mei

Ik heb een kans laten liggen, beste mensen! Dan kom je op de radio en dan vergeet je in alle emotie om over wat anders te praten dan je boek. Maar dat gaan we nu eens rechtzetten (of tenminste proberen)! Ik ben dit jaar als vrijwilliger beginnen werken in het dierenasiel van Zemst. Ik stond paf toen ik zag hoeveel mensen zich belangeloos inzetten voor mishandelde, verwaarloosde, afgestane dieren. Wanneer ik aan een asiel dacht associeerde ik dat steeds met trieste, armzalige toestanden. Maar de honden en katten die in het asiel verblijven worden met zoveel liefde behandeld, in hun verblijven kan je van de vloer eten! (Ja ik geef het toe, het is er netter dan bij mij thuis). Enfin, je begrijpt het al, ik ben heel fier om te zien wat voor goeds er kan worden gedaan wanneer mensen zich achter eenzelfde doel scharen, in dit geval: het belang van het dier. Tijd om iets terug te doen. Ik startte vandaag op Twitter en Facebook een veiling van mijn boek ‘Eén kans op zes’. De volledige opbrengst gaat naar het dierenasiel. Dus als jullie op Facebook of Twitter actief zijn, zien jullie het zitten om het bericht te delen (links staan onderaan)? De veiling loopt volgende week af. Momenteel zitten we aan 30€. Dat moet beter kunnen, mannekes! Alvast bedankt!

Links naar FB en twitter:

https://www.facebook.com/Een-kans-op-zes-306352816685050/

Een hartverwarmend berichtje

leesfragment

 

Dit bericht verscheen eergisteren op mijn Facebookpagina nadat ik een leesfragment op de buitenwereld had losgelaten. Dat deed deugd, want het zijn spannende tijden. De gevreesde boekpresentatie is intussen achter de rug, de eerste signeersessie is afgewerkt. Ik heb me nog nooit zo moe gevoeld. Is het omdat de stress naar de aanloop van een nieuw boek – Werden alle redactionele wijzigingen doorgevoerd? Verschijnt het wel op tijd? Zal het er visueel mooi uitzien? – eindelijk gevallen is? Of is het omdat ik me afvraag wanneer de eerste slechte recensie verschijnt en uit hoeveel leden het kritische legertje muggenzifters zal bestaan? Tja, dat er op dit eigenste moment messen worden geslepen is een feit. Dat is het lot van elke auteur. Maar stiekem hoop ik toch dat ik de harten van een aantal liefhebbers zal stelen. Stiekem hoop ik dat ik erop ben vooruitgegaan in vergelijking met mijn vorige boek. De lezers en de toekomst zullen het uitwijzen…

PS: Op deze blog kan je de proloog lezen van ‘Eén kans op zes’:

https://petrasparkblog.files.wordpress.com/2019/04/klik-hier.pdf