EEN KANS OP ZES OP HET KLEINE SCHERM

dav

Nu ligt EEN KANS OP ZES nog in de boekhandel, maar in oktober komt er een TV-debuut! Diegenen die zitten te wachten op een verfilming moet ik echter teleurstellen, want die komt er niet. En toch zal het boek op VIER te zien zijn tijdens de maand oktober. Vandaag vertelde een collega me immers dat ze productiemedewerkers van VIER over de vloer had gehad om haar boekenkast te filmen – ik vermoed in het kader van een interieurprogramma. En – lucky me – EEN KANS OP ZES was één van de vele boeken in die boekenkast. De cover (nogmaals dank MaryDes) sprak de productieleden blijkbaar zo aan dat ze besloten om het boek in vooraanzicht op het rek te plaatsen en dit te filmen. Het fragment is NIET gesneuveld in de montage dus ik denk dat ik in oktober toch maar eens naar VIER surf!

Maar tot het zover is neem ik afscheid van jullie. De volgende blog komt er pas wanneer mijn volgende manuscript af is. Mijn handen jeuken om mijn nieuwe verhaal af te werken. Ik kan niet wachten om het aan mijn eerste lezers voor te leggen. Om te weten te komen of het de review van de proeflezers zal doorstaan. En of mijn uitgever er brood in zal zien. Maar tot die tijd is het enkel ik en het verhaal. Er komen vermoeiende tijden aan, maar ergens in mijn achterhoofd gonst een berichtje dat ik onlangs kreeg:

Believe in yourself, you are braver than you think, more talented than you know, and capable of more than you imagine…

 

 

Advertenties

‘EEN KANS OP ZES’ AAN DE KANT GESCHOVEN

twitter

Terwijl ik met veel plezier aan ‘Gruwelijke gave’ (mijn nieuwe thriller) werk, verneem ik dat ‘Eén kans op zes’ aan de kant werd geschoven door een vriendin. Dat vertelde ze me vanochtend in een mailberichtje. Ze moest het boek in twee fasen lezen want ze was hevig in shock geraakt. Vreemd, dacht ik dan. Die vriendin is dol op spannende verhalen en het mag best wel wat stevige kost zijn.  In ieder geval waardeerde ik haar eerlijke mening en ging verder met het lezen van haar mailberichtje. Tot duidelijk werd waarom ze het boek aan de kant had gelegd. Ze had totaal onverwacht vernomen dat ze zwanger was. Omdat het niet gepland was had ze nog stevig zitten feesten (work hard, play hard), medicatie genomen en vrij intensief liggen sporten. Ze was dus als de dood dat dit een negatieve invloed zou hebben gehad op de baby en kon aan niets anders meer denken. Gelukkig bleek achteraf alles in orde met de baby en was er weer wat ruimte vrij in dat aanstaande moederhoofdje om wat leesvoer tot zich te nemen. Blijkbaar ook het enige voedsel dat ze momenteel kan binnenhouden, de arme stakker.

Aan mijn lieve vriendin, ik wens je een prachtige zwangerschap toe en een wolk van een baby. Want geef toe, het blijven nog altijd kleine mirakeltjes die wij op de wereld zetten…

The Leen Demaré Story: SLOT

joe lezerreactie

Na het radio-interview over EEN KANS OP ZES een paar weken geleden, verzocht Leen Demaré blijkbaar aan de winnares van het boek om te laten weten wat ze ervan vond. Dat gedeelte had ik gemist. (Na het live interview ben ik in Frankrijk even in een ijsbad gaan liggen om te bekomen 🙂 ) Maar diegenen die het wel hadden gehoord vroegen me steeds weer of ik al wist wat die Joe-luisteraar van mijn boek vond. Daar hoor ik nooit meer iets van, dacht ik dan. Tot ik onlangs mijn Instagram-account checkte en merkte dat ik getagd was. De winnares heeft er blijkbaar van genoten, en dat doet plezier! Schrijven is voor mij vooral een prettige en uitdagende bezigheid. Het is iets wat me gelukkig maakt en waardoor ik naar een parallel universum kan ontsnappen. Maar het wordt nog zoveel leuker als je erin slaagt om de lezers jouw wereld in te sleuren… Telepathie bestaat 😉

The Leen Demaré Story part II

Leen

Vandaag nog een sms’je gekregen van Leen. Altijd even schrikken als je die naam ziet verschijnen op het schermpje van je telefoon. Ze wilde me op haar beurt bedanken, want vorige week ben ik een plantje gaan afgeven bij de VTM-studio’s om haar te bedanken voor het radio-interview over ‘Eén kans op zes’. En dat plantje… dat verdomde plantje.. Dat heeft heel wat voeten in de aarde nodig gehad om ongeschonden tot bij Leen te geraken. Echt gebeurd, beste mensen.

Ik dacht, ik wip even binnen bij de bloemenzaak, laat een plantje inpakken en geef het af. Hoe moeilijk kan het zijn? De keuze was niet zo snel gemaakt (niets ouderwets, maar wel stijlvol genoeg voor Leen…) en de keuze van het bijhorende kaartje evenmin. ‘Het is voor bij de VTM’, fluisterde ik de bloemist toe, in de hoop dat hij het plantje extra mooi zou inpakken. Ik rekende af en stapte met het ding in de wagen. Ik dacht slim te zullen wezen en het plantje al meteen zijlings op de passagiersstoel te leggen om te voorkomen dat het zou omvallen. Maar… oh maar… Ik had niet gemerkt dat er een soort van witte parels los op de potgrond van het plantje lagen dus al die parels vielen eruit – samen met wat aarde – en verdwenen helemaal onderaan het potje in de plastic folie. Het zag er eigenlijk niet meer uit; een deel potgrond kleefde ergens in de plastic verpakking. Ik reed dus naar VTM. Intussen viel de pot nogmaals om (ik rijd nogal wild). Ik parkeerde en opende voorzichtig een deel van de plastic folie waarna – je raadt het al – de parels op de vloer van de wagen en de zetels terechtkwamen. Ik maakte het gewoon maar erger. Intussen werd het gloeiend heet in de wagen en zag ik een aantal voorbijgangers vreemd kijken naar mijn gestuntel met dat plantje en die plastic verpakking en die verdomde parels die ik er weer opnieuw in wilde krijgen (en dan had die bloemist nog zó zijn best gedaan!). Uiteindelijk den ik dat ik het vrij goed in orde heb gekregen. Uit de sms bleek dat Leen het in elk geval had gewaardeerd. Maar mijn autozetels zitten nog steeds onder de parels en ik moet volgende week naar de autokeuring.

Stofzuigen? Of ze toch gewoon laten liggen als verrassing voor de inspecteurs?

En dan mag je plots live bij Leen Demaré!

Leen

Ik kreeg de schrik van mijn leven toen ik plots op dag vijf van mijn vakantie aan de Côte d’Azur naar mijn Nokia keek. Het was inmiddels vijf uur in de namiddag en ik had een nieuw bericht. Dat begon met ‘ Hallo Petra, kan je me even bellen?’ Dacht het niet hoor, ik ben met verlof was mijn eerste reactie. Tot ik zag wie er achter dat onbekende telefoonnummer zat. Het was Leen Demaré, mijn favoriete radiodj! Even dacht ik nog dat het misschien een grap was van één of andere vriend maar die gedachte kieperde ik al snel – samen met het ultieme zengevoel dat je op vakantie oploopt – overboord. LEEN – fucking – DEMARE! Wederhelft wist niet goed wat er gebeurde toen ik daar maar wat naar mijn GSM stond te staren en wat stond te stamelen. Ik wist dat ik haar meteen moest terugbellen, voor ik de moed verloor. Het berichtje was intussen al een paar uur oud, dus ik hoopte dat ze haar telefoon zou opnemen. Ik ademde diep in en uit, en daar ging ik voor een 1000km-afstandsgesprek met Leen. En ja hoor, ze beantwoordde haar telefoon. Volledig verbaasd, want ze bleek net live aan het uitzenden te zijn – oeps had ik beter gecheckt voor ik belde natuurlijk domdomdom – maar ze beloofde me terug te bellen.

En zo gebeurde het dat ik twee dagen later op zee lag te dobberen op een motorboot en dat mijn GSM-tune van zich liet horen. Het was Leen, om te vragen of  ik het zag zitten dat ze me die avond zou bellen voor een live interview. Seriously? Natuurlijk!

En nu vragen jullie je vast af of ik intussen zo succesvol ben dat ik door radiomakers en journalisten tot in Frankrijk word achtervolgd? Toch niet. Vandaar dat mijn verhaal ook wel wat duiding verdient. Ik luister zelf wel al eens naar Joe, en Leen is mijn favoriete dj, dus ik ben voor mijn verlof een exemplaar van het boek gaan afgeven bij de VTM-studio’s die ook toevallig in mijn eigen stad liggen. Ik heb er een kaartje aan toegevoegd waarop ik vroeg of ze geen exemplaar wilde wegschenken in haar programma. Het is immers niet makkelijk om boven de nationale en internationale grote namen uit te stijgen. En dat is blijkbaar in goede aarde gevallen. En het gesprekje die avond? Alle zenuwen ten spijt liep dat heel erg vlot. Op dit kleine detail na dat de verbinding plots heel erg slecht werd en we een deel van het interview hebben moeten overdoen. Ik had me veiligheidshalve binnen aan tafel gezet omdat de krekels nogal luidruchtig waren buiten, maar de ontvangst was toch niet toppie. Nadat ik naar het terras was gevlucht was de verbinding gelukkig weer wat het moest zijn!

Deze blog draag ik trouwens op aan mijn lieve nicht Valerie De Broeyer, die in de file op de Antwerpse ring stond en alles in het werk heeft gesteld om het telefoongesprek toch te kunnen opnemen met haar telefoon. Love you, prinsesje!

Je eigen radio-optreden missen…

IMG_0651.JPG

Ik heb er lang naar uitgekeken en eindelijk is het zo ver! Nog twee daagjes en dan… HOLIDAYTIME!! YOEHOE! Tijd om te genieten van de familie, om uit te slapen, om te schrijven. Er is alleen één klein minpuntje… Vorige week maandag was ik bij Radio Moetoen te gast om een deel van ‘Eén kans op zes’ voor te lezen. Het fragment wordt vanaf 1 juli dagelijks uitgezonden in het ochtendprogramma (kwart voor negen als ik mij niet vergis). En wil dat net de periode zijn dat ik in het buitenland zit. Ik vraag me trouwens af hoe mijn verhaal op de radio zal klinken… De laatste keer dat ik echt heb voorgelezen voor een publiek dateert van toen mijn kinderen nog klein waren en dat is intussen ook al meer dan vijf jaar geleden. Ik hoop dat mijn stem wat overkomt op de radio. Dat ik niet te snel of te traag heb voorgelezen. De perfectionist in mij zegt dat ik niet goed voorbereid was, dat ik dit eigenlijk op voorhand grondig had moeten inoefenen, opnemen en nadien opnieuw beluisteren en corrigeren waar nodig. Maar de vakantieganger in mij heeft al een antwoord klaar. En mijn God wat voelt het goed om af en toe gewoon even te zeggen : ‘Fuck it!’

Een heel erg fijne zomer en een welverdiende vakantie gewenst aan jullie allemaal!

 

Zijn jullie er zeker van?

blogjuni

Die vraag brandde op mijn lippen toen ik vorig weekend mijn laatste signeersessies afwerkte voor de vakantie (Yes!Yes! Het is bijna zover, het is lekker warm weer en ik ben al helemaal in vakantiemodus!) Maar goed, terug naar vorig weekend. Ik ben mijn boek ‘Eén kans op zes’ gaan signeren in de Standaard Boekhandel te Kampenhout en Haacht. Nadat in beide winkels alle exemplaren waren verkocht – én ik een lezeres moest teleurstellen omdat mijn eerste boek niet meer in de winkel lag  – sprak de winkelverantwoordelijke eerst mijn echtgenoot aan: ‘Je hebt toch een extra doos boeken bij? Een reserve, ergens in de koffer van je wagen? Die verkopen we dan en als onze nieuwe bestelling boeken wordt geleverd sturen we jullie exemplaren terug.’ Wederhelft antwoordde van niet. (In het verleden hebben we dit al wel eens gedaan maar het blijkt achteraf toch heel wat voeten in de aarde te hebben om nadien je boeken terug te krijgen.)

Ik denk eerlijk gezegd niet dat de winkelverantwoordelijke verwachtte dat er veel exemplaren van ‘Eén kans op zes’ zouden worden verkocht. (Ik heet nu eenmaal niet ‘Aspe, Coppers of Deflo). Toch werd het tegendeel werkelijkheid. Geheel onverwacht nodigde hij me dan ook uit om te komen signeren op de Openboekdagen van Standaard Boekhandel (die doorgaan op 26 en 27 oktober). Hij was al de tweede winkelverantwoordelijke die me de vraag stelde. Heel fijn natuurlijk om te horen dat je welkom bent in Standaard Boekhandel. Dus ik denk dat ik heel erg ga proberen te genieten van de vakantie, want vanaf begin augustus raakt de agenda weer langzamerhand vol. Nog een paar dagen. Volgende week is het eindelijk zover…

 

Een slag in het water

Cees

Vorige zaterdag heb ik mijn voorlaatste signeersessies afgewerkt. Nog één signeerzaterdag te gaan en dan komt de vakantie eraan! En ik ben er niet kwaad om. Ik wil warmte, zon, véél te veel alcohol, seks (hopelijk leest Wederhelft mee!) en ijsjes. Nog even kwijlend afwachten dus.

Op de één of andere manier heeft het lot door dat het intussen wel mooi is geweest met het signeren van boeken. Want nadat ik Standaard Boekhandel Tervuren en Vilvoorde had afgewerkt, trokken we naar de Hypermarkt Carrefour te Grimbergen. Het liep al tegen 17 uur aan en ik had honger. Het zonnetje scheen (niet voor lang maar ze schéén, luitjes) en ik had me bovendien nog voorgenomen om die avond uitgebreid te gaan koken. Maar hé, afspraken zijn afspraken en we houden ons aan ons woord. Altijd. Vol goede moed – want die laatste loodjes wegen altijd het zwaarst – stapten Wederhelft en ik de hypermarkt binnen. Er stond niet meteen een signeertafeltje klaar in de afdeling literatuur. Maar wie weet, misschien kwam deze winkel wel heel erg origineel uit de hoek en hadden ze me een plaatsje gegeven bij de kassa? Toch even informeren bij de man aan de balie. Het duurde niet lang voor ik doorhad hoe laat het was. ‘Signeersessie? Hier? Vandaag? En met wie heeft u dat dan afgesproken?’ – Ik: ‘Met de winkeldirecteur. – Hij: ‘Maar die is met verlof! En uw boeken zijn nog onderweg! Ik heb geen voorraad.’ Even had ik het gevoel dat ik met koning Filip aan het praten was dankzij het schattige Franse accent van de winkelbediende, die in alle haast toch nog op zoek ging naar een signeertafeltje. Mijn maag knorde. Het zonnetje buiten lonkte. En de meeste klanten leken eerder geïnteresseerd in het kopen van warme pyjama’s dan in een zomerthriller (die niet eens aanwezig was in de winkel) . Dus ik bedankte de man voor de moeite en begon die dag lekker vroeg aan het avondeten. Helaas was ook dat een slag in het water. Het was een visschotel, hetgeen mij voor de zoveelste keer de opmerking: ‘Maak toch eens normaal eten!’ opleverde van mijn twee pubers. Er zijn zo van die dagen…

Als de druppel vervuilende inkt valt…

vraagteken.png

Valt de druppel vervuilende inkt uit de pen die boven het kristalheldere glas bubbels hangt? Of valt de druppel niet? Drinken we straks goedgeluimd van de smetteloze, feestelijke champagne? Of halen we onze neus ervoor op en zullen we het vreemde drankje – dat langzaam maar zeker giftig blauw kleurt – de rug toekeren?

Zij is de enige die het weet. Want zij heeft mijn boek gelezen. ‘Zij’ is Michelle Korthout, een Vlaamse boekenblogster die intussen zo populair is geworden dat ze een tijdje geleden zelfs werd geïnterviewd op het VTM-nieuws. En wil het toeval nu dat ik haar vorig weekend een mailtje stuurde met de vraag of we samen wat konden doen, zoals een interview op haar boekenblog. Daar hoor ik nooit meer iets van, dacht ik. Die heeft het vast razend druk. Ik voegde de proloog van mijn verhaal toe aan mijn mail en ook onze boektrailer (the one with the spierscheur, remember?) en drukte op ‘verzenden’. Groot was mijn verbazing toen ik een paar minuten later al antwoord kreeg: ‘Hoi Petra, wat een proloog. Het prikkelt echt om verder te lezen. Ik heb al zin om eraan te beginnen.’ Ik blij dus. Mijn dag kon niet meer stuk. Maar het mooiste moest nog komen. Ze schrijft recensies voor de website van Libelle en… je voelt me al komen… Ze vroeg me of ze mijn boek mocht recenseren deze maand! Ik overwoog even om voor de grap te antwoorden: ‘Tja Michelle… moet ik even over nadenken hoor!’ maar deed dit natuurlijk niet. Ik was erg blij dat ze het begin al goed vond en ik ben echt benieuwd wat ze van het verhaal zal vinden. Want zij heeft nu de pen in de hand. Zij beslist of de druppel inkt het feestgedruis zal temperen. Of de champagne smetteloos blijft of wordt vervuild…

 

 

 

 

“Success is not final; failure is not fatal: It is the courage to continue that counts.” — Winston S. Churchill

Spark B&W 27mei19 grain

Ik heb veel zwakke punten, maar als er iets is wat in mijn voordeel pleit, is het wel dat ik een doorzetter ben. Als het moet ga ik door een muur. Ik zal er wel eerst een aantal keer tegenaan lopen, er misschien een hersenschudding en talloze blauwe plekken aan overhouden, maar hé… een muur houdt toch niet eeuwig stand, of wel? Helaas vergt ‘doorgaan’ heel wat energie. De 3 komende zaterdagen zitten volgeboekt met signeersessies in grootwarenhuizen en boekhandels. Altijd fijn als er mensen langskomen die vragen hebben over Cathérine, Alexandra en Jacob – de personages uit ‘Eén kans op zes’. En toch is het een heel dubbel gevoel, want momenteel doe ik niets liever dan in mijn hoofd in de buurt te vertoeven van Hannah, het hoofdpersonage uit mijn huidige manuscript ‘Gruwelijke Gave’. Heel vreemd ook om te zien hoe Hannah verschilt van Cathérine, mijn favoriete personage uit ‘Eén kans op zes’. Cathérine is een onderzoeksjournaliste met ballen. Hannah is gehavend en heeft iets afschuwelijks meegemaakt, iets wat ons allemaal kan overkomen. Iets waardoor ze eigenlijk niet meer wilde leven. Maar het lot besliste er anders over en vond het te vroeg voor haar om te laten sterven. Nu wil het grimmige toeval dat Hannah de enige persoon is die een vastgelopen moordonderzoek vooruit zou kunnen helpen…

Dertig procent van het verhaal is af. Ik ben zo benieuwd wat Hannah nog allemaal gaat meemaken. Hoe ze zal reageren op wat er te gebeuren staat en of ze haar leven op het juiste spoor krijgt. Ik vrees er eerlijk gezegd voor…