Doe ik het of doe ik het niet?

IMG_0651

Oké, jongens… Ik heb even jullie advies nodig… Vinden jullie ook dat zo’n signeertafeltje er eigenlijk maar kaaltjes bij staat? Ik heb mijn best gedaan met wat flyers en boekenleggers, maar stiekem droom ik van een roll-up om het zaakje wat meer aan te kleden. En dan liefst eentje die niet verwijst naar één boek – neen we denken nog niet aan stoppen – maar eentje die ik voor meerdere boeken kan gebruiken. Een Spark-roll-up, quoi! Ik ben nog aan het brainstormen over de lay-out. Maar wat denken jullie: doen of niet?

PS: alle marketingtips zijn welkom!

Een mailtje om het jaar mee te beginnen

1op6-Artikel13-Multi-Paperback-Stack-Presentation-With-Tablet

Hoe ging het jaar bij jullie van start? Ik heb alvast de eerste twee weken overleefd. De drukte van het dagelijks bestaan heeft weer de overhand genomen en de vredige sfeer van Kerstmis lijkt alweer heel erg ver weg. Toch mag ik niet klagen. Onlangs kreeg ik een mailtje van Kramat, mijn uitgeverij. Altijd spannend, als de uitgeverij je mailt. Die kerels weten je altijd te verrassen met mailtjes zoals: ‘goed nieuws, Carrefour heeft je boek aangekocht’, of ‘in bijlage je nieuwe covervoorstellen’, of ‘we vinden je volgende manuscript nog beter dan ‘Eén kans op zes’. Die mailtjes zijn voor de uitgeverij waarschijnlijk vrij standaard en gewoontjes, maar mijn hart maakt toch steeds een sprongetje wanneer ik één van die berichtjes binnenkrijg. Zo gebeurde het dat ik dus onlangs een mailtje kreeg waarin eenvoudigweg stond: ‘Dit bericht is voor jou bestemd.’ Huh? dacht ik bij mezelf. Ik begon de mail te lezen en hij bleek van een lezer te komen. De man had de moeite genomen om de uitgeverij te informeren over het feit dat hij ‘Eén kans op zes’ gelezen had en er zo enthousiast over was dat hij overwoog om het eerste boek ook te kopen. Het was een uitgebreide, mooie mail waarin hij verduidelijkte dat hij niet actief was op sociale media maar toch wilde melden dat ik zeker verder moest blijven schrijven. Ik kreeg er kippenvel van. Hartverwarmend om te lezen dat die man had genoten van het boek en dat hij de tijd had genomen om hierover een berichtje te schrijven. Dus ik mag zeker niet klagen. En misschien hoeft hij het eerste boek niet eens meteen te kopen? Misschien verschijnt er binnen een paar maanden wel een nieuw boek, wie weet?

De opvolging is een feit

IMG_1257

Gisteravond laat zette ik een punt achter het eindeloos nalezen van mijn nieuwe manuscript. Om tien uur ’s avonds drukte ik op de ‘send’-knop en verzond ik het verhaal naar Kramat, mijn uitgever. De cover en titel van het nieuwe verhaal hou ik nog even voor mezelf, de officiële aankondiging volgt immers nog. Maar wat ik wel kan vertellen is dat ik dolverliefd was op de cover op het ogenblik dat ik hem zag (mijn eindeloze dank gaat uit naar Marina van MaryDes). Dit zal mijn derde boek worden en het is ook het eerste boek waarvan de cover me echt vlinders in de buik gaf toen ik hem voor het eerst zag. Het ontvangen van covervoorstellen is een heel belangrijk moment. Je weet – voordat je het Wetransfer bestand opent – dat jouw cover tussen de twee voorstellen zit waartussen je zal moeten kiezen. Ik hoop dan altijd stiekem dat ik dat bestand open en dat het ‘wow’ zal zijn. Ik probeer dat moment ook altijd wat uit te stellen, uit angst voor ontgoocheling. En zo gebeurde het dat mijn echtgenoot ’s avonds thuiskwam – ik was aan het koken – en langs zijn neus zei: ‘De covervoorstellen zijn doorgestuurd. Ik heb ze al bekeken, zal ik ze even laten zien?’ ‘Nee!’ antwoordde ik kort. ‘Ik ben aan het koken, ik moet me even concentreren.’ Maar eigenlijk was het uitstelgedrag. Eigenlijk durfde ik niet meteen te kijken. Ik kon het toch niet laten om hem te vragen: ‘En, wat vond je ervan?’ Toen hij antwoordde: ‘Ja… mits wat aanpassingen…’ dacht ik: mijn positief ingestelde man vindt dat er aanpassingen moeten gebeuren. Het zal dus niet veel soeps zijn… Hij zag mijn teleurstelling, nam de portable bij de hand en toonde het eerste covervoorstel. Ik was op slag verliefd. ‘Welke aanpassingen dan?’ vroeg ik hem verbaasd. De aardappelen waren aan het aanbakken en het vlees begon intussen wat aangebrand te ruiken, maar ik sprong een gat in de lucht van blijdschap. ‘This is the one!’ riep ik uit. Achteraf bleek dat hij het had over wat details op de achterflap, verwaarloosbaar, met andere woorden…

We zijn weer vertrokken, 2020 ging pittig van start met het opnemen van booktrailers, zoeken naar een zaal voor de boekvoorstelling, etc… Maar maakt dat het net niet extra boeiend? Allemaal een heel Gelukkig Nieuwjaar gewenst!

27 VOOR HET GOEDE DOEL

Affiche A3

Het is weer die tijd van het jaar! Goede doelen duiken overal op, je kan er niet omheen. Dit jaar werd er door het bedrijf waar ik werk een Christmas shopping georganiseerd waarbij er gevraagd werd aan de personeelsleden om hun eigen werk te verkopen. De opbrengst zou gaan naar het goede doel. Zo gezegd, zo gedaan. Afgelopen maandag, dinsdag en woensdag liet ik mijn lunchpauze voor wat ze was. In plaats van te lunchen verhuisde ik samen met een aantal creatieve collega’s naar de inkomhal van het gebouw om kopers te strikken. Tot mijn grote vreugde verkocht ik 27 exemplaren van ‘Eén kans op zes’ aan werknemers van de bedrijven waarmee we het gebouw delen. Het was fijn om die andere collega’s te leren kennen. En soms ook grappig. Zoals die twee werknemers (een man en een vrouw) die 1 boek kochten en het samen zouden delen. Dus ik vraag: ‘Zijn jullie een koppel?’ De aarzelende, glimlachende blik in hun ogen meldde me dat ik misschien – alweer eens – een niet zo gepaste vraag had gesteld. Maar het werd nog iets vreemder toen de dame lachend antwoordde: …’Hmmm.. Nee, een koppel zijn we niet. Maar we kennen elkaar wel erg goed, hé?’ Ze knipoogde naar de man en net op het moment waarop ik wilde uitroepen: ‘Too much information!’ voegde ze eraan toe: ‘We hebben elkaar ook al eens naakt gezien, he. Ja, dat kan allemaal hoor…’ Ik weet niet hoe snel ik toen van onderwerp ben veranderd, maar Speedy Gonzales had het niet van me gewonnen. Enfin, wat mensen doen in hun vrije tijd (of tijdens kantoortijd – nee, ik mag er niet aan denken) zal me een zorg wezen. Het waren fijne, vrijgevige en goedlachse mensen en dat is wat telt. En hoeveel we hebben ingezameld voor het goede doel? Een kleine duizend euro…. and it feels good!

Heel fijne feesten toegewenst aan jullie allemaal en tot in januari. En wie weet… Misschien volgt er dan wel een aankondiging over een nieuw boek?

Komt er een toneelstuk?

blog

Vorige vrijdag ging ik naar een theatervoorstelling. Na het stuk verzeilde ik louter toevallig tussen de acteurs in de bar. Tussen pot en pint raakte ik aan de praat met de voorzitter van de theatervereniging, de decorbouwers, regie-assistente en nog zoveel andere creatieve geesten. Maar de avond verliep niet zoals ik had verwacht. Tot op dat moment was ik heel relaxed, ontspannen, klaar om lekker chill het weekend in te duiken. Maar dat was voordat ik door een regisseur werd aangesproken. ‘Dus jij bent schrijfster?’ vroeg hij. ‘Hm…’ bromde ik. Het voelt nog altijd vreemd om jezelf schrijfster te noemen en op zo’n momenten zak ik eigenlijk liever door de vloer. Maar terwijl ik nog aan het brainstormen was hoe ik van onderwerp kon veranderen vuurde hij zijn volgende vraag af: ‘Welk genre schrijf je dan?’ Ik: ‘Thrillers.’ Hij: ‘Echt? Vertel eens waarover het verhaal gaat. Ik zou zo graag nog eens een thriller op toneel brengen.’ Het vuur brandde in de man zijn ogen, zijn liefde voor verhalen en toneel was groot. Het was een plezier om hem het begin van ‘Eén kans op zes’ te vertellen. Hij vond de titel geweldig en was geboeid door het begin van het verhaal. Toen een actrice die het boek had gelezen eraan toevoegde: ‘Echt een spannend boek, dat moeten we op toneel brengen,’ was het hek van de dam. Voor we het wisten waren we aan het brainstormen over welke acteur welke rol zou toebedeeld krijgen. De regisseur was laaiend enthousiast. Er werden geen concrete afspraken gemaakt. En misschien is de regisseur morgen weer heel erg enthousiast over een ander boek. Maar misschien ook niet… Misschien komt er ooit een theaterversie van ‘Eén kans op zes’… Want ik heb intussen geleerd dat onmogelijke dromen ook weleens durven uitkomen…

Een theaterstuk verdekke! Hoe cool zou dat zijn?

Kleine gevoeligheden

dav

Dan sta je in het Carrefour-warenhuis in het rek naast Margaret Atwood, één van je idolen, en dan denk je ALLRIGHT! Maar slechts een paar uur later kreeg ik een berichtje van een lezeres van ‘EEN KANS OP ZES’. Ze wilde mij even melden dat het verhaal niets voor haar was, omdat er dierenmishandeling in voorkwam. Mijn eerste gedachte: dit berichtje is niet voor mij bestemd, girl. Je vergist je vast van auteur. Tot ik iets dieper ging nadenken. Er was inderdaad die passage – bijna aan het einde van het boek – waarin een hond word geschopt door een man. De hond overleefde het – zover ik mij kan herinneren – eenmalige incident en ik heb dit in het boek geschreven omdat ik het karakter van de man wilde laten zien. Ik hou zelf zoveel van dieren dat ik vrijwilligerswerk doe in een dierenopvangcentrum, dus mijn hart gaat zeker uit naar onze viervoetige vrienden. Toch was ik op mijn beurt gechoqueerd door de reactie van deze lezeres. In het boek wordt al eens iemand vermoord, een ontvoering is nooit ver weg, en er gebeuren al eens akelige dingen in een kelder (om het subtiel uit te drukken). Maar dat was volgens deze lezeres dus allemaal geen probleem. Wat wel een probleem was, was dat er een hond werd geschopt. Het deed me zelfs een beetje denken aan een uitspraak van Stephen King: ‘Het bloed mag in mijn boeken van het papier spatten, lichamen mogen bloederig worden opengereten, maar laat één van je personages vloeken en je hebt stront aan de knikker’. Dus daar sta ik dan, naast Margareth in de Carrefour. Een dame die eveneens niet bang is van wat horror op het scherm (The Handmaid’s Tale – zalig!). Hoewel ik me niet kan herinneren dat er in haar verhaal dieren voorkwamen. Ze wist waarschijnlijk goed genoeg waarom 🙂

Was dit mijn laatste boek?

Linkedin1

Gisteren dacht ik even dat het zover was… Dat de inspiratie de geest had gegeven. Dat de schrijversgoesting mij had verlaten… Ik ben intussen beginnen schrijven aan een nieuwe thriller met de werktitel ‘In vuur verborgen’. En met begin bedoel ik ook wel degelijk begin. De synopsis is klaar, en vorige week heb ik de eerste vijftien bladzijden geschreven. Maar gisteren wilde het om de een of andere reden niet lukken om verder te schrijven. Ik was afgeleid, lag met de portable in de zetel, maar betrapte mezelf erop dat ik meer aan het internetten dan aan het schrijven was. Ik had nergens zin in, of toch wel… Onder een dekentje kruipen en naar de een of andere oude televisiefilm kijken (remember Top Gun, Pretty Woman, Ghost?). Gedisciplineerd als we zijn volhardden we in de boosheid en verlegden we de focus van Tom Cruise en Patrick Swayze naar de onbeschreven bladzijde zestien. Uiteindelijk ben ik erin geslaagd twee bladzijden toe te voegen aan het verhaal. Maar zonder de gedrevenheid die mij naar goede gewoonte voortstuwt. Ik herkende mezelf niet meer. Tot er een lichtje ging branden… Een lui, slaperig en loom gevoel… Een hoofd dat aanvoelt alsof je de hele nacht op stap bent geweest… Een verhit gevoel, terwijl het helemaal geen zomer is… De koortsthermometer bracht uitsluitsel. Ik had iets onder de leden. Niets wat niet kon worden opgelost met een stevige dosis paracetamol. Mysterie opgelost. Gelukkig maar…

Ooit al gehoord van een boekenfooi?

bb2

Oké, oké, ik weet het… De boekenbeurs is sinds vorige week maandag afgelopen, maar op algemeen verzoek komt er toch nog een laatste blog over de Antwerpse Boekenbeurs. Er werd mij een paar keer gevraagd: ‘Wat vond je het leukste moment tijdens je signeersessies?’ Bij die vraag denk ik meteen terug aan het charmante koppeltje van boven de vijftig dat langskwam. Ze waren goed gekleed, glimlachten en ja… ze leken tot over hun oren verliefd (verliefde mensen zijn altijd iets gewilligere kopers 🙂 ) Dus de man stapt op me toe: ‘Hoeveel mag dat boekske kosten?’ Ik: ‘19,95 euro’. Hij: ‘Maar dat is geen geld! De meeste boeken op de beurs kosten 22 euro. Kom, signeer er maar eentje.’ Ik dacht: allright!! maar het was meer dan allright!! Want toen die man aan de kassa verscheen, vroeg hij een Kramat-medewerker opnieuw naar de prijs. Die medewerker grapte: ‘19,95€ zonder fooi, meneer.’ De verliefde vijftiger haalde vijfentwintig euro boven en zei: ‘Hou het wisselgeld maar.’

Misschien moet ik volgende keer gewoon altijd een fooi toevoegen aan de verkoopprijs en doen alsof het de normaalste zaak is van de wereld? Net zoals die Italianen met hun ‘pane e coperto’? Misschien hoeven wij dan nooit meer te zeggen: ‘We zijn maar arme schrijvers’. Misschien heb ik wel een gat gevonden in de arme schrijversmarkt 😉

Signeren voor de dochter van Toni Coppers…

BB2019

Terwijl Wederhelft minutieus een allerlaatste blik werpt op mijn nieuwe manuscript, heb ik eindelijk tijd om terug te blikken op de Antwerpse Boekenbeurs. Tijd om te mijmeren, om alle mooie momenten nog even te herbeleven. Zo was er het aardige, gedistingeerde, en – ja, ik geef het toe –  streng uitziende koppel dat een gesigneerd exemplaar van EEN KANS  OP ZES wilde. ‘Aan wie mag ik het boek opdragen?’ vroeg ik. ‘Dit boek is voor de dochter van Toni Coppers,’ was het antwoord. Ik signeerde alsof het de normaalste zaak van de wereld was, maar dacht toch even: wat een eer. En: hopelijk geniet ze ervan!

Op een ander moment kwam er een man naar me toe met een grote glimlach: ‘Dat is grappig,’ zei hij. Ik antwoordde: ‘Euhm, nee. Ik schrijf thrillers, geen humor.’ Hij antwoordde: ‘Dat bedoel ik niet. Ik hoorde je onderweg naar de Boekenbeurs op de radio tijdens een interview op NOSTALGIE. En nu kom ik je hier tegen in levende lijve!’ Het is inderdaad wel een vreemde ervaring, die nationale radio-interviews. Je bereikt er erg veel mensen mee zonder dat je het zelf beseft. Vorige week kwam ik nog iemand tegen die me aansprak over een radio-interview dat ik vorige maand gaf op JOE FM. Wat je langs je neus weg vertelt, draagt verder dan je soms beseft. (De man die me aansprak kocht mijn boek trouwens niet, maar hij passeerde langs de kassa met een boek van collega-auteur Johan Deseyn, het is je van harte gegund Johan!)

En dan zijn er de momenten waarop je het signeren moet weigeren omdat eerlijkheid het langst duurt. Er kwam een dame langs die een boek zocht voor haar 20-jarige dochter maar tevens meldde dat het meisje heel erg gevoelig is. Ze vroeg me: ‘Is het boek niet te eng voor haar?’ Ik dacht aan de proloog, waarbij een zwangere vrouw wordt achtervolgd in het park en het niet zo goed met haar afloopt (en dat is slechts de proloog). Ik heb haar mijn boek dus afgeraden. Niet iets wat een gladde verkoper zou doen, maar dat ben ik niet. Ik ben een schrijfster die hoopt dat de lezers genieten van het verhaal. Want dat is waarom we ons al die moeite getroosten. Omdat we houden van verhalen en van ons hooggeëerde lezerspubliek.

Horror in eigen huis

FB

Herfstvakantie! Jippieeee! Laat maar komen die horrorfilms, griezelige Halloweenwandelingen en gezellige fonduetjes met het gezin. Ik kijk er zo naar uit. (Iemand trouwens nog tips voor geweldige horrorfilms?) Maar eerst nog even een druk programma afwerken. Dit weekend zijn het Openboekdagen bij Standaard Boekhandel en er werd me gevraagd om dit weekend mijn boeken te signeren in De Standaard van Dilbeek, Vilvoorde, Kampenhout, Haacht en Tervuren. Morgen ben ik dus een hele dag onderweg. En misschien is het toeval, maar ik vermoed zeer sterk van niet, dat mijn oudste zoon net morgen zijn vrienden heeft uitgenodigd om een verjaardagsfeestje te bouwen. Zes zestienjarige jongens die in de stoffen zetel zullen hangen met pizza, vettige vingers en frisdrank (mijn God laat het alsjeblieft frisdrank zijn! Of moet ik de whisky en vodka toch ergens in de kelder verstoppen?). Op het programma staat ook nog ‘marshmallows eten’ of anders gezegd: vuurtje stook spelen in de tuin terwijl ma zich zorgen maakt dat de hele boel in de fik gaat… Enfin, Ik denk dat morgen misschien niet alle aandacht naar het signeren zal gaan, maar dat ik af en toe toch ook met mijn gedachten thuis zal zijn…

Wie trouwens naar de Antwerpse Boekenbeurs komt, kom zeker langs op 3, 6 of 11 November!