Een laatste interview voor we de zon opzoeken

Zon, zomer, vakantie! Ik tel de dagen af. De oudste zoon legde vandaag zijn laatste examen af en de jongste is geslaagd. Het traditionele oudercontact liep – naar goede gewoonte – weer heel wat vertraging op. Maar ook dat gaat voorbij en geef toe, er overvalt je toch een gevoel van nostalgie wanneer je terug op de schoolbanken zit, recht tegenover de leerkracht die je het rapport overhandigt. De vakantie lonkt. Volgende week vertrekken we naar het zuiden. De plannen zijn: lezen, lezen en lezen. Het vierde boek van Spel der Tronen gaat mee in de reiskoffer, dus daar ben ik wel even zoet mee. Maar eerst gaan we mijn nominatie voor de Hermes Thriller Award vieren met een etentje te Brussel. Of dat een goed plan is met dit regenweer, weet ik niet. Zolang ik maar voor middernacht te eten krijg 🙂 . Ik wens iedereen een fantastische zomervakantie en wie benieuwd is naar het interview dat ik gaf in het kader van de Hermes Thriller Award kan dit hier lezen: https://hermesthrilleraward.nl/interview-petra-spark/

And the winner is….

Schijn bedriegt. Mocht je uit bovenstaande foto en titel afleiden dat ik de prijs in ontvangst heb genomen moet ik je teleurstellen. Dat is immers niet het geval. Maar ik ben wel genomineerd, waar ik best wel blij om ben. Ter voorbereiding van het interview dat ik aan de organisatoren van deze literaire prijs mocht geven heb ik de hele namiddag mijn hersens gepijnigd over vragen zoals: Stel jezelf voor in vijf woorden, Stel dat je wint, hoe ziet jouw speech eruit? Voor even voelde het alsof ik genomineerd was voor de Oscars. Even twijfelde ik of ik de vragen heel serieus en met uitgestreken gezicht zou beantwoorden, maar dat heeft niet lang geduurd. Ik besloot dat ik maar beter mezelf kon blijven, hetgeen inhoudt dat ik sommige vragen met de nodige Sparkhumor heb beantwoord. Als je weet dat de andere genomineerde auteurs onder andere Jo Claes, Thomas olde Heuvelt, Aspe en Coppers zijn was dit misschien niet zo’n goed plan. Maar ach, we zien wel… Ik zou zeggen: duimen allemaal! Een heel fijne zondagavond gewenst!

Een nieuw boek, een nieuwe auteursfoto

Hij is gekozen, de foto die op de achterflap van mijn volgende thriller komt! In tegenstelling tot de fotoshoot die wij (ik en mijn echtgenoot, de geheimzinnige man achter de lens) organiseerden voor mijn allereerste boek, ging dit verbazingwekkend vlotjes. Voor Artikel13 haalden we alles uit de kast: extra belichting, professionele achtergrond en een halve dag poseren om uiteindelijk een handjevol foto’s over te houden. Ik wilde dat de foto perfect was want die zou straks te zien zijn in alle winkels van Standaard Boekhandel. Mijn motivatie om een auteursfoto te laten nemen lijkt echter af te nemen naarmate ik meer boeken publiceer. Voor de vorige fotoshoots bracht ik tenminste nog een bezoekje aan de kapper, maar ook dat schoot er deze keer bij in. Ik heb het nooit leuk gevonden om te worden gefotografeerd, en dat was deze keer niet anders. De keuze voor de foto liet ik deze keer zelfs over aan mijn echtgenoot, die ook de cover en de achterflap ontwierp. Ik probeer er niet meer zoveel aandacht aan te besteden, ik ben een schrijfster, geen model. De volgende fase in het nieuwe boekavontuur is daarentegen wel spannend! Ik heb het geluk dat uitgeverij Letterrijn niet enkel een digitale proefdruk maakt, maar ook een papieren versie. Ik ben heel benieuwd hoe de cover eruit zal zien. De afdruk die we zelf printten is alvast veelbelovend, dus ik hoop dat de gedrukte versie eveneens geslaagd zal zijn. Ik wacht rustig af… en ik duim…

Waarom het bijna misliep met Diane

Tijdens het werken aan Astarte stelde ik de vraag op sociale media of ik iemand kon plezieren door zijn of haar naam aan een personage te geven. Er kwam heel wat reactie op, waar ik erg dankbaar voor ben. Een van de eerste reacties kwam van Diane Lauwers, een mij onbekende dame. Ik bevestigde haar dat ze haar opwachting zou maken in Astarte en ging naarstig met haar personage aan de slag. Een tijdje later kreeg ik via Instagram de vraag of ik de naam Diana in het verhaal kon verwerken. Gezien er al een Diane in het verhaal zat, zou ik onder normale omstandigheden het verzoek hebben geweigerd. Het werd echter snel duidelijk dat Diana de overleden dochter was van de persoon die mij de vraag stelde en ik wilde graag aan het verzoek voldoen. En wat doet een schrijfster dan? Ze begint te knutselen. Ik dacht het probleem snel op te lossen door het personage Diana Lauwers te noemen. Al in de volgende regels van het boek zou duidelijk worden dat Diana de voorkeur geeft aan haar roepnaam Diane. Beide dames tevreden. Nu hoor ik je denken: is dat niet wat ingewikkeld? Dezelfde opmerking werd me in de maag gespitst door mijn proeflezers: ‘Kan je er niet gewoon één naam van maken, dit is verwarrend.’ Koppigheid durft bij mij al wel eens de kop op te steken en ik volhardde in de boosheid. Manuscript gaat dus met beide dames naar de uitgever. Rara, wat raadt hij me aan? Kies je even tussen de naam Diane en Diana. Dit leidt af.’ Tja… Een mens heeft af en toe de beste intenties en soms kunnen we gewoon niet iedereen plezieren. Het is uiteindelijk Diane geworden, ze is ook naar mijn boekvoorstelling gekomen waar ik haar voor het eerst heb ontmoet en haar boek heb gesigneerd. Tja… Vaak verwerk ik de namen van mensen die ik ken in mijn verhalen. Deze keer was het omgekeerd: eerst was er het personage Diane, nadien had ik de eer haar te ontmoeten. Of wat een avonturen een schrijfster allemaal mag beleven…

Doen we het nog een keertje?

Vandaag vertrok de tekst voor de achterflap van mijn volgend boek naar uitgeverij Letterrijn. De laatste fase is dus bijna aangebroken. Ik meldde het vast al voordien, maar nooit eerder had ik een uitgever die zoveel aandacht besteedde aan redactiewerk en dat is ronduit heerlijk. Als je zolang aan een verhaal werkt wil je niet dat er een boek op de markt komt waarbij lezers over schrijf- of typefouten vallen, dus dat zit wel snor. Deze consciëntieuze werkwijze houdt in dat het manuscript een aantal keer over en weer gaat en dat er soms geen eind lijkt te komen aan dat verhaal dat je intussen al veel te vaak hebt gelezen (of hoe je verveeld kan geraken door je eigen hersenspinsels). Maar zoals gemeld, we zitten in de laatste fase! De proefdruk is bijna binnen handbereik. De cover werd door mijn echtgenoot ontworpen, ik ben er erg fier op en ik kan niet wachten om hem met jullie te delen! Tja, geduld was nooit mijn grootste deugd. Ik kan dus alvast de volgende boekvoorstelling beginnen plannen, die in het najaar zal doorgaan. Ik wil het voor de aanwezigen zo leuk en aangenaam mogelijk maken, vandaar deze vraag: gaan jullie soms naar boekvoorstellingen? Wat vonden jullie fijn, wat vonden jullie minder goed en wat verwachten jullie? Ik organiseerde mijn boekvoorstellingen steeds op een zaterdagavond om 19u, een goed plan of niet? En hebben jullie een voorkeur voor september, oktober of november? Alle tips voor een originele voorstelling zijn welkom. En neen, voor de stripper en de vuurspuwende draak is er helaas niet voldoende budget.

In extase!

Wanneer je zoon de voordeur achter zich dichtslaat om zijn praktisch rijexamen af te leggen besef je dat je niet meer piepjong bent. Je hebt geen controle over hoe de test zal verlopen en je hoopt op een goede afloop (en een aantal gouden tips van de begeleider van de rijschool). Maar dat hopen duurde mij toch te lang, en gezien bijna al mijn vingernagels sneuvelden door het nerveuze afwachten besloot ik het internet af te schuimen. Toevallig kwam ik terecht op TikTok en een duister plan maakte zich van mij meester. Waarom zou ik geen account aanmaken? Kon dat wel, gezien ik geen jonge, hippe tiener ben? Ik had echt wel iets nodig om mijn gedachten te verzetten… Er gaan stemmen op die beweren dat TikTok een medium van ‘de jeugd’ moet blijven, dus toch maar niet doen? Op het moment waarop mijn duimnagel sneuvelde besloot ik ervoor te gaan. Ik maakte een account aan, en heb blijkbaar al een volger! Gezien ik me op social media vaak veel serieuzer voordoe dan ik ben was ook mijn eerste filmpje vrij snel klaar. Ik hou ervan om gekke bekken te trekken en dat blijkt op TikTok helemaal geen probleem. Het filmpje zie je hieronder, laat even weten wat jullie ervan vinden (vergeet de audio niet aan te zetten)! En wat betreft mijn zoon… we haalden zonet de cava boven, dus ja… ik ben in extase.

@petraspark

Zweten! De herwerkte versie van mijn vijfde thriller vertrok naar de uitgever 📖. #BookTok #thriller #leuklezen #petraspark #spanning #letterrijn #Astarte

♬ Oops!…I Did It Again – Britney Spears

Astarte

In februari verdween ik een maand van de wereldbol om te werken aan mijn volgend boek. Zo fijn om nu toevallig op deze recensie te stoten! Dit soort aanmoedigingen is onbetaalbaar!

In de Boekenkast

AstarteRecensie Astarte door Sheila Vermeulen:
De zoektocht naar een dader, een motief en een onderling verband.

Als forensisch patholoog Olivia Vandenberghe het lichaam van een vrouw die dood is aangetroffen in een ondergrondse parkeergarage, op haar tafel krijgt, doet ze tijdens de autopsie een afschuwelijke ontdekking.

Dit motiveert haar om alles in het werk te stellen om rechercheur Sam Faingart zoveel mogelijk informatie te verschaffen over de toedracht en het slachtoffer. Kennis die Sam goed kan gebruiken, omdat zijn onderzoek met de minuut complexer wordt.

“Het was één van de gruwelijkste moordzaken uit de geschiedenis. Een huivering liep over zijn rug. Hij hoopte vanuit de grond van zijn hart dat hij niet te maken had met een psychopaat van dat kaliber.”-Petra Spark

Als er nog een slachtoffer valt, een 50 jaar oude moord zich openbaart en een nieuwe ontvoering zich aandient, moet Sam alle zeilen bijzetten om de waarheid…

View original post 315 woorden meer

Een mooi verjaardagsfeestje!

Nee hoor, ik ben nog lang niet jarig. Precies een week geleden mochten mijn collega-auteurs en ikzelf een feestje bijwonen dat werd georganiseerd door de uitgever. Letterrijn bestaat intussen tien jaar en dat hebben we gevierd! De windmolen op de achtergrond verraadt dat de viering in Nederland plaatsvond, dus ik heb vorige zondag even een uitstapje gemaakt naar het buitenland. Het was geweldig om eindelijk een aantal schrijvers in hoogsteigen persoon te ontmoeten. We kenden elkaar al via de sociale media, maar tot een echte ontmoeting was het nooit gekomen. De viering werd nog mooier doordat er een boekvoorstelling aan voorafging van het boek ‘De Paarse Engel’ van auteur Era Richmen (derde van links op de foto). Het was geen traditionele boekpresentatie, deze schrijver schenkt namelijk al zijn royalties weg aan twee goede doelen: Dream4Kids en AYA Jong & Kanker Foundation. Beide organisaties kwamen langs om zichzelf voor te stellen en daar hoorden ook een paar aangrijpende testimonials bij. Dat zet je wel even met beide voetjes op de grond, ik had het voor geen geld willen missen. Het mooie aan heel dit verhaal is dat ook de uitgever een duit in het zakje doet en per verkocht boek eveneens een bedrag schenkt aan deze goede doelen. Prachtig toch? Het is hartverwarmend dat er in deze wereld nog plaats is voor oprechtheid. Menselijkheid. Zachtheid. Bedankt Era Richmen en Letterrijn!

Oh ja … Ik heb mijn gesigneerd exemplaar natuurlijk al. Misschien kan ik jullie wel warm maken voor het boek door de trailer even te delen? Benieuwd wat jullie ervan vinden.

ALS JE NIET NAAR DE BOEKHANDEL MAG…

Het is ver gekomen als je niet meer naar de boekhandel in je eigen stad kan om je boeken te signeren. Maar ach … een ongeluk komt nooit alleen. Ik verklaar me nader: tijdens de eerste dag van onze skivakantie – waar we intussen al 2 jaar op zitten wachten – verzwik ik mijn enkel. Nee, niet aan het eind van de dag, ik heb precies een drietal uurtjes het beste van mezelf kunnen geven, daarna was het Game Over. Mijn skilat kwam los bovenaan de rode piste omdat er blijkbaar ijs in de bindingen zat dat loskwam terwijl ik skiede. Het was een heel vreemde ervaring: ik herinner me dat ik plots dacht: wat vreemd, die ski gaat er alleen vandoor. Het volgende moment lag ik neer en voelde een pijn waarvan ik wist dat het serieus was. Ik skiede de piste af en in het restaurant waar we halt hielden bleek dat mijn enkel was veranderd in een ei. Terwijl de kids verder skieden – ik wilde hun sneeuwpret niet bederven – keerden mijn man en ik terug naar beneden. De wachtzaal van het ziekenhuis in het dorp zat helemaal vol en overal hingen affiches dat de verpleegsters enkel op afspraak werkten. Daar sta je dan, op je eerste dag in de bergen terwijl buiten een stralende zon schijnt. De keuze was snel gemaakt: naar de apotheek voor een steunkous, pijnstillers en zalf. Ik durf het haast niet te zeggen maar de rest van de week heb ik geskied. Soms was het eerder skiën van cocktaibar naar cocktaibar dan sporten, maar ik verbeet de pijn en was heel dankbaar dat ik niets gebroken had en een hele week in het appartement moest blijven. Die voet rust wel weer als we naar huis vertrekken dacht ik. Maar dat het zo lang zou duren voor de spieren rond die enkel weer fit waren, daar had ik geen idee van. Zelfs nu zit ik nog met de voet omhoog en naaldhakken zijn helemaal geen optie. Ik baalde omdat ik niet zo mobiel was. Maar – zoals gezegd – een ongeluk komt nooit alleen en die immobiliteit werd nog verhoogd toen bleek dat mijn echtgenoot positief testte op corona en ik me ook niet zo lekker voelde. Dus hier zitten we dan: met de voet omhoog en uiteindelijk toch gepakt door het beestje!

Hopelijk hadden jullie een betere vakantie?

KOMT ER EEN REEKS?

Soms sla ik aan het twijfelen. Ik leef in een wereld die wordt beheerst door routine en ja baas, neen baas is niet alleen op het werk van toepassing. Ook thuis zijn we gebonden aan een zekere vorm van sleur en gewenning. Als je schoolgaande kinderen hebt kan je immers niet plots tegen je partner zeggen: ‘Wat denk je ervan, schat? Haal even je knapzak, we vertrekken met de noorderzon!’ Hoewel… Ik heb het nooit geprobeerd, misschien sta ik wel versteld van het antwoord?
Wat ik eigenlijk wil zeggen is dat schrijven me de vrijheid geeft die ik niet terugvind in het dagelijkse leven. Een nieuw boek is een wit blad, een nieuw avontuur. Toch word ik steeds vaker geconfronteerd met een dilemma. Zou ik toch geen vervolg moeten schrijven op één van mijn verhalen?
Jaren geleden stelde een uitgever me al voor om een detectivereeks te schrijven: ‘Kan je geen verhaal verzinnen dat zich afspeelt in Vilvoorde met een rechercheur in de hoofdrol? Jij zou dat goed kunnen!’ Ik herinner het me als de dag van gisteren. Ik zat met de uitgever in kwestie op de Grote Markt van Vilvoorde en hij wees een ober aan die langsliep. ‘Kijk, die man zou bevoorbeeld een ideaal personage kunnen zijn. Series werken, lezers zijn er dol op! Kijk maar naar Aspe!’ Met hoopvolle blik probeerde hij me te overtuigen. Het is toen niets geworden met die uitgever. Toch steekt de twijfel af en toe de kop op. Moet ik het toch niet eens proberen? Al mijn boeken zouden in principe een vervolg kunnen krijgen. Astarte werd goed onthaald in leesclubs en vaak las ik de opmerking: Hopelijk komt er een vervolg!
Ik denk dat ik onbewust wel al aan het experimenteren ben. Zo duikt Kimberley Leeuwaerts – de psychiater uit GRUWELIJKE GAVE – op in mijn laatste manuscript. En ook de journaliste Cathérine uit EEN KANS OP ZES maakt haar opwachting in een nieuw verhaal waar ik aan werk. Dus misschien zit mijn brein toch ergens op te broeden…