Was dit mijn laatste boek?

Linkedin1

Gisteren dacht ik even dat het zover was… Dat de inspiratie de geest had gegeven. Dat de schrijversgoesting mij had verlaten… Ik ben intussen beginnen schrijven aan een nieuwe thriller met de werktitel ‘In vuur verborgen’. En met begin bedoel ik ook wel degelijk begin. De synopsis is klaar, en vorige week heb ik de eerste vijftien bladzijden geschreven. Maar gisteren wilde het om de een of andere reden niet lukken om verder te schrijven. Ik was afgeleid, lag met de portable in de zetel, maar betrapte mezelf erop dat ik meer aan het internetten dan aan het schrijven was. Ik had nergens zin in, of toch wel… Onder een dekentje kruipen en naar de een of andere oude televisiefilm kijken (remember Top Gun, Pretty Woman, Ghost?). Gedisciplineerd als we zijn volhardden we in de boosheid en verlegden we de focus van Tom Cruise en Patrick Swayze naar de onbeschreven bladzijde zestien. Uiteindelijk ben ik erin geslaagd twee bladzijden toe te voegen aan het verhaal. Maar zonder de gedrevenheid die mij naar goede gewoonte voortstuwt. Ik herkende mezelf niet meer. Tot er een lichtje ging branden… Een lui, slaperig en loom gevoel… Een hoofd dat aanvoelt alsof je de hele nacht op stap bent geweest… Een verhit gevoel, terwijl het helemaal geen zomer is… De koortsthermometer bracht uitsluitsel. Ik had iets onder de leden. Niets wat niet kon worden opgelost met een stevige dosis paracetamol. Mysterie opgelost. Gelukkig maar…

Ooit al gehoord van een boekenfooi?

bb2

Oké, oké, ik weet het… De boekenbeurs is sinds vorige week maandag afgelopen, maar op algemeen verzoek komt er toch nog een laatste blog over de Antwerpse Boekenbeurs. Er werd mij een paar keer gevraagd: ‘Wat vond je het leukste moment tijdens je signeersessies?’ Bij die vraag denk ik meteen terug aan het charmante koppeltje van boven de vijftig dat langskwam. Ze waren goed gekleed, glimlachten en ja… ze leken tot over hun oren verliefd (verliefde mensen zijn altijd iets gewilligere kopers 🙂 ) Dus de man stapt op me toe: ‘Hoeveel mag dat boekske kosten?’ Ik: ‘19,95 euro’. Hij: ‘Maar dat is geen geld! De meeste boeken op de beurs kosten 22 euro. Kom, signeer er maar eentje.’ Ik dacht: allright!! maar het was meer dan allright!! Want toen die man aan de kassa verscheen, vroeg hij een Kramat-medewerker opnieuw naar de prijs. Die medewerker grapte: ‘19,95€ zonder fooi, meneer.’ De verliefde vijftiger haalde vijfentwintig euro boven en zei: ‘Hou het wisselgeld maar.’

Misschien moet ik volgende keer gewoon altijd een fooi toevoegen aan de verkoopprijs en doen alsof het de normaalste zaak is van de wereld? Net zoals die Italianen met hun ‘pane e coperto’? Misschien hoeven wij dan nooit meer te zeggen: ‘We zijn maar arme schrijvers’. Misschien heb ik wel een gat gevonden in de arme schrijversmarkt 😉

Signeren voor de dochter van Toni Coppers…

BB2019

Terwijl Wederhelft minutieus een allerlaatste blik werpt op mijn nieuwe manuscript, heb ik eindelijk tijd om terug te blikken op de Antwerpse Boekenbeurs. Tijd om te mijmeren, om alle mooie momenten nog even te herbeleven. Zo was er het aardige, gedistingeerde, en – ja, ik geef het toe –  streng uitziende koppel dat een gesigneerd exemplaar van EEN KANS  OP ZES wilde. ‘Aan wie mag ik het boek opdragen?’ vroeg ik. ‘Dit boek is voor de dochter van Toni Coppers,’ was het antwoord. Ik signeerde alsof het de normaalste zaak van de wereld was, maar dacht toch even: wat een eer. En: hopelijk geniet ze ervan!

Op een ander moment kwam er een man naar me toe met een grote glimlach: ‘Dat is grappig,’ zei hij. Ik antwoordde: ‘Euhm, nee. Ik schrijf thrillers, geen humor.’ Hij antwoordde: ‘Dat bedoel ik niet. Ik hoorde je onderweg naar de Boekenbeurs op de radio tijdens een interview op NOSTALGIE. En nu kom ik je hier tegen in levende lijve!’ Het is inderdaad wel een vreemde ervaring, die nationale radio-interviews. Je bereikt er erg veel mensen mee zonder dat je het zelf beseft. Vorige week kwam ik nog iemand tegen die me aansprak over een radio-interview dat ik vorige maand gaf op JOE FM. Wat je langs je neus weg vertelt, draagt verder dan je soms beseft. (De man die me aansprak kocht mijn boek trouwens niet, maar hij passeerde langs de kassa met een boek van collega-auteur Johan Deseyn, het is je van harte gegund Johan!)

En dan zijn er de momenten waarop je het signeren moet weigeren omdat eerlijkheid het langst duurt. Er kwam een dame langs die een boek zocht voor haar 20-jarige dochter maar tevens meldde dat het meisje heel erg gevoelig is. Ze vroeg me: ‘Is het boek niet te eng voor haar?’ Ik dacht aan de proloog, waarbij een zwangere vrouw wordt achtervolgd in het park en het niet zo goed met haar afloopt (en dat is slechts de proloog). Ik heb haar mijn boek dus afgeraden. Niet iets wat een gladde verkoper zou doen, maar dat ben ik niet. Ik ben een schrijfster die hoopt dat de lezers genieten van het verhaal. Want dat is waarom we ons al die moeite getroosten. Omdat we houden van verhalen en van ons hooggeëerde lezerspubliek.