Big is not always better…

mdTerwijl ik nog steeds herstellende ben van mijn poging om mijn carrière een nieuwe wending te geven als actrice, heeft iemand stiekem een handje geholpen… Maryna, CEO van Marydes Design gaf haar team de opdracht om een promotiefilmpje te maken voor EEN KANS OP ZES. Ik heb de dame eens gegoogled en tja… What can I say? Het verbaast me niks dat ze prijzen wegkaapt met haar covers, en dat Hollywood beroep op haar doet. Wat ik eigenlijk wil zeggen is dat ik ontzettend dankbaar ben voor al de moeite die ze zich getroost heeft. En dat ik toch even een belerend stemmetje in mij naar boven voel komen. Want er zijn veel auteurs die opgepikt worden door een relatief kleine uitgeverij die in hen investeert. Wanneer het dan voor de auteur wat begint te lopen – zeg maar bij het derde, vierde? boek – en de uitgeverij eindelijk haar investering terugbetaald ziet, muizen sommige auteurs er vanonder. Ze denken dat het beter is bij een ‘grotere’ uitgeverij, waar ze vast bestsellerauteur worden, alle promo voor hen wordt geregeld enz. Wel daarop heeft tante Spark het volgende te zeggen: Nooit eerder werd er zoveel meegedacht rond mijn boek. Ik kreeg bij Kramat heel goede tips over de redactie van mijn boek. Qua promo voorziet MaryDes in filmpjes, Facebook banners en ik kan bij hen en Kramat ook terecht voor affiches, boekenleggers etc. Nu daag ik elke auteur uit (de Aspes en Coppers uiteraard uitgezonderd) om mij te vertellen dat zij meer ondersteuning krijgen bij hun ‘grotere’ uitgeverij.

Big is not always better…

Het promofilmpje van MaryDes vind je op mijn Youtube kanaal of hieronder

img_1448

Moviestar? Zeker! Voor action movies? No way!

Om jullie vraag te beantwoorden: ja, ik heb het gisteren overleefd. Alhoewel… Het scheelde niet veel…

Met goede moed begonnen we aan de opnames van de boektrailer voor EEN KANS OP ZES. Ik had manlief intussen laten weten dat het toch echt niet zou lukken met dat ultrakorte sportbroekje bij die vriestemperaturen. En wonder boven wonder was hij het met mij eens. Het werd dus een lekker lange loopbroek (Yes, slag thuisgehaald!). Met mijn zoon achter de camera filmden we een scène waarbij een joggende vrouw achterna gezeten wordt door een man. Wederhelft and myself waren de moviestars van dienst. Maar misschien hadden we mezelf toch maar beter vervangen door een stuntvrouw. Want nadat mijn zoon voor de zoveelste keer ‘actie’ riep, besloot het lot dat het mooi genoeg geweest was. Op de looproute lag een grote plas modder die ik al zo vaak had proberen te ontwijken, maar niet deze keer. Deze keer liep ik er middenin. Even leek het of ik aan het schaatsen was in plaats van aan het rennen. Ik ben niet gevallen, maar heb wel iets geforceerd door te proberen overeind te blijven. Wederhelft begon met hoogstaande woorden te gooien: DOKTER, ZIEKENHUIS, SPIERSCHEUR. Ach, mijn grootmoeder zaliger zei altijd: ‘We staan ervoor en we moeten erdoor.’

Conclusie: snel nog die scène afgemaakt. En als het goed is heeft hij nu alle beelden om er een booktrailer van te maken om ‘u’ tegen te zeggen. Intussen loop ik mank. Maar hé, alles gaat voorbij, nee?

1op6 cover met mes blog

Van radioster naar moviestar

Ik denk dat het buiten koud is. Oh ja, de zon die is er wel, maar een laagje witte vorst bedekt mijn gazon en Wederhelft vertelt me net dat er aan de binnenkant van de autoruiten een laagje ijs vastgevroren zit. Hij vertelt me ook dat we binnen een kwartiertje vertrekken om buitenopnames te maken voor de booktrailer van EEN KANS OP ZES. En of ik even mijn korte loopbroekje kan aantrekken want hij wil zonnige, zomers beelden van een joggende vrouw in het park.

FUCK! FUCK! FUCK!

Hij komt net de woonkamer binnen, ontevreden omdat ik dat korte broekje nog niet draag want hij wil absoluut nu gaan filmen. Dan hebben we de laatste beelden voor de trailer en kan hij de film afwerken.

Hij: ‘Zit je nog te typen? Iedereen wacht hoor!’

FUCK. FUCK. FUCK.

Beste vrienden, geniet van jullie zondagochtend. Van die hete kop koffie, of die tas warme chocomelk. En denk eens aan diegene die in zomerse outfit gaat bevriezen in het park.

Morgen laat ik weten hoe alles is gegaan. Als ik het overleef…

familieradio

En nu schakelen we live over naar…

De gevreesde zin. Het gevreesde moment. Voor de eerste keer live op de radio. En ik heb het overleefd! Heb het er zelfs nog vrij goed vanaf gebracht denk ik, al zeg ik het zelf.

Vanochtend om half tien zag het er anders niet zo goed uit. Wederhelft en ik waren goed op tijd vertrokken om zeker niet ‘chique laat’ aan te komen op het live interview. Haartjes gewassen, propere slip aangetrokken. We waren voorbereid, je kent dat wel. Alles verliep zoals gepland. In mijn hoofd had ik al een aantal keer de antwoorden overlopen van voor de hand liggende vragen die de radiopresentator vast zou stellen. So far, so good.

Tot mijn echtgenoot plots wel heel erg traag begon te rijden. En ja hoor, we hadden prijs. We reden achter een peloton wielertoeristen, volgwagen incluis. Onmogelijk om in te halen. De tijd tikte verder… en verder… en verder…

Net op tijd kwamen we aan bij Familieradio Enjoy FM waar ik meteen naar de studio werd geleid. Het was er donker, zo zonder ramen. Maar blijkbaar hoort dat zo en zijn ramen de grote vijand van de betere opnamestudio. Ik kreeg een drankje en werd op mijn gemak gesteld door de radiopresentator. Met heel veel enthousiasme mocht ik een uur lang vertellen over ‘Een kans op zes’, mijn nieuwe thriller die in april verschijnt.

Ik voelde me even een Bekende Vlaming. Maar dat duurde niet lang. Plots hoorde ik in mijn hoofdtelefoon – tijdens het live gesprek dus – de ringtune van de GSM van Wederhelft. Hij was die even vergeten af te zetten. Waarschijnlijk zijn de partners van Echte Bekende Vlamingen hierin beter getraind. En misschien moeten wij gewoon nog wat meer oefenen…

Knipsel

TONIGHT IS THE NIGHT…

…dat een te beschroomde auteur een belangrijk telefoontje krijgt. Te beschroomd, ja, dat waren de woorden van dezelfde Lukas De Vos die tijdens de Nacht van de misdaad de plot van Artikel 13 prees. Te beschroomd… Misschien heeft hij wel gelijk… Hoe kan het anders dat ik met knikkende knieën zit te schrijven omdat ik weet dat er vanavond een radioreporter zal bellen voor een interview? Gelukkig wordt alles opgenomen en gaat het ding niet meteen ‘live’, denk ik dan. Kwestie van in het allerergste geval alles over te kunnen doen.

Een goede vriendin gaf me ooit het advies om voor een belangrijke speech of presentatie gewoon een glaasje bubbels te drinken. Kwestie van te relaxen. Nu, ik vrees dat ik dan misschien net iets te relaxed uit de hoek ga komen. We mogen niet overkomen als een giechelend schoolmeisje, of wel?

En wat voor vragen gaat die man dan stellen? Misschien vind ik daar wel geen gevat antwoord op? Noodplan om tijd te rekken: onverwachte hoestbui? Slechte verbinding veinzen? VEINZEN? F**K! Met die oude Nokia  – jaja ik heb hem nog steeds – hoef ik waarschijnlijk niet eens iets te veinzen! Ik mag al van geluk spreken als ik die journalist duidelijk kan horen. En ja, ik weet het, ik had al lang een Smartphone moeten kopen. Snelcursus mindfullness of yoga dna maar? Wie weet ga ik daar wel voor.

Ja tonight is the night, en daarmee is alles gezegd en evenzeer niets. Want er zit iets aan te komen, beste mensen. Iets waarover ik nu nog een weekje mijn mond moet houden. Iets wat volgende week zal worden onthuld. E staat mij een nieuw avontuur te wachten. Ik kan niet wachten om eraan te beginnen! Staan jullie me bij tijdens deze reis?

Ik hoop van wel. Gelukkig 2019!