“Success is not final; failure is not fatal: It is the courage to continue that counts.” — Winston S. Churchill

Spark B&W 27mei19 grain

Ik heb veel zwakke punten, maar als er iets is wat in mijn voordeel pleit, is het wel dat ik een doorzetter ben. Als het moet ga ik door een muur. Ik zal er wel eerst een aantal keer tegenaan lopen, er misschien een hersenschudding en talloze blauwe plekken aan overhouden, maar hé… een muur houdt toch niet eeuwig stand, of wel? Helaas vergt ‘doorgaan’ heel wat energie. De 3 komende zaterdagen zitten volgeboekt met signeersessies in grootwarenhuizen en boekhandels. Altijd fijn als er mensen langskomen die vragen hebben over Cathérine, Alexandra en Jacob – de personages uit ‘Eén kans op zes’. En toch is het een heel dubbel gevoel, want momenteel doe ik niets liever dan in mijn hoofd in de buurt te vertoeven van Hannah, het hoofdpersonage uit mijn huidige manuscript ‘Gruwelijke Gave’. Heel vreemd ook om te zien hoe Hannah verschilt van Cathérine, mijn favoriete personage uit ‘Eén kans op zes’. Cathérine is een onderzoeksjournaliste met ballen. Hannah is gehavend en heeft iets afschuwelijks meegemaakt, iets wat ons allemaal kan overkomen. Iets waardoor ze eigenlijk niet meer wilde leven. Maar het lot besliste er anders over en vond het te vroeg voor haar om te laten sterven. Nu wil het grimmige toeval dat Hannah de enige persoon is die een vastgelopen moordonderzoek vooruit zou kunnen helpen…

Dertig procent van het verhaal is af. Ik ben zo benieuwd wat Hannah nog allemaal gaat meemaken. Hoe ze zal reageren op wat er te gebeuren staat en of ze haar leven op het juiste spoor krijgt. Ik vrees er eerlijk gezegd voor…

Boeken verkopen aan de fitness coach

twitter

Het zijn spannende tijden op het werk. Veel collega’s waren zo aardig om ‘Eén kans op zes’ aan te kopen en zijn nu in de fase aanbeland waarin ze het boek aan het lezen zijn of het al gelezen hebben. Altijd een vreemde situatie wanneer ze mij erover aanspreken. Ik zit uiteraard te wachten op het moment waarop ze me vertellen dat ze het goed vinden. Wanneer ze enkel zeggen: ‘Hallo, ik heb je boek gelezen, hoor!’ dan denk ik Fuck, die vindt er maar niets aan. Maar als ze zeggen: ‘Ik vond het goed’, verdenk ik hen er natuurlijk van dat ze dit zeggen om me een goed gevoel te geven. Zo gebeurde het vandaag dat een collega me vertelde dat ze het boek had uitgelezen. Bijna in één ruk, en dat wou volgens haar wat zeggen. Terwijl ik aan het speuren was of het woordje ‘goed’ er al dan niet zat aan te komen en zo ja hoe oprecht dat zou worden uitgesproken, kwam een onbekende man op ons toelopen. Het bleek onze nieuwe fitness coach te zijn. De collega stelde me voor en meldde erbij dat ik schrijfster was en dat ze het boek had gelezen en dat ze het  – jaweljawel, het zit eraan te komen – goed vond! Ik voelde me wat ongemakkelijk, want de fitness coach was oprecht geïnteresseerd en razend enthousiast (dat zijn die types immers toch altijd, nee? Eén brok energie!). Hij vertelde dat zijn echtgenote een fervente lezer is. Ik zag mijn kans schoon en grabbelde één van mijn promotieflyers vast die ik in de keuken had gelegd. Snel duwde ik hem die in de hand terwijl ik zei: ‘Koop toch alvast dat boek in de winkel! Vrouwen vinden het zo ontzettend leuk als hun echtgenoot met een onverwacht kadootje thuiskomt!’ Vond ik wel goed gevonden, al zeg ik het zelf. Maar of hij het boek zal kopen of niet, ik heb er geen idee van. Want hij antwoordde: ‘Oh, maar ik koop wekelijks bloemen voor mijn vrouw als verrassing.’ Dan denk ik bij mezelf: een jonge, knappe, energieke fitness coach die ook nog wekelijks met onverwachte kadootjes het vrouwtje verwent…? Klinkt dat niet een beetje ‘too good to be true?’ of zie ik gewoon spoken?

IK HEB ER EEN PUNT ACHTER GEZET…

fb-carrefour-evenement-1.png

Nu is het aan jullie! Ik hoor jullie al denken… Een boek schrijven, geen denken aan. Daar beginnen wij niet aan, hoor! En misschien hebben jullie wel gelijk. Om het op z’n Vlaams te zeggen: ‘Ge moet goe zot zijn om er te willen aan beginnen!’ Maar goed, ik ben dus een paar jaar geleden begonnen met schrijven en nu heeft het virus me stevig te pakken. Ik heb dan wel een punt gezet achter ‘Eén kans op zes’, intussen wordt er gewerkt aan een nieuw verhaal: ‘Gruwelijke gave’ (Wat vinden jullie trouwens van die titel?). Ik zou mij graag helemaal focussen op het nieuwe boek, maar uiteindelijk word ik toch nog af en toe achtervolgd door de vorige boeken. Een nieuw boek schrijven is niet gewoon een blad omslaan, een nieuwe pagina beginnen. Ook al dacht ik lang van wel. Want op aanraden van Aron Wade heb ik nooit mijn naam gegoogled. Laat ze maar zegen, laat ze maar recenseren, dacht ik dan. Je kan uiteindelijk nooit voor iedereen goed doen. De ene vindt je verhaal geweldig en de andere vindt het maar niets. Dat is de pijnlijke realiteit. Dus ik denk altijd: vooruitkijken en doorgaan. Tot ik gisteren een berichtje las dat 90% van de mensen die online aankopen toch even kijken naar de reviews. Oei! Toch even mijn naam googelen dan? Don’t think so! Wat ik wel deed was naar bol.com surfen en ‘Eén kans op zes’ intypen. Een drietal reviews. Tja… beter dan niets denk ik dan! Maar er mogen er natuurlijk nog wat bij komen. Dus als jullie hebben genoten van het verhaal, vergeet dan alsjeblieft niet om een review op Bol.com te schrijven. Het zal je in dank worden afgenomen. En vond je het verhaal maar niks, dan zou ik zegen: ssshhhttt… En dan geldt voor boeken dezelfde regel als voor mannen na een stukgelopen relatie: Andere en betere…

 

STEUN DIERENASIEL ZEMST!

blog 8 mei

Ik heb een kans laten liggen, beste mensen! Dan kom je op de radio en dan vergeet je in alle emotie om over wat anders te praten dan je boek. Maar dat gaan we nu eens rechtzetten (of tenminste proberen)! Ik ben dit jaar als vrijwilliger beginnen werken in het dierenasiel van Zemst. Ik stond paf toen ik zag hoeveel mensen zich belangeloos inzetten voor mishandelde, verwaarloosde, afgestane dieren. Wanneer ik aan een asiel dacht associeerde ik dat steeds met trieste, armzalige toestanden. Maar de honden en katten die in het asiel verblijven worden met zoveel liefde behandeld, in hun verblijven kan je van de vloer eten! (Ja ik geef het toe, het is er netter dan bij mij thuis). Enfin, je begrijpt het al, ik ben heel fier om te zien wat voor goeds er kan worden gedaan wanneer mensen zich achter eenzelfde doel scharen, in dit geval: het belang van het dier. Tijd om iets terug te doen. Ik startte vandaag op Twitter en Facebook een veiling van mijn boek ‘Eén kans op zes’. De volledige opbrengst gaat naar het dierenasiel. Dus als jullie op Facebook of Twitter actief zijn, zien jullie het zitten om het bericht te delen (links staan onderaan)? De veiling loopt volgende week af. Momenteel zitten we aan 30€. Dat moet beter kunnen, mannekes! Alvast bedankt!

Links naar FB en twitter:

https://www.facebook.com/Een-kans-op-zes-306352816685050/

Een hartverwarmend berichtje

leesfragment

 

Dit bericht verscheen eergisteren op mijn Facebookpagina nadat ik een leesfragment op de buitenwereld had losgelaten. Dat deed deugd, want het zijn spannende tijden. De gevreesde boekpresentatie is intussen achter de rug, de eerste signeersessie is afgewerkt. Ik heb me nog nooit zo moe gevoeld. Is het omdat de stress naar de aanloop van een nieuw boek – Werden alle redactionele wijzigingen doorgevoerd? Verschijnt het wel op tijd? Zal het er visueel mooi uitzien? – eindelijk gevallen is? Of is het omdat ik me afvraag wanneer de eerste slechte recensie verschijnt en uit hoeveel leden het kritische legertje muggenzifters zal bestaan? Tja, dat er op dit eigenste moment messen worden geslepen is een feit. Dat is het lot van elke auteur. Maar stiekem hoop ik toch dat ik de harten van een aantal liefhebbers zal stelen. Stiekem hoop ik dat ik erop ben vooruitgegaan in vergelijking met mijn vorige boek. De lezers en de toekomst zullen het uitwijzen…

PS: Op deze blog kan je de proloog lezen van ‘Eén kans op zes’:

Klik om toegang te krijgen tot klik-hier.pdf