Ik schrijf thrillers want ik heb geen seks meer!

IMG_0283

Het is donderdagavond, het einde van de week is in zicht en je bent moe. Toch zit je achter het stuur van je Fiat, op weg naar Tervuren. Daar houdt de vriendin van een vriendin haar pop-up kledingzaak open voor een ladies night. Enkel op uitnodiging. Lekker gezellig onder de vriendinnen, zo denk je dan. Maar de avond nam een vreemde wending…

De GPS – thank God for GPS!!! – stuurde me tot vlak voor de deur van de boetiek, vlak naast de Standaard Boekhandel (altijd prettig). Ik stap de wagen uit en de winkel binnen. Kaasschotel en Cava staan klaar. Net als mijn vriendin, die – haar immer elegante en knappe zelve – me voorstelt aan het handjevol dames en één man. Ik vermoed dat de man – die met pretoogjes de vrouwen observeert in hun zoektocht naar de gepaste kledingoutfit (is mijn gat niet te dik in deze rok? Je kent het wel) – de echtgenoot is van een van de dames. Mijn vriendin stelt ons dus aan elkaar voor en maakt – darling die ze is – ook van de gelegenheid gebruik om luid te verkondigen dat ik auteur ben en dat mijn tweede boek binnenkort verschijnt. De man pikt hier meteen op in en vertelt dat hij zelf ook overweegt om een boek te schrijven, dan wel een non-fictie verhaal. Hij was nogal ‘into’ het spirituele. Iets wat me heel erg interessant lijkt, maar ik heb me er zelf nooit erg in verdiept. Ik moedig hem aan om zeker dat boek te schrijven, maar al vrij snel wijkt hij af van het gesprek over zijn schrijversambities. ‘Dus jij schrijft thrillers? Je beseft toch waarom? Je vlucht naar een andere wereld. Je bent hier niet op je plaats, in deze hedendaagse wereld. Je zit gevangen tussen twee werelden. Je bent heel erg gevoelig en je hebt de liefde opgegeven.’ Ik: ‘Ik ben gelukkig getrouwd, maar met twee tieners thuis is het uiteraard niet evident, maar dat maakt iedereen wel mee, toch?’ Hij: ‘De passie staat op een heel laag vuurtje, ik voel dat. We moeten eens op een ander moment afspreken, ik kan je helpen om jouw zachte aard weer naar boven te halen.’ Paniekerig keek ik om me heen, op zoek naar die vriendin. Ik ging ervan uit dat zij die kerel had uitgenodigd en durfde niet onbeleefd zijn. Uiteindelijk ging hij ervan uit dat hij me ging helpen, toch? Dus… Als de eerste de beste bakvis heb ik mijn mailadres op een papiertje geschreven en aan hem doorgegeven. Hij was de deur nog niet uit – mét mijn mailadres – of ik vloog naar die vriendin: ‘Wie was dat? Dit was zo vreemd!’ Antwoordt de schat: ‘Oh, wij kennen die man helemaal niet, die kwam hier plots zomaar binnenwandelen. Zeg je hebt toch niet je echte mailadres gegeven, hé!’ Dus daarvoor moet ik 42 jaar oud geworden zijn, om mij te laten inpakken als de eerste de beste bakvis. Foei Spark!

ONTMASKERD?!

Het boek Een kans_PROMO banner 2

In Vlaanderen word je zo rijk van je pen dat je na het publiceren van een boek meteen kan stoppen met werken, je rijhuis kan inruilen voor die luxueuze villa in Dubaï en de volledige lentecollectie van Armani kan bestellen. IN YOUR DREAMS! Al moet ik wel toegeven dat het verdomd goed klinkt. Conclusie: om brood op de plank te krijgen moet er ook nog worden gewerkt (die rijke vent aan de haak slaan zal iets zijn voor een volgend leven). En zo gebeurde het dat ik gisteren op kantoor plots een skype berichtje kreeg van Ingrid, onze fantastische receptioniste. Ik viel bijna van mijn stoel toen ik het las. Het ging zo:

‘Petra?’ ‘Ja, Ingrid?’ ‘Mijn nieuwe collega aan de receptie kent jou!’ Ik: ‘Wat bedoel je, Ingrid?’ Ingrid weer: ‘Ze kent Petra Spark! De schrijfster. Ja, ik liet jouw naam vallen – Petra Spark dus – en ze zei meteen: toch niet dé Petra Spark, de Vilvoordse schrijfster? Diegene wiens boek een hele tijd in de etalage van Standaard Boekhandel heeft gelegen?’ Ingrid ging verder: ‘Ze wil jou ontmoeten.’ Ik: ‘Ik ben verlegen.’ Zij: ‘Je moet je status van auteur aanvaarden. Je moet naar beneden komen!’

Zo gezegd zo gedaan. Oh fuck oh fuck oh fuck, ging er door me heen terwijl ik naar de lift stapte en me spiegelde. Ik moet dringend naar de kapper, ik had vanmorgen mijn haar moeten wassen en me veel beter moeten schminken. Waarschijnlijk heeft die nieuwe receptioniste nu torenhoge verwachtingen, gezien de mooie auteursfoto op de achterkant van ARTIKEL 13 en zal de realiteit serieus tegenvallen. (Dit gezegd zijnde pas ik straks meteen mijn profielfoto aan op Facebook naar een recentere versie van mezelf). Ik dus even kennis gaan maken: ‘Hallo, ik ben het dus… de Vilvoordse schrijfster.’ Om dan zo snel mogelijk het onderwerp op het mooie weer te brengen en afscheid te nemen. Toen ik mijn rug had gekeerd hoorde ik haar zeggen: ‘Hier werkt een schrijfster! Hoe speciaal is dat!’ Misschien had ze niet gemerkt dat ik een ‘bad hairday’ had, en waarschijnlijk had ze ook niet gemerkt dat ik stiekem toch glunderde. Voor de eerste keer worden herkend… Tja… Ik ging me bijna een BV voelen. Of dan toch een halve…

 

Met dank aan MaryDesDesigns voor de fotobanner

SPARK IN DE AANBIEDING!

Magazine en boek v1

Altijd weer vreemd om je eigen boek in de aanbiedingsfolder te zien staan. Binnenkort wordt het weer allemaal ‘echt’. In april wordt de tweede baby op de wereld losgelaten. De eerste voorbereidingen voor de boekpresentatie zijn getroffen. En dan besef je hoe comfortabel het toch is om radio-interviews te geven, of opnames te maken voor je eigen boektrailer. Lekker veilig werken achter de schermen, weg van een echt publiek. Want jawel, eind april is het zo ver, dan kan ik er niet langer vanonder muizen. Dan moet DE AUTEUR het woord nemen op haar boekvoorstelling. Nerveus ben ik (nog) niet, maar het is ook niet mijn favoriete bezigheid. Ik ben eigenlijk best fier op mezelf. Want moet je weten dat ik vroeger, op de lagere school, nachten lang wakker lag wanneer de juf het woord ‘spreekbeurt’ liet vallen. Ik had daar echt een panische angst voor. Dat soort momenten, alleen vooraan in de klas, waren een ware kwelling. Oh God, laat de juf vandaag ziek zijn, of laat diegene die voor mij aan het woord is zo lang praten dat ik niet meer aan de beurt kan. Dat soort toestanden dus. Vuurrood stond ik daar dan vooraan, en ik voélde dat ik vuurrood was en dat iedereen dat kon zién… Middeleeuwse Martelpraktijken heb ik die spreekbeurten ooit genoemd. Maar oh… ironie en speling van het lot… Wie neemt er nu, zoveel jaren later, zelf het initiatief om op het podium te kruipen en een toespraak te houden? Mevrouw Spark.

Boeken schrijven heeft me al heel ver uit mijn comfortzone gebracht en ik heb dingen gedaan die ik anders nooit zou hebben gedurfd. Ik vraag me af waar dit boekavontuur me weer heen zal leiden. Of hoe dromen ervoor kunnen zorgen dat je je grenzen overstijgt…

 

 

Spark op de rode loper

Petra en cover

Vorige zaterdag gingen ik en mijn echtgenoot uit eten met mijn nicht en haar ventje om de komst van EEN KANS OP ZES te vieren. Net als ik is ze nogal ‘een pateeke’. We jutten elkaar op, steken elkaar de loef af en willen allebei het laatste woord hebben. Dus ik sms haar even om onze afspraak te bevestigen. Nog geen vijf seconden later krijg ik een sms terug:

Zij: Menuutje al bekeken? Wat nemen we? Ik: Euhm… Kunnen we misschien ter plekke bekijken? Zij: Inktvis gaat me echt te ver hoor, ik vraag een alternatief. Moet er voor jullie iets worden aangepast? Ik: Wij hebben geen pretenties. Kat of hond, tja dat zou erover zijn. Maar ach, dat heb je dan weer met dat chique volkje uit Schilde, nooit tevreden. Zij: Wij? Chique volk?! Ik ben wel diegene die de eer heeft om met Mevrouw De Schrijfster en haar Cinematograaf uit eten te gaan. Ik: Vergeet dus niet om zaterdag de rode loper te laten uitrollen wanneer je belt om je menu te laten aanpassen.

Zo gingen onze grapjes nog een tijdje door. Die bewuste zaterdagavond komen we aan bij het restaurant. Tiens, geen rode loper voor de deur? Ik verbaasd want mijn nicht is tot alles in staat, ZEKER als ze wordt uitgedaagd. We gaan het restaurant binnen, lag er een miniatuur-rode loper op de tafel met een felicitatiekaart van de uitbaters ernaast.

Had ze dan geen echte rode loper voorzien? Tuurlijk wel. Die bleef gewoon in de koffer van haar wagen omdat het voetpad opgebroken was door straatwerken. Maar ik heb er die avond wel op gelopen, toen we na het etentje bij hen thuis uitgenodigd werden en ze hem alsnog uitrolde op het voetpad.

Vergeet geld en materialisme. Zotte streken en humor, dat zijn toch de ideale kruiden voor een tof leven, nee?