WAT ZAT ER IN MIJN BRIEVENBUS?

EKOZ

Neen, niet wat je denkt… De krant waarin dit artikel verscheen zat vanochtend nog steeds niet in de brievenbus. Humeurig stapte ik in mijn wagen. Na tien minuten rijden op weg naar het werk, besefte ik dat ik mijn toegangsbadge tot de parking op kantoor thuis had laten liggen. Omkeren? Niet veel zin in. Het alternatief? Niet in de ondergrondse parking parkeren, de lift niet kunnen gebruiken, geen toegang hebben tot het kantoorgebouw en niet kunnen printen. Not an option dus. Er zat maar één ding op: mijn dierbare Fiat 600 een U-turn laten maken. Snelsnel naar huis gereden. Snelsnel de motor van de wagen laten draaien op de inrit van de winkel aan de overkant. Snelsnel naar binnen, mijn badge van de salontafel grissen en opnieuw naar buiten! Intussen was de straat in beide richtingen geblokkeerd door een vuilniskar. De vuilnisman stond geduldig te wachten naast mijn auto omdat ik diegene was die de inrit blokkeerde. Dus het wordt één van dié dagen… dacht ik. Ik verontschuldigde me uitgebreid en wenste dat het al avond was. Maar… En zo gaat dat dan met die dingen… Wanneer ik na het werk de brievenbus openmaakte, vond ik nog steeds niet de krant waar ik op wachtte. Wat ik wel vond was een brief. De dienst Cultuur en Evenementen van Stad Vilvoorde informeerde me dat ze me wilden steunen bij de promotie van mijn boek. Er komt een artikel in de stadskrant en er zullen evenementen worden georganiseerd in samenwerking met de bibliotheek. Bovendien neemt de Schepen van Cultuur het woord tijdens mijn boekpresentatie. Fijn, dus ik ben er toch nog in geslaagd de negatieve vibes van vanochtend een schop tegen hun achterste te geven, dacht ik. Fluitend (of toch een poging tot…) opende ik Twitter en merkte dat ik was getagd in een tweet op het Nederlandse twitterkanaal van ‘Nieuwe boeken’. Ze kondigden de komst van ‘Eén kans op zes’ aan.

En nu begin ik heel erg benieuwd te worden. Want als die positieve evolutie zich verderzet… Wat voor leuks over ‘Eén kans op zes’ vind ik dan straks terug op Instagram? Of op Facebook? Of vanavond… op televisie…?

2 WORSTEN, 3 BANANEN EN 1 SPARK

1op6-Standing-Paperback-Book-Mockup (1)

Zo beeld ik mij in dat het winkelkarretje van de klant aan de kassa naast mij eruitziet: mijn boek tussen de worsten en de bananen. En misschien ook liggend tussen maandverband, toiletpapier en tja… waarom niet… pikante lingerie. Mijn verbeelding slaat helemaal op hol (elke vergelijking tussen de voedingswaren en fallussymbolen berusten trouwens op toeval). Want vandaag… kreeg ik heel goed nieuws van uitgeverij Kramat. Carrefour heeft EEN KANS OP ZES aangekocht. Dus binnenkort – en het begint echt te korten nu – lig ik in de hypermarkt!

En die opsteker was broodnodig… Want het is ‘one hell of a ride’ geweest vorige week. Op het ogenblik dat ik de proefdruk van het manuscript toegestuurd kreeg om na te lezen had ik – net zoals bij ARTIKEL 13 – een heel dubbel gevoel. Vreugde, omdat na dit laatste loodje alles eindelijk kan worden gedrukt. Angst en frustratie omdat je wéét dat er bij het zetten altijd allerlei details mislopen en dat het nu jouw taak is om die te spotten en te corrigeren. Met een naar gevoel in de maag las ik mijn manuscript – intussen voor de vijfhonderd miljoenste keer – achterstevoren om leesblindheid tegen te gaan. Alle punten, komma’s, woorden werden nagekeken. De zetfouten werden gespot en doorgegeven, maar ik was er niet gerust in. Dus ik stoorde mijn arme uitgeefster vanochtend tijdens haar ziekteverlof zodat ze mij kon geruststellen. Ze bevestigde me dat ze zeker de correcties zou nakijken nadat ze waren doorgevoerd en dat was een pak van mijn hart. Op dat moment kon ik eindelijk wat beginnen genieten en verder dromen van die worsten en bananen.

Alé mannekes, de Carrefour… Hoe zot is dat?

EEN KANS OP…SHIT HOE ZAT DAT OOK AL WEER?

rondom

Dit artikel verscheen twee jaar geleden in RONDOM. Fijn om het nog eens terug te zien. Om bevestigd te zien dat ARTIKEL 13 inderdaad maar het begin was en dat de opvolger bijna komt piepen. Het was ook fijn om onlangs gebeld te worden door diezelfde journalist voor een interview. Hij was de eerste om me ooit te interviewen. We kennen elkaar intussen al wat beter dus voor hij aan het interview begon, keuvelden we wat over de vakantie die eraan zat te komen. Hij: Ik ga lekker skiën. Ik: ‘Ik ook. In Frankrijk.’ Hij: ‘Frankrijk? Nee, toch? Italië dat moet je doen. Veel leukere sfeer, minder volk, lekker eten. Need I say more?’ Zo ging het nog een tijdje door. In tegenstelling tot het eerste interview, waarbij ik stijf stond van de zenuwen, zou dit easy peasy worden. Een paar vraagjes beantwoorden, makkie… No stress.

Je voelt me al komen. Daar kwam zijn eerste vraag: ‘EEN KANS OP ZES, waar slaat die titel op?’ Ik had de vraag al voelen komen voor hij ze nog maar had gesteld. Ze was mij al zo vaak gesteld dus dat antwoord zou ik wel meteen even geven. Maar… het kwam niet. Wat er kwam was dit: ‘Als je kind vermist wordt heb je één kans op zes dat het nooit wordt teruggevonden als het niet binnen de … hm… wat was het ook alweer… 24… of nee… 48 uur… Enfin binnen een korte tijdspanne wordt teruggevonden.’ Zo probeerde ik mezelf eruit te redden. Het leek nergens op maar ik wist het gewoon niet meer.Gelukkig heb ik de andere vragen wel behoorlijk kunnen beantwoorden. En voor deze blog heb ik het nog eens opgezocht: het is dus binnen de 48 uur.

Ik ben wel benieuwd wat hij er zelf van heeft gemaakt voor het krantenartikel. Overmorgen weet ik meer, dan wordt het gepubliceerd in RONDOM. Toch nog wat oefenen op mijn interviews denk ik dan…

ALS SNEEUW REGEN WORDT…

1op6 facebookWanneer je ’s ochtends per abuis een stuk brood aan je vork prikt en ermee in je tas chocolademelk begint te roeren alsof je nog aan het fonduen bent… Wanneer er bij de lunch plots Brugse kaas voor je ligt in plaats van dat heerlijke bordje Tartiflette met Reblochonkaas… Dan weet je dat het zover is. Je bent terug. Weg bergen, weg sneeuw, weg vakantiemodus.  Back to reality. Want 20 april komt steeds dichterbij… en ik verwacht de laatste drukproef van uitgeverij Kramat elk moment. En wachten… Nee… Dat is niet mijn sterkste punt. Dus ik stond vanochtend humeurig door het huis te ijsberen, mezelf afvragend waarom ik er überhaupt voor had gekozen om uit vakantie terug te komen. Waarom niet gewoon gaan voor die radicale carrièreswitch? Ik zie me al helemaal zitten, daar in de Franse Alpen. In een afgelegen, romantische blokhut waar ik dan in de zomer de koeien van de ene weide naar de andere zou begeleiden en in de winter elke dag zou gaan skiën! En om brood op de plank te krijgen moet ik dan enkel nog… Tja… die bestseller schrijven?

Dan komt Wederhelft de woonkamer binnen en slaagt erin mij de Franse droom meteen te doen vergeten met slechts drie woorden: ‘Het is aangekomen.’ Ik: ‘Echt?’ Hij: ‘Maak maar open! Ik zal het even filmen als je het openmaakt. En dan posten we het op de sociale media, net zoals al die anderen dat doen!’ Ik: ‘Denk het niet. Stop die camera maar weer weg. Today is a bad hairday, darling.’ En ik scheur de kartonnen doos open. Met daarin nog drie kartonnen dozen. Met daarin… Je raadt het al… Nog meer kartonnen dozen. Hadden we dàt gefilmd was het wel een heel erg saaie bedoening geworden! Na eindeloos veel trekken en scheuren was het eindelijk zo ver: ik had mijn promotiemateriaal in handen: affiches, bladwijzers en flyers. Het zag er precies uit zoals ik het me had voorgesteld. Zoals ik het had gewild. Nu nog enkel wachten op 20 april om Sinterklaas te spelen en alles rond te delen… En die Franse droom? Ach… Iets voor een volgend leven?  

IMG_0322