Een quizzzz… met gevolgen

deelboektrailer

Zelfmedelijden omdat mijn boek (we noemen het nu al het coronaboek) verschijnt in volle coronatijd? Been there, done that! Tijd om de zakdoekjes in de prullenmand te gooien en te stoppen met het gesnotter! Tijd voor actie. Want als de lezer niet naar de boekhandel komt, dan moet de boekhandel maar naar de lezer. Nu de uitstalramen leeg blijven besloten we om een virtueel uitstalraam(pje) te creëren in de vorm van een betaalde Facebookcampagne. Het budget is heel erg beperkt (arme schrijfster, remember?), dus we moeten er omzichtig mee omspringen.

Dankzij de overschot aan tijd sloegen we de handen echter iets te ijverig in elkaar waardoor we niet één, maar twee boektrailers in elkaar hebben gebokst. De vraag is nu -gezien de beperkte middelen – welke van de twee gooien we in de betaalde Facebookcampagne? Naar welk filmpje gaat jullie voorkeur uit?

Alle feedback en tips zijn van harte welkom! Benieuwd naar jullie reacties.

Dit is het eerste filmpje:

En dit is nummer twee:

En dan wordt het even moeilijk…

marydesbanner

Ik hou me voor: alles in functie van de strijd tegen dit virus. Maar toch heb ik het moeilijk. Niet omdat toneelvoorstellingen en etentjes niet kunnen doorgaan. Ach, dat doen we later wel weer. Niet omdat mijn boekvoorstelling moet worden uitgesteld, dat komen we wel weer te boven. Maar nu de winkels sluiten en mijn boek dus niet in de boekhandel – en bij de lezers – geraakt, heb ik het even lastig. Gruwelijke Gave zal gelukkig bij Carrefour te koop zijn. En er kan uiteraard online worden besteld, maar spring maar eens uit het grote aanbod met je boek. Want signeersessies zijn uiteraard ook uit den boze. Morgen heb ik gelukkig ene interview met Het Laatste Nieuws. Ik probeer alternatieven te vinden voor de geannuleerde signeersessies. Misschien moet ik de gesigneerde exemplaren wel aan huis laten leveren? Misschien moet ik alles anders aanpakken…

Hoe zien jullie dit? Alle tips zijn welkom. Ik hoop dat jullie allemaal gezond zijn en jullie sterk(er) houden (dan ik).

Wanhopig op zoek…

Untitled

Vorige week kreeg ik bezoek van een journalist van Het Laatste Nieuws en morgen staat er alweer een radio-interview op het programma. Ik werd door Radio Moetoen gevraagd of ik hun gast van de week wilde zijn. Ik vond het een hele eer en zegde uiteraard toe. Ik dacht: wat praten over je favoriete muziek, hoe moeilijk kan het zijn? Maar dat het niet zo simpel was bleek snel, toen ik de vragen van het interview doorgestuurd kreeg. Niet alleen is het best wel moeilijk om je de muziek waar je als kind naar luisterde voor de geest te halen, maar wat waren ook alweer de namen van die uitvoerders? Ik heb gisteren een tijdje liggen googelen om het nummer terug te vinden waarop ik samen met mijn zus rond de salontafel danste. Ik herinner me nog de afschuwelijke platenhoes en de toch wel angstaanjagende look – ik vond hem er echt eng uitzien – van de zanger. Ik heb de videoclip gevonden en herbekeken en wat ziet dat er gedateerd uit! Kijk naar de kleding, het tempo van de clip, de typische zouten koekjes en – niet te vergeten – de asbak op tafel. Ik ben stiekem wel blij dat ik dit in het kader van een interview heb opgezocht, anders had ik dit grappige zangersduo nooit (her)ontdekt op youtube! Wat vinden jullie van de clip en wat zijn jullie jeugdherinneringen op vlak van muziek?

 

Interview voor Het Nieuwsblad: waar zijn pen en papier gebleven?

interview Nieuwsblad

Ik schrok me een hoedje, vorige dinsdag. Naar aanleiding van het verschijnen van gruwelijke Gave eind deze maand (alweer spannende tijden!) had ik afgesproken met een journalist van Het Nieuwsblad. Hij zou foto’s nemen en een interview afnemen. Het is niet de eerste keer dat ik een interview geef, dus ik voelde me er al bij al wel vrij comfortabel bij. Maar toen de journalist me na de fotoshoot meldde dat we aan het interview zouden beginnen, moet ik eerlijk toegeven dat ik wat van mijn melk was. Ik verwachtte dat hij een ouderwets notitieblok en een pen zou bovenhalen. Of in het beste geval een dictafoon. Oké, ik geef het toe, ik ben ouderwets… Mijn verbazing was dan ook groot toen hij plots een joekel van een camera bovenhaalde, die voor mijn neus op tafel zetten en zei: ‘We beginnen eraan, camera loopt!’ De ene vraag volgde de andere op. En terwijl ik me onvoorbereid probeerde te concentreren op het geven van de juiste antwoorden kon ik maar aan 1 ding denken: Staat die camera niet echt véééél te dichtbij?

Deze blog is voor Paul Van Welden, met dank.