The Leen Demaré Story part II

Leen

Vandaag nog een sms’je gekregen van Leen. Altijd even schrikken als je die naam ziet verschijnen op het schermpje van je telefoon. Ze wilde me op haar beurt bedanken, want vorige week ben ik een plantje gaan afgeven bij de VTM-studio’s om haar te bedanken voor het radio-interview over ‘Eén kans op zes’. En dat plantje… dat verdomde plantje.. Dat heeft heel wat voeten in de aarde nodig gehad om ongeschonden tot bij Leen te geraken. Echt gebeurd, beste mensen.

Ik dacht, ik wip even binnen bij de bloemenzaak, laat een plantje inpakken en geef het af. Hoe moeilijk kan het zijn? De keuze was niet zo snel gemaakt (niets ouderwets, maar wel stijlvol genoeg voor Leen…) en de keuze van het bijhorende kaartje evenmin. ‘Het is voor bij de VTM’, fluisterde ik de bloemist toe, in de hoop dat hij het plantje extra mooi zou inpakken. Ik rekende af en stapte met het ding in de wagen. Ik dacht slim te zullen wezen en het plantje al meteen zijlings op de passagiersstoel te leggen om te voorkomen dat het zou omvallen. Maar… oh maar… Ik had niet gemerkt dat er een soort van witte parels los op de potgrond van het plantje lagen dus al die parels vielen eruit – samen met wat aarde – en verdwenen helemaal onderaan het potje in de plastic folie. Het zag er eigenlijk niet meer uit; een deel potgrond kleefde ergens in de plastic verpakking. Ik reed dus naar VTM. Intussen viel de pot nogmaals om (ik rijd nogal wild). Ik parkeerde en opende voorzichtig een deel van de plastic folie waarna – je raadt het al – de parels op de vloer van de wagen en de zetels terechtkwamen. Ik maakte het gewoon maar erger. Intussen werd het gloeiend heet in de wagen en zag ik een aantal voorbijgangers vreemd kijken naar mijn gestuntel met dat plantje en die plastic verpakking en die verdomde parels die ik er weer opnieuw in wilde krijgen (en dan had die bloemist nog zó zijn best gedaan!). Uiteindelijk den ik dat ik het vrij goed in orde heb gekregen. Uit de sms bleek dat Leen het in elk geval had gewaardeerd. Maar mijn autozetels zitten nog steeds onder de parels en ik moet volgende week naar de autokeuring.

Stofzuigen? Of ze toch gewoon laten liggen als verrassing voor de inspecteurs?

En dan mag je plots live bij Leen Demaré!

Leen

Ik kreeg de schrik van mijn leven toen ik plots op dag vijf van mijn vakantie aan de Côte d’Azur naar mijn Nokia keek. Het was inmiddels vijf uur in de namiddag en ik had een nieuw bericht. Dat begon met ‘ Hallo Petra, kan je me even bellen?’ Dacht het niet hoor, ik ben met verlof was mijn eerste reactie. Tot ik zag wie er achter dat onbekende telefoonnummer zat. Het was Leen Demaré, mijn favoriete radiodj! Even dacht ik nog dat het misschien een grap was van één of andere vriend maar die gedachte kieperde ik al snel – samen met het ultieme zengevoel dat je op vakantie oploopt – overboord. LEEN – fucking – DEMARE! Wederhelft wist niet goed wat er gebeurde toen ik daar maar wat naar mijn GSM stond te staren en wat stond te stamelen. Ik wist dat ik haar meteen moest terugbellen, voor ik de moed verloor. Het berichtje was intussen al een paar uur oud, dus ik hoopte dat ze haar telefoon zou opnemen. Ik ademde diep in en uit, en daar ging ik voor een 1000km-afstandsgesprek met Leen. En ja hoor, ze beantwoordde haar telefoon. Volledig verbaasd, want ze bleek net live aan het uitzenden te zijn – oeps had ik beter gecheckt voor ik belde natuurlijk domdomdom – maar ze beloofde me terug te bellen.

En zo gebeurde het dat ik twee dagen later op zee lag te dobberen op een motorboot en dat mijn GSM-tune van zich liet horen. Het was Leen, om te vragen of  ik het zag zitten dat ze me die avond zou bellen voor een live interview. Seriously? Natuurlijk!

En nu vragen jullie je vast af of ik intussen zo succesvol ben dat ik door radiomakers en journalisten tot in Frankrijk word achtervolgd? Toch niet. Vandaar dat mijn verhaal ook wel wat duiding verdient. Ik luister zelf wel al eens naar Joe, en Leen is mijn favoriete dj, dus ik ben voor mijn verlof een exemplaar van het boek gaan afgeven bij de VTM-studio’s die ook toevallig in mijn eigen stad liggen. Ik heb er een kaartje aan toegevoegd waarop ik vroeg of ze geen exemplaar wilde wegschenken in haar programma. Het is immers niet makkelijk om boven de nationale en internationale grote namen uit te stijgen. En dat is blijkbaar in goede aarde gevallen. En het gesprekje die avond? Alle zenuwen ten spijt liep dat heel erg vlot. Op dit kleine detail na dat de verbinding plots heel erg slecht werd en we een deel van het interview hebben moeten overdoen. Ik had me veiligheidshalve binnen aan tafel gezet omdat de krekels nogal luidruchtig waren buiten, maar de ontvangst was toch niet toppie. Nadat ik naar het terras was gevlucht was de verbinding gelukkig weer wat het moest zijn!

Deze blog draag ik trouwens op aan mijn lieve nicht Valerie De Broeyer, die in de file op de Antwerpse ring stond en alles in het werk heeft gesteld om het telefoongesprek toch te kunnen opnemen met haar telefoon. Love you, prinsesje!