IMG_0529 - kopie (2)

Ik ben Petra, auteur van ARTIKEL 13, een thriller uitgegeven bij Houtekiet.

Een schrijfster dus, zo eentje die het zich nog niet kan veroorloven om poetsvrouwen en dure traiteurs in te schakelen terwijl ze zich zorgeloos overgeeft aan de magie van het witte blad. Ik ben een echtgenote en mama die door weer en wind met overvolle boodschappentassen naar huis fietst om tijdig aan de schoolpoort te zijn en dan snelsnel de kinderen af te zetten voor atletiektraining. Je kent dat wel, dat routineuze leventje…

Maar zo vaak ik kan maak ik tijd voor die geheime wereld in mijn hoofd, voor die personages die er eigenlijk altijd al zijn geweest, maar zich verscholen achter een deur die ik nooit heb geopend.

Oh ja, ik kon het al van jongs af aan goed vinden met mijn pen. In het zesde leerjaar won ik de tweede prijs in een opstelwedstrijd van het Davidsfonds. Je kunt je niet inbeelden hoe verrast ik was toen ik hoorde dat de eerste prijs niet naar mij ging. Want daar zat ik dan, in die overvolle parochiezaal, op het puntje van die harde, houten stoel. Klaar om recht te springen en de prijs in ontvangst te nemen. ‘En de eerste prijs gaat naar…’ Niet naar mij dus. Hoe kon dat nu? Een vergissing misschien? Maar ik was nog niet over de verrassing heen of ik hoorde mijn naam dan toch afroepen. Tweede plaats, al bij al niet slecht. De prijs was een kunstboek en artisanale wenskaarten versierd met Oost-Indische inkt. Ik heb ze lang bewaard, en misschien liggen ze nu nog ergens op de zolder van mijn ouderlijke huis stof te vergaren, wie weet.Vanaf toen wist ik het zeker, ik zou journaliste worden. Maar bloed kruipt waar het niet gaan kan en na mijn studies communicatiewetenschappen aan de KU Leuven raakte ik steeds verder van het schrijverspad verwijderd, zonder het eigenlijk zelf te beseffen. Van die journalistiek is dus niets in huis gekomen, en misschien maar goed ook. Want moest dat wel het geval geweest zijn, zou ik dan nu nog met zoveel goesting kunnen schrijven? Zou ik dan ooit een boek hebben geschreven, of zou ik tevreden zijn geweest met het schrijven van artikels voor dag- en weekbladen? Ik zal het nooit weten.

Maar een ding weet ik wel, het schrijven zit onder mijn huid, het zit in mijn bloed. Het heeft lang geduurd voordat ik en mijn personages elkaar hebben gevonden, maar we hebben elkaar gevonden en dat is al wat telt. Zij hebben de deur geforceerd naar mijn hoofd en naar mijn hart. En geen kracht op aarde die ons uit elkaar haalt, al moet ik er mijn ziel voor verkopen.