Aron Wade: Herinneringen aan een bijzondere man

Hier zijn we nog allemaal samen: Aron Wade, Hilde Vandermeeren, ik, en Ria Maes. Deze foto werd genomen tijdens mijn allereerste signeersessie, op vraag van Standaard Boekhandel Deinze en ik wist niet goed wat te verwachten. In een gloednieuw jurkje (ik koop zelden nieuwe kleding, mijn meeste outfits naai ik zelf) en na een kappersbeurt kom ik na anderhalf uur rijden veel te vroeg aan bij de boekhandel. Wederhelft en ik besluiten dat het iets te gênant is om de boekhandel nu al binnen te stormen en begeven ons naar het dichtstbijzijnde café. We lopen naar binnen en ik zie een bekend televisiegezicht. Intro Aron Wade. Hij is in het gezelschap van auteur Ria Maes, ze zijn – net als ik – uitgenodigd voor een signeersessie in de boekhandel. Naast Aron en Ria is een tafeltje vrij. We nemen plaats, ik stel me voor en eindig met: ‘Ik denk dat we straks samen signeren te Standaard.’ Eerlijk gezegd had ik nog nooit een BV ontmoet en ik weet niet goed wat te verwachten. Maar Aron is enthousiast, joviaal, vol met goede adviezen (Wat je ook doet, Petra, google nooit je eigen naam!) Tijd om een drankje te bestellen heb ik niet, Aron trakteert meteen. Hij is die grappige trouwfeestnonkel, verpakt in het lichaam van een schriele maar o zo lieve boy next door. Tijdens de signeersessie later die dag is hij degene die door de winkel wandelt op zoek naar lezers om een praatje mee te slaan. Hij ontmoet mijn fiere ouders die helemaal naar Deinze zijn afgezakt voor mijn eerste ‘belangrijke moment’. Alsof hij wil dat iedereen het naar z’n zin heeft. Ik, Aron en Ria hou contact en al vrij snel hoor ik dat het eigenlijk -wàààt? – niet zo goed gaat met Aron. Dat hij worstelt met mentale problemen en dat de energie die hij in anderen steekt hem helemaal uitput. Dat hij zelden neen kan zeggen en vaak over zijn grenzen gaat. Er is niets te merken aan die man. Hij lijkt een bruisend vat vol energie, ook op de boekenbeurs, waar we samen signeren. Ook als hij me uitnodigt voor de boekvoorstelling van zijn biografie ‘Eerlijk met mezelf’. Of als hij mijn exemplaar signeert met ‘Het leven moet geleefd worden.’ Hij is er niet meer. Een paar dagen geleden pleegde hij euthanasie wegens ondraaglijk psychisch lijden. Deze blog draag ik op aan een fantastische man, die altijd heel open was over zijn lijdensweg. Soms kan het contrast tussen de menslievende spring-in-‘t-veld (en zo kennen we er allemaal wel één) en de demon die langzaam maar zeker zijn ziel aanvreet, gewoon niet groter zijn.

Aron ging heel bewust om met zijn levensbeëindiging. Nu wil het toeval dat wij straks een afspraak hebben bij de notaris om te informeren over de mogelijkheden om onze kinderen en de langstlevende partner erfbelasting te besparen. Ik ben benieuwd, maar vind het wel belangrijk dat dit geregeld wordt.

Heb jij al iets geregeld voor als je er straks niet meer bent? Hoe kijk jij hier tegenaan? En laat ons vooral hopen dat dat moment nog heel lang op zich laat wachten.

Nu vraag ik je: hoe groot is de kans?

Kansrekenen, het was nooit mijn beste vak (lees: blij dat dat jaar Statistiek aan de unief voorgoed achter de rug ligt). Maar de kans dat dit gebeurde was wel erg klein. Ik verklaar me nader. Op Instagram organiseerde gundiscovers_boekenhoek een weggeefactie van een papieren exemplaar van Kansloos en een ebook. Als je naar het bericht op Instagram gaat zie je dat er veel reactie kwam op de weggeefactie. De winnaars werden onlangs bekendgemaakt en ik vraag Gundi om hun contactgegevens, die ik dan weer doorgeef aan de uitgever, zodat de winnaars hun – hopelijk – fijne prijs ;-) krijgen. Je voelt me al komen… Groot was mijn verbazing toen ik de winnaar van het papieren boek bleek te kennen. Neen, het was niet mijn echtgenoot die stiekem had meegedaan, of mijn baas (die zal naar eigen zeggen enkel in contact komen met mijn verhalen als ze ooit verfilmd worden. Nu vraag ik je opnieuw: hoe groot is die kans?) Nee, de winnares bleek de onthaalmoeder van mijn jongste zoon (intussen 18 jaar oud) te zijn! Ze woont op anderhalve kilometer van mij! Dus een boekstagrammer uit Aalst organiseert een weggeefactie, en een kennis die om de hoek woont én ik persoonlijk ken, wint mijn boek. Onvoorstelbaar, toch? Ik heb met haar afgesproken dat ik de uitgever niet ga vragen vanuit Nederland een exemplaar op te sturen, gezien de hoge transportkosten, maar dat ik haar zelf wel een exemplaar bezorg. Alleen heb ik momenteel geen voorraad meer, maar dat is weer een ander verhaal.

Heb jij ooit iets meegemaakt waarvan je denkt: nee, dit kan gewoon geen toeval zijn, hoe groot is de kans dat dit gebeurt? Ben benieuwd!

Staatsbonstress

Het voelt zoals het leest, als een ware tongbreker. Onlangs kreeg ik tijdens mijn vakantie een telefoontje van een onbekend nummer. Ik beantwoordde de oproep niet. Het eerste wat in me opkwam was: daar zijn ze weer. De banken. Met hun geweldige nieuwe beleggingsopportuniteiten nu het (niet zo astronomische) bedrag dat we een jaar geleden hadden geïnvesteerd in de staatsbon, vrijkwam. Ze strandden al twee maal op mijn voice mail met het verzoek om terug te bellen. Ik ken niet veel van beleggen en heb ook geen zin om me erin te gaan verdiepen. Misschien niet zo slim, maar dat zij dan maar zo. Terug naar dat verwaarloosde telefoontje tijdens mijn vakantie. De bank liet deze keer geen bericht achter. Hadden ze het opgegeven? Een week later – ik ben opnieuw aan het werk – krijg ik opnieuw een oproep binnen van een onbekend gsm-nummer. Terwijl ik snelsnel een afwimpelscenario probeer te verzinnen voor die stalkers bij de bank neem ik op met een vrij moedeloos: ‘Hallo?’ Antwoord: ‘Spreek ik met mevrouw Spark?’ Tja… Dat klinkt altijd goed. Spark is een pseudoniem en wie mij met die naam aanspreekt gaat het hebben over wat ik het liefste doe: thrillers schrijven. Ik: ‘Ja, daar spreekt u mee.’ Aan de andere kant: ‘Mooi. U spreekt met de bibliotheek van Rijkevorsel. We hebben al uw boeken en die worden makkelijk uitgeleend. Heeft u zin om een avondvullende voorstelling over uw werk te geven op donderdagavond 27 maart in onze bibliotheek?’ Ik heb geen idee waar Rijkevorsel ligt maar antwoord: ‘Natuurlijk.’ De andere kant: ‘Nog één vraagje. Wat verwacht u als vergoeding?’ Ik, in al mijn spontaneïteit en naïviteit (want ik weet donders goed dat er uiteurs zijn die hiervoor 250 à 300€ vragen): ‘Ik vind het een eer dat u me vraagt, een vergoeding is niet nodig.’ Na beleefdheden te hebben uitgewisseld beëindigen we het gesprek en overloop ik nog even de details die we bespraken. Avondvullend houdt in: twee uur presenteren. Twee uur. Eitje, hoop ik dan. Mijn bedoeling is om het publiek een fijne avond te geven, ervoor te zorgen dat niemand indommelt en dat er ruimte is voor dialoog. Die twee uur geven me ook de kans om te vertellen over ‘mijn’ verhaal: hoe ik tot mijn grote verbazing schrijfster ben geworden, het hobbelige pad dat ik heb bewandeld na faillessementen van de uitgeverij en afwijzingen wegens te laag verkoopcijfer. Ik denk dat het wel goed komt. Ik hoop dat er wat geïnteresseerden opduiken in de bibliotheek van Rijkevorsel. Want het is niet de eerste keer dat ik voor een (bijna) lege zaal spreek. Maar ach, zijn alle grote sterren niet op die manier begonnen ;-) ?

Echt rijk word ik niet van schrijven, zeker als ik geen geld vraag voor lezingen. Dus die banken kunnen misschien beter de grotere vissen opbellen om geld te beleggen. Ben jij onlangs gebeld door de banken met magische beleggingsvoorstellen? Sharen is caren ;-)