_DSC0003BETRAANDE OGEN, WEERSPIEGELD IN EEN COMPUTERSCHERM

Want toen stond de tijd stil. Hebben jullie ook ooit de hele vakantie gestudeerd voor die tien herexamens die jullie in augustus moesten afleggen? En dan nagelbijtend afwachten tot je naam werd afgeroepen tijdens de proclamatie? Ik wel. En toen ik die ‘geslaagd’ hoorde viel er een last van mijn rug waarvan ik nooit had beseft dat ik hem meezeulde. Diezelfde last kreeg vleugels toen ik de mail las van de eerste uitgever die mijn boek wou publiceren. Ik was zo overweldigd door zijn positieve reactie dat ik niet eens in staat was om zijn mail helemaal te lezen en hem snel weer sloot. Ik herinner me nog welke kleren ik die dag droeg, dat ik me achterover liet vallen in mijn bureaustoel en mijn handen voor mijn betraande ogen sloeg. Ik probeerde discreet te zijn, ik zat uiteindelijk toch op kantoor! De band met mijn toenmalige collega’s was al niet al te best en ik had niet het gevoel dat mijn succesje door die vijandige vrouwen op champagne en toeters en bellen zou worden onthaald. En alsof de duivel ermee gemoeid was verscheen net op dat eigenste moment Jamilla, de poetsvrouw, voor mijn bureau. Jamilla is een topvrouw en – naast de receptioniste en twee collega’s van een andere afdeling – mijn enige bondgenote in die slangenkuil van venijnige vrouwen waarin ik toen probeerde te overleven. Ze zag de tranen en dacht dat ik slecht nieuws had gekregen. Het vat vol emotie waarin ik was veranderd liep over door haar bezorgde Marokkaanse ogen en ik gooide alles eruit: dat ik zo fier was dat ik een uitgever had gevonden, dat mijn droom werkelijkheid zou worden, dat mijn boek zou worden uitgegeven. Ze gaf me de grootste zuiderse glimlach die je je kan inbeelden. Het contrast met de stoΓ―cijnse gezichten die op slechts enkele meters van mij naar hun computerschermen tuurden kon niet groter zijn. De venijnige vrouwelijke collega’s bleken ineens doof, en waren plots extreem geconcentreerd aan het werk om duidelijk te maken dat ze helemaal niets hadden gehoord van mijn geluk. Laat staan dat ze felicitaties over hun lippen zouden krijgen.

Dat goede nieuws zorgde ervoor dat ik diezelfde avond nog een afspraak maakte met de uitgever. Het zorgde er ook voor dat die vreselijke vrouwtjes die ik collega’s moest noemen mijn doodvonnis tekenden. Het gekonkel leidde twee maanden later tot mijn ontslag. Achteraf bekeken had ik me geen beter geschenk kunnen wensen. Soms zit geluk in een klein hoekje.

Advertenties

22 gedachtes over “

  1. ha die Petra
    wat een nare vrouwen daar waar je werkte bah krengen zijn het
    en je kan wel nagaan hoe gemeen als zij er voor zorgden dat julie baas jou de zak gaf en niet hen
    maar je vond het achteraf niet erg en kon je op het schrijven toeleggen
    fijne avond groet

    Liked by 1 persoon

  2. Het is je van harte gegund. Je hebt ervoor gezwoegd en je hebt het verdiend. Laat die krengen maar… vrouwelijke jaloezie is het ergste wat er is. Ik weet er alles van.
    Jaloezie is mij vreemd, tenzij een beetje gezonde. Voor de rest gun ik ieder zijn plek onder de zon Γ©n zijn succes. Jij verdient het zeker met het prachtige boek dat je schreef. En vergeet niet: een compliment van een vrouw aan een andere vrouw telt dubbel. πŸ˜‰ Lieve groet X

    Liked by 2 people

  3. Ah, met zulke vrouwen heb ik in het verleden ook wel eens moeten werken. Karma, ik blijf er in geloof. Wie goed doet, enzo…en zie daar! Jouw droom werd werkelijkheid. Hoera! (En zij zitten vast daar nog zuur te wezen πŸ˜‰ )

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s