smoke foto

Ik wou nooit meer vakantie

Vertel me dat ik het verpruts en ik geef je waarschijnlijk gelijk. Overlaadt me met complimenten en ik bekijk je met de grootst mogelijke achterdocht. Het enthousiasme van drie van de vier proeflezers overdonderde mij. Maar voor ik de toeters en bellen durfde boven te halen wachtte ik op de mening van proeflezer nummer vier.

Nog eentje te gaan dus. Al bij al niet slecht zo, eind juni 2016. Kon ik lekker op vakantie vertrekken naar het zonnige zuiden met in het achterhoofd positieve feedback over ARTIKEL13. Twee weken in het zuiden van Frankrijk op een vakantiedomein waar sun, sea and sex heer en meester zijn. Overdaad dus. Enfin, je kent dat wel. Terwijl ik onder een palmboom aan het zwembad lag, omringd door gevaarlijk lekkere cocktails en redders om duimen en vingers bij af te likken kon ik maar aan een ding denken. Ik zou het zo allemaal opgeven. Ik zou mijn vakantie meteen inruilen en alle toekomstige vakanties die mij nog stonden te wachten, en dat zijn er nog heel wat (zo oud ben ik nu ook weer niet) in ruil voor enkel een ding.

Ik wilde geen luxeleventje, met de Lotto spelen heb ik nooit gedaan en zelfs de villa en de BMW hebben mij nooit kunnen bekoren. Dus daar lag ik dan, op het strand of aan dat zwembad. En terwijl ik rondom mij enkel hoorde hoe spijtig het wel niet was dat vakanties zo snel voorbij gaan, vroeg ik me af wat ik daar in godsnaam lag te doen. Mocht ik op dat eigenste moment een pact hebben kunnen sluiten met de duivel – die me zou garanderen dat ik in augustus een uitgeverij voor mijn boek zou vinden in ruil voor nooit meer vakantie – ik had meteen mijn scherpste pen boven gehaald en het vodje ondertekend met mijn dikste, smeuïgste bloed.

Maar die duivel kwam niet en God zou zich pas een paar dagen later laten zien, wanneer hij mijn allerliefste grootmoeder kwam halen om daarboven  met hem rijstpap met gouden lepeltjes te eten. Iedere dag checkte ik mijn NOKIA, wachtend op dat ene berichtje van die laatste proeflezer. De tijd tussen ontbijtkoeken met warme chocolademelk en de avondlijke gezelschapsspelletjes met de Pina Colada vulde ik op met het werken aan de synopsis, de begeleidende brief, het inventariseren van de uitgeverijen die mij interesseerden en uiteraard het zoeken naar een coverfoto voor mijn boek (want die uitgeverij zou waarschijnlijk toch geen interesse tonen). Ik had het mis. En ik had het ook mis toen mijn GSM biepte en ik dacht dat het proeflezer nummer vier zou zijn.

Het was geen proeflezer en het was niet de duivel. Het was God zelf, die me via mijn lieve moeder meldde dat de 94-jarige dame, wiens Alzheimer ervoor zorgde dat ik haar elke dag opnieuw kon vertellen dat ik een boek had geschreven, zijn rijk was binnengetreden. Niet het bericht waarop ik had gehoopt. En toch weer wel. Wanneer het podium verandert in een dreigende slangenkuil vol monsters is het tijd om uit de schijnwerpers te treden.

Moge je rusten in vrede, Victorina Tielemans

Advertenties

12 gedachtes over “

  1. Van het weekend zat ik op weg naar een bezoek, waar ook de dood op de loer ligt, met een hele familie in de bus. Omdat de trein dat stuk uitviel die dag. Kind, moeder, moeder van moeder, de hond erbij, de grootmoeder. Ik had dat ook even echt nodig met al het onheil wat op me dak viel. Vakanties geef ik zelf ook niets om. Boeken des te meer. Of dat nou echt gezond is.
    94 is toch een mooie leeftijd als je dat gehaald hebt. Natuurlijk altijd een gemis als je grootmoeder overlijdt. Warme groet,

    Liked by 1 persoon

  2. Valerie De Broeyer

    De allerbeste grootmoeder EVER!
    Ons memé!
    Zij rust zeker in vrede!
    We hebben alles aan haar en pepé te danken.
    Thanks Petra om ze niet te vergeten en ze deel te maken van jouw succes.
    Van dat succes wens ik je er trouwens nog heel veel toe!

    Liked by 1 persoon

  3. Mijn innige deelneming Petra… Het raakt me.
    Confronterend ook. Mijn eigen moeder is eveneens 94… ik had altijd een oudere moeder, maar ze was en is heel jong van hart. Ze leeft nog steeds heel graag en ik heb heel veel aan haar. Haar stemmetjes is nog steeds dat van een jong meisje. Toch weet ik dat ze een mens van alledag is, maar neen, ik ben niet voorbereid… Wil en kan ik dat ook niet zijn. Moeilijk. Ik probeer haar zoveel als mogelijk te koesteren de lieve schat. Het is een heel bijzondere vrouw. Klein en fijn van stuk maar o zo groots.

    Liked by 1 persoon

  4. mijn condoleances Petra
    mooi dat je goed met je oma kon , en dat je deelde over je reilen en schrijven van het boek
    koester de mooie herinneringen
    vakanties , ik geef er nu niet meer om
    vroeger genoot ik de ski en fiets vakanties

    fijne avond groet

    Liked by 1 persoon

  5. ha die Petra
    dat is voor mij ook veel Chinees hoor 🙂 , maar in de loop van de jaren , aardig wat geleerd , denk dat ik veel chinees eet hihi
    dus ook aan de pil , nu ik ga het weer afbouwen tot 0 en ik hoop jij ook binnenkort
    wens je toch ook een fijn en rustig weekend

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s