artikel13 op tafel foto

EN TOEN PIEPTE MIJN OUDE NOKIA

Nee… Ja…? Was het een goed teken dat ik nog geen reactie had gekregen van mijn proeflezers of was dat net een teken aan de wand?

Ik voelde me vreemd toen ik mijn hersenspinsels een jaar geleden uit handen had gegeven aan vier proeflezers. Het voelde alsof ik mijn pasgeboren baby voor het eerst aan de buitenwereld liet zien. Met dit verschil dat ik bij de geboorte van mijn zonen honderd procent zeker had geweten dat iedereen zich over de bundeltjes geluk zou buigen met enkel en alleen lovende woorden. Soms is schijnheiligheid strontvervelend en soms is het als een warme douche na een sneeuwstorm. Want geeft toe, wie heeft het hart om aan een kersverse moeder te vertellen dat haar boreling flaporen heeft en dat dat ene plukje haar op dat kale hoofdje het kind meer op een trol doet lijken dan op een mens?

Begrijp me niet verkeerd, ik denk dat mijn kinderen er bij de geboorte perfect uitzagen, maar ik wist dat het verhaal dat ik had gebaard niet zou kunnen rekenen op schijnheilig geformuleerde lovende woordjes. Erger nog, ik had zelfs benadrukt dat ik een eerlijke mening wilde over ARTIKEL 13. En dus piepte die Nokia ergens begin juni 2016, ik herinner het mij alsof het gisteren was.

Ik stond in mijn badkamer, niet om me op te dirken om ergens razend lekkere cocktails te gaan drinken, nee. Ik was een van de saaiste huishoudelijke klusjes aan het uitvoeren die iemand ooit heeft verzonnen: ik was de was aan het plooien. Nog een kwartiertje, en dan kon ik de kinderen weer gaan afhalen aan de schoolpoort, nog zo’n sexy bezigheid.

Maar hé! Licht aan het einde van de tunnel, want daar piepte dat apparaatje dat was vergeten te evolueren naar een blitsere versie, genre iPhone. Dat was het moment waarop voor mij de wereld even stilstond. De eerste proeflezer meldde mij dat ze was beginnen lezen in ARTIKEL 13 en dat het goed was. Dat ze ernaar uitkeek om verder te lezen. Ik weet niet hoe luid ik toen heb geschreeuwd – ik zat nog steeds op mijn knieën in die badkamer – maar het was een kreet die vleugels gaf aan drie jaar twijfelen en die kwam van ver.

Toen ook de volgende proeflezer lovende woorden sprak over het boek was ik heel erg blij, net zoals met de mooie woorden van proeflezer nummer drie.

Maar die allereerste sms die ik ontving vergeet ik nooit meer. Tijdens heel het avontuur in de aanloop naar het publiceren van ARTIKEL 13 heb ik maar drie keer gehuild.

Het waren drie keer tranen van geluk.

En mijn oude Nokia was verantwoordelijk voor de eerste, onvergetelijke keer.

 

Advertenties

12 gedachtes over “

  1. ja als mensen eerlijk zijn over wat ze aan een baby zien 🙂 je wilt het niet weten hihi
    maar zo’n ouwe nokia weet jou zelfs nog tot tranen te beroeren
    dat was in ’16 , is de was inmiddels wel opgevouwen 🙂
    en wat zijn de berichten over het boek in ’17 ?

    Liked by 2 people

    1. Artikel13 heeft in 2017 een mooi plaatsje veroverd in De Standaard Boekhandel en werkt geselecteerd voor de actie ‘De spannende zomer’. Het was dus super om de baby in uitstalramen te zien en aan de ingang van boekenwinkels. Meer dan ik ooit had durven dromen.
      De criticus in mij is nu volop bezig met het herlezen van het volgende manuscript dat ik eind september naar de uitgeverij wens te sturen. Het is als een virus dat niet uit mijn lijf geraakt. Buiten 26 graden, maar het liefste wat ik zou doen is mij van ’s morgens tot ’s avonds opsluiten in mijn kelder om dat boek helemaal klaar te krijgen 😉

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s