mde

MAKEN WIJ ONZE PERSONAGES TOT SLAAF OF IS HET ANDERSOM?

‘De dichter is een slaaf van de poëzie,’ zei Nobelprijswinnaar Derek Walcott ooit. Ik denk dat dit ook voor proza geldt. Hoe graag zou ik zeggen dat ik het verhaal en de personages onder controle heb en ze enkel te knikken hebben wanneer ik ze mijn wil opleg. En soms doen ze dat ook, maar in deze wereld is niets gratis en ze vragen er iets voor in ruil.Er zijn dagen dat ik denk: all right, dit loopt vlotjes! Morgen is dat nieuwe verhaal gewoon af. En dan zijn er dagen waarop ik denk: Mijn god waar ben ik aan begonnen? Waarom kunnen die personages me niet gewoon met rust laten, een andere auteur gaan beheksen met hun zeemzoete woorden en hun beloftes dat ze ervoor zullen zorgen dat ik scènes op papier krijg waar menig auteur slechts van kan dromen. Dus dan rijst de vraag: wie maakt wie tot slaaf? Wie is de jager en wie de prooi? Jagen op personages, gevoelens, indrukken en oprechte scènes, het houdt nooit op wanneer je aan het schrijven bent. Je staat ermee op en je kruipt ermee onder de wol (wat onvermijdelijk leidt tot een bizarre ménage à trois in het echtelijke bed). Dat is het echte prijskaartje van een boek, niet wat er op dat witte etiket staat, vlak naast de barcode die ze er tijdens het productieproces aan toevoegen. Niet de prijs die je ziet wanneer je op Bol.com een boek aan je digitale winkelkarretje toevoegt.

En toch is het een wonder om te zien hoe minuscule zinnen, ontstaan uit verre herinneringen, frappante ervaringen of duizelingwekkende emoties, langzaam maar zeker vorm krijgen. Het schrijven kruipt in je lijf, als een koortsig virus dat de controle overneemt. Alleen is dit een virus dat je niet kwijtraakt maar dat langzaam verandert in een verslaving. Voor je het weet zijn die eerste bladzijden er, verbinden de aparte ideeën zich tot iets groters, iets dat na een tijdje op een geheel begint te lijken. Misschien is de verdienste van een auteur wel te vergelijken met de verdienste van een topatleet (om even trots naar Nafi te knipogen) en ligt onze kracht in het feit dat we nooit opgeven, altijd blijven zoeken en steeds weer doorgaan. Toch al een beetje een wonder op zich, nee?

Advertenties

8 gedachtes over “

  1. Ik kan me voorstellen dat je helemaal in je verhaal zit en dat je dat dan niet kunt loslaten en als een bezetene doorgaat. Ik kan het me voorstellen, maar ik denk niet dat ik het zou kunnen. Het lijkt me inderdaad een topprestatie. Neen, het lijkt me dat niet, het is het gewoon. Daar heb ik enkel grote bewondering voor. Zo knap van je Petra!

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s