IMG_0906

HET BEGON AL WAT OP EEN BOEK TE LIJKEN

We schrijven eind mei 2016. Het vragende vingertje op het schoolplein had zijn vruchten afgeworpen want ik had ze gevonden, mijn vier proeflezers. Geen vijf, geen drie. Vier. Oneven getallen brengen ongeluk en dat komt niet uit de horoscooprubriek van mijn favoriete weekblad. Het is een advies dat een auteur mij ooit gaf en dat ik ter harte heb genomen. Hij raadde me aan om mijn boek steeds te laten proeflezen door een even aantal lezers. Wanneer de ene helft er een bepaalde mening op nahoudt en de andere helft een andere, is het uiteindelijk de auteur die beslist over het lot van het boek, een luxe die je nooit hebt met een oneven aantal proeflezers. Hij raadde me aan om ook niet te veel mensen te laten proeflezen, dat maakt de zaken er alleen maar ingewikkeld op want iedereen komt wel weer met een andere opmerking op de proppen..

Ik had dus vier proeflezers, maar hoe kan je overtuigend overkomen als auteur wanneer je je zogenaamde boek afprint op een bundel A4’tjes die je hen snel in de hand stopt? Niet dus. Als ik wou dat het werd beoordeeld als een boek moest het ook lijken op een boek. Ik dus naar het copycenter in de buurt, na eerst te hebben gebeld om te vragen hoe lang het zou duren om mijn boek te laten inbinden. Een vriendelijke dame antwoordde dat ik gewoon zou kunnen wachten terwijl ze het nodige deden. Kon niet beter, dacht ik. Tot ik in het copycenter aankwam en stootte op een man die, op zijn zachtst gezegd, zijn beste dag niet had. Met de handen in het haar vroeg hij me of het goed was als ik mijn ingebonden manuscript binnen een paar weken kwam ophalen. Weken? WEKEN?! Euh, nee… niet goed. Ik kreeg een verhaal te horen over lijm die heel zijn bindmachine zou vervuilen als ik wou dat het eruit zou zien zoals ik vroeg. Enfin, een complex verhaal dat het verdient om er ooit een roman aan te wijden, maar mij kwam het toen helemaal niet uit. En dan nog in deze periode, mevrouwtje. Met al die eindverhandelingen, vertelde hij me. Maar blijkbaar had ik geluk. Blijkbaar was het voldoende voor de man om even stoom af te laten en me te laten weten hoe zwaar het leven en werken in een copycenter kan zijn. Een uurtje later stapte ik naar buiten met de ingebonden exemplaren van mijn ARTIKEL13 onder de arm. Die gingen dan in vier glinsterende mapjes, die ik speciaal voor de gelegenheid had gekocht, vergezeld van een notitieboekje en een bedankkaartje. Zo. Klaar voor de allereerste lezers. Omdat drie van de vier proeflezers in het onderwijs stonden hadden ze mij op het hart gedrukt dat ze geen tijd zouden hebben om te beginnen lezen voor de maand juli. Geen probleem, ik zou pas in augustus een uitgeverij beginnen te zoeken. Maar het draaide anders uit. Drie van de vier proeflezers hadden het manuscript uitgelezen voor eind juni. Wat ze ervan vonden? Dat horen jullie natuurlijk nog. Geduld is een schone deugd, nietwaar?

Advertenties

13 gedachtes over “

  1. Fijn dat ze het zo vlug lazen, ze vonden het waarschijnlijk spannend.
    Een redelijke uitleg over het even/oneven aantal proeflezers, dat leer je van een prof. Ik zou er nooit opgekomen zijn.
    Inbinden gaat inderdaad snel, de protesterende man had misschien een maandelijks probleem? ☻

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s